..:: Proofhead My Resort ::..

NOT: Bu yazı Deadquenn, Karakurum, Utku ve Savaşalp’e ithafen yazılmıştır.

Normalde böyle yazılar yazmayı seven birisi değilimdir ama bu sefer yazacağım. Bu yazıyı yazmamın sebebi, Deadquenn‘in bu soruyu sormasıdır. İnsanın içinde bazen boşluklar olur. Yani ne bileyim; nefret edecek birsini ararsın, sevecek birisini ararsın, anlatacak birsini ararsın. İşte benim ki bu son gruba dahil oluyor anlaşılan. Anlatmayı, konuşmayı çok seven bir yapım vardır. Bunu çoğu arkadaşım bilir. Bazıları şikayet eder; bazıları da, Savaşalp gibi bana eşlik eder, destek verir. Aslında tüm bu yazma muhabbetlerim lise hazırlık sınıfına dayanıyor. Ancak bu işi böyle internet ortamına dökmem üniversite hazırlıkta başladı. Şu duygu gerçekten insanı rahatlatıyor; içindeki herşeyi seni tanımayan, umursamayan insanlara anlatmak, sadece anlatmak. İçindeki o öfkeyi, bazen hüznü, bazen sevinci karşılık beklemeden paylaşmak inanılmaz rahatlatıyor insanı. İlk yazdığım yazı yanılmıyorsam yediğim bir aşk kazığıyla ilgiliydi. Vay be, o günden bu güne yüzlerce yazı yazmışımdır. Bazen izlediğim bir filmin etkisinde kalarak yazılar yazıyorum; bazen de dinlediğim bir şarkının. Bak bu aşağıdaki öykümsü yazı da hangi filmi hatırlamıyorum, izledikten sonra kendimi filmdeki elemanın yerine koyarak yazdığım bir yazıcık:

” Bir anlık dalgınlığın sonucunda yitirilen güven duygusu, aslında insana pişmanlığın bazı durumlarda fayda sağlamadığını öğreten yegâne şeydir. Ellerimin altındaydı, ona ulaşmak için artik kilometreler kastetmem gerekmiyor; biraz daha öne eğilip dudaklarına uzanmam yetiyordu. Ne kadar da saf ve masum görünüyor kapattığında gözlerini. Aklında neler var kim bilir… Vücudumda yanan ateş onun ki ile birleşip artik beni yakmaya başladığında aklıma hücum eden o düşüncelerden nasıl da savunabildim onu. Kalbinizin yanında atan bir kalbin sesini duyabiliyorsanız onun nasıl minnettarlıkla çarptığını anlayabilirsiniz. Ve bir titreme sardı tüm bedenimi. Hangi korkunun eseri olduğunu anlayamıyordum. O da bu duruma belki şaşırarak, belki korkarak bir anlam vermeye çalışıyor; daha sıkı sarılıyordu bana. Tenime dokunuyordu, o hep sevdiğim elleri. Belki doğan güneş bizi ayıracaktı. İçinden dua mı ediyordu sabah hiç olmasın diye? İçindekileri fısıldıyordu bana; aklına kalbinin nasılda karsı çıktığını. “Hep sevdim seni” dedim korkarak, gözlerim yıldızlarda. Bana cevirdi basını ve ben ekledim bu sefer gözlerine bakarak: “Ve hep seveceğim…” Beklediğim yanıtı aldığımı dudaklarımdaki o tattan anladım… ”

Yazdığım yazıdaki çoğu duyguyu gerçekten tatmadım bile. Ama cidden o duygu baskını yazdırıyor insana. Bir de bak dikkat ediyorsundur, yazılarımda hep “lan”, “yuh” gibi sokak ağızları kullanırım. Bu benim yazıyı gerçekten konuşarak yazmamdan ileri geliyor. Konuşarak derken şaka yaptığımı sanma, ciddi anlamda karşımda biri varmışçasına konuşarak yazarım. Hatta annem çoğu defa “Birşey mi dedin?” diyerek gelir. Mutlu oluyorum ya yazdığım zaman. Etrafımda birisi canımı sıksın, ya da ne bileyim moralim bir duruma bozulsun hemen kağıt kalem ararım. Benim yazılarımın çoğu, galiba deneme türünde oluyor. Bazen de inceleme ve gezi yazıları yazıyorum. (Takip edenler Kamp yazımı hatırlayacaktır.) Hiç bir yazım “Kopyala Yapıştır” değildir. Bir tek Oylar Sabhankra’ya yazımı aynen resmi sitesinden aldım. Ancak onunda noktalama işaretlerini düzelttim. Bu arada dikkat etmişsindir sevgili okur; bu kardeşim yazım ve noktalamaya inanılmaz dikkat ediyor, önem veriyor.

Bu kadar yazabiliyorum, artık ne dersin; ne çıkarırsın bu yazıdan sana bırakıyorum. Ben bu yazıyı Eğlence kategorisine dahil edeceğim. Okur, hiç bir zaman bu kardeşini poposu yukarıda, artist bir tip olarak düşünme. Sevgi ve saygılar