Aniden Karşıma Çıkan İnsanlar – 2

Aylar önce şöyle bir yazı yazmıştım, karşıma aniden çıkan eski arkadaşlarımı görünce ne kadar sevindiğimi anlatmıştım.

Geçtiğimiz hafta evdeki eski albümlerden çocukluk fotoğraflarımı toparlayıp taradım, amacım bunlardan birer kopya daha almaktı. Yaklaşık 60 tane fotoğrafı hazırladım ve flash belleğime kaydettim. Daha sonra bastırmak için fotoğrafçıya gittim. Fotoğrafçıda işimi hallettikten sonra dolmuşa bindim Batıkent’e gitmek için.

Yolda tam olarak hatırlamıyorum, bir duraktan sarışın bir kadın bindi. Siması ilk etapta çok tanıdık gelse de kime benzettiğimi bir türlü çıkaramadım. Bu esnada oturacak yer olmadığı için en önde ayakta duruyordum. Dolmuşta birkaç koltuk boşaldı. Önce o oturdu, sonra da ben arkasında boş kalan tek koltuğa geçtim. Biraz daha devam ettikten sonra öndeki koltukta bu sarışın kadın başını yan tarafa çevirince hemen tanıdım: Ülgen!

İlkokul arkadaşım Ülgen’i en son 2001 ya da 2002’de mezun olduğumuzda görmüştüm. O, Anadolu Öğretmen Lisesini kazanıp gitmişti. Aradan geçen 14 yılda elbette ki değişmişti.

1998Tanır mı acaba diye içimden geçirip “Ülgen” diyiverdim. Başını hemen bana çevirdi ve “Tanıyamadım?” dedi hafif bir tebessümle. “Mesut ben” dedim ve o anda Ülgen’in yüzündeki şaşkınlığı görmeliydin sevgili okur 🙂 Ben olduğuma inanamadığını söyledi. Epey bir gülüştük önce, aradan geçen bu kadar yıldan sonra en alakasız yerde, bir dolmuşta karşılaşmıştık. Sonra bir şeyi farkettim ve tesadüfün böylesi de olur mu diye donakaldım. Ülgen’e “Belki inanmayacaksın ama yanımda bir fotoğrafın var” dedim. Ülgen inanamadı tabiki. Evdeki eski albümlerden seçtiğim fotoğraflardan birinde Cumhuriyet’in 75. yılı kutlamalarında Sivrihisar ilçesindeki ilkokullar arasında düzenlenecek bilgi yarışmasında bizim okulu temsil edecek takımın fotoğrafı vardı. Bu takımda Ülgen, Işılay, Tolga, Caner ve ben yer alıyorduk. Fotoğrafı da bir 23 Nisan günü, sınıf öğretmenimiz ve arkadaşımız da olan kızı Birgül ile çekilmiştik. Caner arkada kaldığı için görünmüyor gerçi. Ama güzel bir hatıraydı yine de.

Her neyse, bastırdığım fotoların içinde bu fotoyu bulup Ülgen’e hediye ettim. Düşünsenize varlığından haberiniz bile olmayan bir çocukluk fotoğrafınızı 14 yıl sonra hiç beklemediğiniz bir anda bir arkadaşınız size aniden çıkarıp veriyor. Ne hissederdiniz? İşte muhtemelen Ülgen de öyle hissetti. Duraksadı epey 🙂

Neyse, numaralarımızı verdik bir birimize. Ülgen, Ardahan‘da sınıf öğretmeniymiş. Onlar da bizim gibi Eskişehir’e taşınmışlar meğer zamanında. Karşılaşmak da o gün mümkün olmuş.

Evet sevgili okur, Dünya küçük. Dünya tesadüfleriyle güzel. Dünya, çoğunlukla ızdırap olsa da böyle ufak sürprizlerle kendini nispeten yaşanabilir kılıyor.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s