Eden’s Of Far Lands

Herşeyi bir kenara bırakıp hayal ediyorum,
Hayallerde başlıyor bu arayış,
Ümitlerim belki bu dünyada değil,
Ama hayallerimde hala canlı.
Cennet bu denli ulaşılamaz değilmiş,
Bunu anlıyorum, tadıyorum.
Bir dolunay daha geçiyor ve öfkem yitiyor,
Yitiyor yavaşça, damarlarımdan çekiliyor.
Her bir döngü, yepyeni bir ufka götürüyor beni.
Ve bir kaç gün daha bitecek, gideceğim ileri.
Uzak dünyalarda, yaşamın belki de en uzak boyutunda,
Tüm bunlar gerçek olacak bir gün.
Kaçmak, kaçıyor olmak, bana vereceğin bir ödül değil;
Bakışlarını benden almak, bir siyahın ardına saklanmak…
Bunlar çare değil.
Ortada tek bir çare var: Gülümsemek
Gülümse, ölüm seni ve beni bulana kadar,
Gülümse, dolunaylar kaybolup bitene kadar,
Ve gülümse, hayatımız daha çekilir olana kadar.
En azından bunu hak etmiyor musun?
Neler görüyorsun, neler duyuyorsun?
Kim bilir, belki de zehirler akıyor kulaklarından içeri.
Kapat gözlerini, duyma insanları, tıpkı benim gibi.
Kör, sağır ama halen yitirmemiş ol ümidini.
Her acıya, her çileye basit bir avuntu var: Cennet
Kavuşacağız belki o uzak diyarların cennetlerinde, “çok net”,
Bu topraklarda sadece hüzün mü kalacak,
Tek bir gülümsemen bitirecek kederimi elbet.
Işıklar kapanır ve yitirirsem yolumu,
Göklerde arayacağım hayatımın sonunu,
Açık tut gözlerini cenneti görmek için,
O uzak diyarlarda benimle ölebilmek için.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s