Tam olarak bu fotoğrafta görüldüğü gibiymişim. Farkedebileceğiniz üzere tombiş, şişman, pofuduk mofuduk bişeymişim. Çömeldiğim zaman bacaklarımın yanlarından etler pörtler çıkarmış. Acayipmişim.
Farkedebileceğiniz üzere yine kafam normallere göre epey büyükmüş. Zaten halen de büyüktür gerçi. Neyse, işte o zamanlardan beri ben düştüğüm zaman kafam hep yaralanırmış. Annemler sonraları korkmuşlar bu çocuğun başında ur falan olmasın diye. Gitmişler doktora. Yokmuş ur falan. Başım büyükmüş sadece. Tosun olmak başa bela.
Biraz daha götü başı toplayıp yavaştan yürümeye falan başlayınca daha bir acayip olmuşum. Popomun ağırlığını farkedip bunu kullanmaya başlamışım. Mesela ezan okunurken “eppetteminna” diyerekten önce popomu koyarmışım yerden az yüksek bir minderin üzerinde. Onun yarattığı ağırlıkla ve yer çekimi etkisiyle savrularak mindere yerleşirmişim. Annemin anlattığı böyle.
İzmir‘de üç yaşına kadar kalmışız. Bu şişmanlık günlük hayatımı da zorlaştırıyormuş. Hep daha büyük yaşlara ait olan elbiseleri, tulumları falan giydirmişler. Ayakkabı mevzısı hep sıkıntı olmuş ayağımın üzerindeki löp etlerden dolayı. Hamur gibi birşeymişim. Ama sevimliymişim. İzmir’in İzmir olduğu zamanlarda İzmir’de yaşamışım. Şu anda en küçüğü 40 yaşında olan ama o zamanlar 15 yaşında olan mahallenin kızları, İzmir’in güzelleri, annemle beni görünce hemen gelir beni öperlermiş.
Arçelik’in ilk cd çalan müzik setlerinden vardı o zaman bizde. 6-7 yaşındayken galiba, Kayahan‘ın Üsküdar şarkısını açar, kendi etrafımda dönerek dinlermişim, sonra başım döner, düşermişim yere. Tipik salak çocuk hareketidir ama izleyenleri güldürür.
Bu şişmanlık tabi sürdü bir yedi sene kadar. İlkokul 2 gibi yavaş yavaş ayarımı buldum. Ama bu fotoğraflarım hep o sevimli yıllarıma dair bir hatıra olarak kaldı. Bugün de hazır vaktim varken yazayım dedim. Hem dünden sözüm vardı, onu da yerine getirmiş oldum. Sevgiyle kalın üşümeyin.
