Sonsuz Bir Marş

Ve duy! Çınlarken uzaklarda nefretle, duy sesimizi!
Dağlar adımlarımızla titriyordu selamlarken bizi!

Aldatan olduk defalarca, kan dökerek,
Kâh esirler alıp, kâh öldürerek!

Pişmanlıklarımız hep yalan oldu,
Karanlığımızdan güneş bile doğmuyordu!

Ve gözlerde ufuk patlıyordu kızıllıkla bakan,
Toprağa örtü oldu akıttığımız kan.

Ne yiğitler bıraktık ardımızda, toprağa emanet,
Hepsine bahşedilecek şan, şeref ve asalet.

Korkmuyoruz tükenmekten, bitmeyecek kan ve savaş,
Bil ve unutma, bu sonsuz bir marş!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s