Tag Archives: betül

Pentagram – MMXII Plağım

pent01Şu yazımda, bu yıl doğum günümde hediye edilen iki plaktan ilkini anlattım. Bu yazıda da Pentagram‘ın MMXII plağından bahsedeceğim.

Yıllar önce, Pentagram MMXII’yı çıkardığında epey heyecanlanmıştık. Sonuçta, çok uzun süredir beklediğimiz bir albümdü. Pentagram sevsin sevmesin herkes, muhakkak bu albüme bir kulak verecekti çünkü. Türkiye’nin ismi en çok duyulan metal müzik grubu olmanın herhalde en büyük avantajı da budur.

Albümle ilgili çok kapsamlı bir incelemeyi 2012 yılının Mayıs ayında yazmışım. Kendim yazdım diye demiyorum, daha kapsamlısını da bu zamana kadar okumadım. Bu albüm, ilk önce CD formatında yayımlandı. Daha sonra CD ve DVD formatında yayımlandı. Taa o zamandan beri istediğimiz bir şey vardı: Plak olarak da yayımlanması. Albümün plak formatında basıldığını ve dr.com.tr‘de satışa çıktığını gördüğüm gün sepete eklemiştim. Gel zaman git zaman, nedendir bilmiyorum, bir türlü satın almadım bu albümü. En az on tane daha başka albümle birlikte satın alınacaklar arasında bekleyip durdu.

pent05

İşte bu bekleme süresi Betül ve Şevkiye sayesinde bitti 🙂 Canım arkadaşlarım, blogun “Plaklarım” kısmına girip sahip olduklarıma bakmışlar. (Bakmışlardır kesin) Daha sonra Betül, albümün çıktığı sene olan 2012’de, birlikte laboratuvarda çalışırken dinlediğimiz şarkıları hatırlayıp bu albümü almalarını sağlamış.

pent02

Pentagram’ın Brezilya’da basılan korsan “Popçular Dışarı” albümünü saymazsak, bu plak Türkiye’de basılan ilk resmi Pentagram albümüdür. Dolayısıyla Türk Metal müzik tarihinde de önemli bir yeri vardır. Gatefold yani açılır kapak olarak basılması çok iyi olmuş. CD’nin kartonetinde yer alan tüm bilgiler, şarkı sözleri ve konsept fotoğrafların tamamı plak kartonetinde de yer alıyor.

pent03

Albümü alıp eve geldikten sonra Alper‘i de davet ettiğim bir akşam, Alper o ana kadar fark etmediğim çok önemli bir detayı fark etti: Plakta iki şarkı eksikti. Doğru ya! Albümde 3 tanesi Türkçe olmak üzere toplam 10 tane şarkı varken, plakta 1 tanesi Türkçe olan toplam 8 tane şarkı yer alıyordu. Pentagram, yayımladığı ilk resmi plağına Doğmadan Önce ve Uzakta isimli şarkılarını koymamıştı. Doğmadan Önce, albümdeki en iyi şarkılardan birisiydi bana göre. Koyamamaları çok büyük bir hata olmuş. Ayrıca bu durum, Alper için büyük hayal kırıklığı oldu.

pent04

Yazıyı, plağa koyulmayan güzelim şarkı Doğmadan Önce ile bitiyorum:

Reklamlar

Uzun Hikayeler: Taşınma, Doğum Günü ve Dolunay

tasinma04
Bu yazıyı çok uzun zamandır erteleye erteleye bugüne kadar geldim. Neredeyse yirmi günlük bir yazı bu. 19 Temmuz 2016’da, hayatımın en güzel akşamlarından birini yaşadım. Doğum günüm dolunaya rastladı ve iki yıldır oturduğum evden taşınıp yeni bir eve geçtim.

Doğum günümün Temmuz ayı dolunayına rastlaması zaten beni epey heyecanlandırmıştı. Dolunaylardan başka tutunacak bir şey kalmadığı için, bu muhakeme gününün hoş tesadüfü, beni fazlasıyla mutlu etmeye yetti.

Bir süredir ev arıyorduk. Ancak emlakçıların komisyon pişkinliğinin artık dayanılmaz boyutlara ulaşması sebebiyle, öfkelenip güzel bir ev bulmak konusunda umudumu kesmiştim. Eski evin bir sonraki kirası son gün yaklaştıkça tedirginliğimiz artmıştı. Şansımıza, umudu kestiğimiz günün akşamı, bambaşka bir mahallede, Vişnelik Mahallesi‘nde tam da aradığımız gibi bir ev bulduk. İlanı gördüğümüz akşam hiç vakit kaybetmeden evi gezdik. Aynı gece evin sahibiyle epey uzun bir konuşma yapıp heyecanla ertesi sabahı beklemeye başladık. Çok uzun süre sonra ilk defa heyecandan uyuyamadım. Ertesi gün, evi tutmuştuk bile 🙂 Artık yeni bir ev sahibimiz ve arkadaşımız vardı: Selim.

tasinma07

Taşınma günü olarak 18 Temmuz’u seçmemize rağmen nakliye firmasının özrü ile 19 Temmuz gecesine kaldı iş. Neden gece? Çünkü tramvayın geçtiği caddelerdeki evlere nakliye asansörü kurulmasına ancak gece 01.00’den sonra izin veriliyormuş. 19 Temmuz günü iş yerinde heyecandan duramadım. Akşam adeta koşarak eski eve gittim. Günlerdir Merve, Hazal ve Utku‘nun  insan üstü gayretiyle tüm eşyalar kolilenmişti. Bir gün önceden de Murat Abi‘ye mobilyaları söktürmüştüm. Her şey hazırdı yani. O arada Yağızhan aradı.

Abi çok acil Pilot Bar‘da buluşmamız lazım, dedi. Lan, dedim. Akşam taşınacağım ne Pilot’u? Abi sahne durumu var, hemen konuşalım bağlayalım, dedi. Hesapladım. Nakliye aracı saat 23.00’de gelecekti. O arada bir kaç saat zamanım vardı. Peki, dedim Yağızhan’a. Hemen görüşüp eve dönmek için aceleyle çıktık evden. Yolda aklımda en büyük sıkıntı beliriverdi: Yeni taşınacağımız evin önünde park etmiş araçlar olacaktı. Gece 01.00’de bunların sahiplerini nereden bulup kaldıracaktık? Kaldıramazsak asansör kurulamazdı ki?

Mekana girdik Merve’yle. Bir anda tanıdığım bütün yüzler bana döndü ve İyi ki doğdun şarkısı söylemeye başladı! Hayatımın ilk sürpriz doğum günü kutlamasıydı bu. Abartmıyorum, ciddiyim. Yağız, Ender, Hazal, Utku, Uğur, Burcu, İpektoş, Şevkiye ve Betül oradaydı. Bir süre sonra yanlarına adaşım Mesut, Murat ve Gökçe de katıldılar. Doğum günü hediyesi olarak aldığım iki plak, başka bir yazının konusu olacak. Ama Şevkiye ve Betül’ün aldığı Pentagram plağıyla, Hazal ve Utku’nun aldığı Savatage plağı için teşekkür ederim buradan onlara. Ayrıca Burcu’nun babasının yaptığı Hürkuş uçağının merchandise şapkası için de ayrıca teşekkür ederim.

tasinma08

Doğum günüm

Bu sürpriz doğum günü kutlamasından sonra, Uğur’la birlikte eşyaların olduğu eve döndük. Nakliyeciler geldi. Yükleme başladı. Kazasız belasız bittiğinde saat 01.00 civarındaydı. Hızlıca bomboş daireyi temizledik ve önde biz arkada kamyon olduğu halde yeni eve doğru yola koyulduk.

tasinma05

Yeni evimin dolunay manzarası

tasinma06

O saatte yollar bomboş tabi. Geldik yeni eve. Murat ve Mustafa, süper bir iş başarıp evin önündeki park etmiş araçları çektirmişler. Rahatça yerleşti nakliyeciler. Ancak bu sefer de asansörün uzunluğu yetmedi. Yeni bir asansör çağırdılar. Eşyaları indirmeye daha doğrusu çıkarmaya başladılar. Bu asansör sistemi süper bir iş cidden. Salonun penceresini söküp kurdular ve tüm evin eşyasını buradan çektiler.

tasinma03

tasinma00

Darbe girişimini izlerken Volkan da Amerika’da müze geziyordu. Watsap grubundan anlık olarak haberdar ettik

Aynı günün sabahında, iki yıldır beyaz eşya dükkanında bekleyen ancak yer darlığı sebebiyle kullanamadığımız buzdolabını da getirtmek istemiştik yeni eve. Ancak kat asansörüne sığmadığından ve apartmanın merdivenleri de çok dar olduğundan bunu taşımak için de akşamı beklememiz gerekmişti. Buzdolabı da sorunsuzca çıkıp kurulacağı yere bırakıldıktan sonra saat 04.00 civarında iş bitti. Ertesi sabah işe gidecektim. Çünkü 15 Temmuz darbe girişiminden dolayı izinlerimiz iptal edilmişti. Bu darbe girişimine dair bir şeyler yazmak istiyorum aslında. Bunu da bir başka yazıya bırakayım şimdilik. Darbe girişiminin yapıldığı akşam da Utku ve Hazalla koli yapıyorduk. Olaylar olunca ağzımız açık halde televizyonu izlemeye devam ettik.

Evi taşıdıktan sonraki gün yeni eve geldiğimde yapılacak bir dünya iş olduğunu gördüm. O gün tarih 20 Temmuzdu. Heh işte, bak bugün 7 Ağustos olmuş. Hala o işler bitmedi. Neden? Çünkü okumayı öğrendiğim 7 yaşımdan beri biriktirdiğim kitaplarım, buna ilave dvdler, cdler ve bilumum ıvır zıvırdan oluşan, iki yıldır annemlerin evinde bekleyen devasa bir mal varlığım vardı. Bunlar için yeni evin bir odasını tahsis etmiştim. Bak günler geçti. Halen buraya bir çeki düzen verebilmiş değilim. Yavaş ama güzel bir şekilde ilerliyor. Pek çok noktada kontrolü ele aldım.

tasinma11tasinma10tasinma12

Yeni evde, ilk bağlanan şey internet ve tv oldu. Apartmanda kablo dünya hizmeti vardı. Ben bu kadar çabuk gelip bağlayacaklarını hiç düşünmüyordum. Şu ana kadar en ufak bir sıkıntı yaşamadım. Televizyonda da süper belgesel kanalları var. Evin içinde pek çok yerde irili ufaklı tadilatlar yapmak ve elektrik hatları çekmek gerekti. Güzel oldu sevgili okur.

Yazıya koyacağım görselleri seçmek de epey zor oldu. Bir de doğum günü yazılarının geleneksel özelliği olarak geçmiş yılların doğum günü yazılarını koyuyorum buraya.

tasinma13

Şu an ki manzaram

Geçmiş doğum günümü kutlayan herkese teşekkür ederim. Bu yazı, yeni evin oturma odasında yazdığım ilk yazı oldu. Umarım bu yeni yaşımda her şey çok daha iyi olur. He unutmadan bir üzücü gelişme oldu bu süreçte. İlkan Abi Tokat’a tayin oldu. Şu aşağıdaki fotoğraf da hep birlikte geçirdiğimiz son iş günümüzden. Onun gidişini, benim de geçmiş doğum günümü kutlamıştık. Umarım Tokat’taki hayatın Bilecik çukurundan çok daha iyi geçer sevgili abim 😦
tasinma09

Bu Seneki Dragon Maceramız

Kısa sürdü. Evet, yazının iki kelimelik özeti bu aslında. İlk defa takım kurmakta bu kadar zorlandık. İlk defa bu kadar tırmaladık ve uğraşımız çok kısa sürdü ne yazık ki. Yazının devamı sizi çok şaşırtacak.

196418_340Bu sene Dragon Yarışları için iki tarih açıklandı: İlki 19 Mayıs, ikincisi ise 4 Hazirandı. Biz daha önceki iştiraklerimizden dolayı bu yarışları büyük ilgiyle takip eder ve takım sporlarına olan ilgimizi göstermekten çekinmeyiz. Her sene ilk olarak yaptığımız üzere, takıma adam almadan önce takım kaptanını seçtik. Kaptanımız Emre olacaktı. Sonra, önceki yıllarda kullandığımız takım adını değiştirdik ve Caner’in önerisiyle The North Remembers yaptık.

Bu sene daha önceki yıllardaki ekibimizden geriye Alper, Volkan, Emre, Koray, Murat ve ben kalmıştık. Takımda en az 3 tanesi bayan olmak üzere 11 kişi olması gerekiyor. Biz de eksik olan oyuncuları birer ikişer tamamlamaya başladık. Önce Alper’in kardeşi Caner’i ve Murat’ın bir arkadaşını aldık takıma. Daha sonra bizim bölümden arkadaşımız İlayda dahil oldu. Emre’nin kız arkadaşı Göksu ve Göksu’nun bir arkadaşını daha alınca takım tamamlanmış oldu.

19 Mayıs yarışı öncesindeki cumartesi günü prova yapmak için yollara döküldük. Ancak son dakikada Murat’ın arkadaşının, Göksu’nun arkadaşının gelemeyeceğini öğrendik. Hemen yakın arkadaşımız Özlem ile Utku kardeşimizi aradık. Utku yardımımıza koştu. Üstelik sadece kendisi değil, yanın da bir de arkadaşını getirdi sağ olsun. Yapacak bir şey yok diyerek bu halde antrenmana doğru yola çıktık. Özlem işten geç çıktığı için, Volkan’da sınavı olduğu için antrenmana gelemedi. Böylece asıl yarışta olacak dört kürekçimiz antrenmana çıkmadı.

Aslında tamtamcı olarak düşündüğümüz Göksu’yu, arkadaşı ve Özlem gelmediği mecburen küreğe kaydırdık. Murat’ın gelmeyen arkadaşı ile Volkan’ın yerine de Utku ve misafiri olan kardeşimiz geçtiler. Antrenmanı müthiş rüzgarlı ve yağmurlu bir havada yaptık, bitirdik. Ceyhun sağ olsun çok yardımcı oldu bize.

19 Mayıs günü, Eskişehirli bir şehidimiz olduğu için tüm etkinlikler iptal edildi, yarış olmadı. Olsun dedik, bizim için önemli olan 4 Haziran’daki yarış. Ekibe son halini verip yarışı beklemeye başladık. Yarıştan hemen önceki cumartesi günü son antrenman için organizasyon ekibi duyuru yaptı. O hafta sonu takımdaki herkesin işi vardı ve ne yazık ki antrenmana gidemedik. Olsun,  dedim yine. Hayatlarındaki ilk küreği yarış esnasında çekecek olan takımı iyi motive edip bir de senkronize olmalarını sağlarsak yine olur bu iş dedim.

Yarıştan bir hafta önce Murat ilk bombayı patlattı: Açık öğretim sınavları olduğu için yarışa gelemiyormuş. Onun yerine Caner’in bölümden bir kardeşimiz katıldı ekibe, Tarık. Murat’a epey bir sövdükten sonra bu sefer de Göksu’nun arkadaşının takımda olamayacağını öğrendik. Böylece bu arkadaş da elini küreğe sürmeden takımdan ayrıldı. Bunun üzerine İlayda hemen devreye girip bir arkadaşını takıma dahil etti. Tamam dedik, artık giren çıkan olmaz herhalde. Ne de olsa yarış yarın olacaktı.

Oldu. Murat’ın arkadaşı cumartesi günleri çalıştığını söyleyerek takımdan ayrıldı. Eli küreğe değmeden takımdan ayrılan bir kişi daha! Yine ben, üstelik dışarıda oldum halde söve söve küçük kardeşim Mustafa’yı çağırdım. Böylece bu sorunu çözmüş olduk. Oh, dedik ve arkamıza yaslandık. Nihayet rahat bir nefes aldık, dedik.

Telefon çaldı. Tedirgin olup bir birimize baktık. WatsApp grubunda yazan Koray’dı! İşi çıkmış gelemiyormuş! Yuh dedim artık bu nedir lan? Koray’ın da Murat gibi ayrılması sebebiyle takımdaki tecrübeli sayısı bir anda 4 kişiye düşmüş oldu. Teknede yalnızca iki sıra tecrübeli adam kalmıştı artık. Geriye kalanların hepsi ilk defa yarış günü yarışacaklardı (Caner ve İlayda hariç, onlar antrenmana katıldı). Koray takımdan ayrılınca yapacak bir şey kalmadı diye düşünürken sağ olsun yine İlayda koştu yardıma ve Alper Alp kardeşimizi takıma çağırdı. Ulan dedim, artık tamam. Bu saatten sonra takımdan çıkmak yasaktır. Yarın yarışta görüşürüz. O gece Alper’de kaldım. İç huzuruyla uyandım. Aylar sonra ilk defa yüzüme çarpan güneşle uyandım. Nasıl mutlu oldum anlatamam!

Yarış sabahı içimde müthiş bir huzurla uyandım. Lan dedim, çok badireler atlattık ama oldu be, nihayet suya inebileceğiz. Hatta bir önceki gün bastırdığım takım logosunu falan düşünüp mutlu oldum. Gidip Uğurluoğlu kardeşleri uyandırdım. Airguitar’la Opeth çaldık sabah sabah. Derken telefon çaldı. Baktım Emre mesaj atmış. İlayda’nın ayarladığı kız arkadaşının ev arkadaşı hastanelik olduğundan ve kızın başında hastanede ondan başka bekleyecek kimse olmadığın yarışa gelemiyormuş. Eh, yarışa bir saat kaldığı için ve eksik kadroyla yarışamayacağımız için bu yolun sonu demekti. Tüm sürecin başından beri suskunluğunu koruyan Alper, yutkundu ve ağzından tek bir sözcük çıktı: BETÜL!

Aslında en başından beri takıma dahil etmek istediğimiz üç isim vardı: Togay, Utku ve Betül. Ancak bu arkadaşlarımız kendileri de istemelerine rağmen çeşitli sebeplerle katılamamışlardı. İşte şans ya Betül’ün o gün işi iptal olmuş. Çaresizlik anımızda Betül’ü online gören Alper hemen teklifi yaptı ve 20 dakika sonra Betül’ü de almış şekilde, iki arabayla yola çıkmıştık bile.

north

Yarışın ön elemesinin yapılacağı Sarısungur Göleti’ne vardığımızda müthiş bir kalabalık vardı. Bu zamana kadar gördüğüm en yoğun katılımdı bu. Yaklaşık 30 takım olduğu söyleniyordu. Kuralar için takım kaptanı çağrıldığında, umarım ikinci dörtlü içerisinde yer alırız diyordum. Ama olmadı. Takım kaptanımız gitti 1 numarayı çektik. Yani günün ilk yarışında biz olacaktık. Etrafta her sene olduğu gibi pek çok iddialı takım da vardı. Bunlar ayakkabısından eldivenine bir örnek kuşanıp gelmişlerdi.

Tekneye binmeden önce oradaki bir hocamızdan takım fotoğrafı çekmesini rica ettik. İşte bu yazı da sırf bu fotoyu beklediğim için böyle gecikti. Fotodan sonra tekneye bindik. Takımın yarısından çoğu, antrenman dahi yapmadan yarışacaktı. Bu müthiş bir dezavantajdı ama dragon yarışının en güzel yönü de buydu aslında. Şansın hep vardı. Önemli olan koordine olmaktı. Biz ilk sırada yarışacaktık ama şansımıza bizimle birlikte yarışacak takımlardan biri de D-Dragons isimli takımdı. Bunlar, Demir Döküm Grubu’nun özel bir takımıydı. Bizimle birlikte gölete inip başlangıç noktasına geldiklerini gören bizim çocuklar acayip tedirgin oldular ve işte bu moral bozukluğu bizim bu sene ki maceramızın sonu oldu.

north2

Yarış başladı. Beş dakika boyunca inanılmaz bir hırsla kürek çektik Alper’le. Alper’in anlık olarak ayağının kaymasına rağmen hemen toparladı. Önceki yılların aksine bu sefer en önde olduğumuz için takımı izleyemedik. Hiç olmaması gereken oldu ve önde kopup giden iki takımı görünce bizim çocuklar çekmeyi bıraktılar. Bu, daha önce hiç başımıza gelmemişti.

Ancak sonuçta ilk defa kürek çekmişlerdi. Kürek tutmayı dahi bir saat önce öğrenmişti çoğu. Yarıştan sonra herkese teşekkür ettik ve kurduğumuz gruptan çıkmamalarını tembihledik. Bir kere daha gördük ki antrenman her şey demekmiş.

Bakalım, Eylül ayında bir yarış daha olacak. O yarışa da katılacağız. Kim bilir, belki sefer şansımızı epey zorlarız 🙂

Tek Günlük Ankara Çilesi

Yazının başlığından yazının tamamında ne okuyacağınıza dair herhalde fikriniz olmuştur sevgili okur.

Aday memurluk olayının son aşaması olan “Tamamlayıcı Eğitim Sınavı” için 81 ilden yaklaşık 450 kişi 31 Ekim Perşembe Ankara Macunköy‘deki İller Bankası Sosyal Tesisleri’ne çağrıldık. Hepimiz 2012-1 atamaları ile atanan Çevre ve Şehircilik Bakanlığı personelleri idik ve Bakanlığın yayımladığı 60 sayfalık ders notlarından sınav olacaktık.

Sınav perşembe sabahı saat 10’da olacağı için Çarşamba akşamı Ankara’ya gitmeye karar verdik. Bizim kurumda toplamda üç aday memuruz: Ben, Şemre ve Sinem. Çarşamba günü mesai çıkışına az bir zaman kala Bilecik’ten Metro Turizm ile Eskişehir Otogar‘ına geçtik. Şansımıza Otogar’a gidişimizden yaklaşık 5 dakika sonra otobüse binmiştik Bilecik’te. Eskişehir Otogar’da indikten sonra ilk değil ama ikinci tramvayı yakalıp doğruca Çarşı‘ya geçtik.

Eskişehir’de bilen bilir, Adalar‘daki Sağlık Pide‘yi. Eskişehir’de yaşadığım zamanlarda sıkça giderdik. Şemre’yle Sinem’i de götürdüm oraya. Giderken çok gizli barların çok gizli yan masalarından geçtik. Sağlık Pide’de karnımızı doyurduktan sonra bir hamleyle çabucak tren garına geçtik.

Image Hosted by ImageShack.us

Trenimiz saat 19.00’da hareket ediyordu. Biz bindikten çok kısa bir süre sonra hareket etti. Hızlı trende karşılıklı koltuklara denk geldik. Şemre sağolsun o şekilde almış biletleri. Cam kenarında yalnız oturdum ben. Diğer ikisi de yan yana oturdular. Sonradan gelip yanıma oturan kıza, yol boyunca Sinem baktı baktı güldü.

Image Hosted by ImageShack.us

Tren yolculuğu çok iyi geçti. Yarın gireceğimiz sınavın notlarına göz gezdirdik. Aynı işi Bilecik’ten Eskişehir’e gelene kadar zaten yapmış oldukları için Sinem ve Şemre bir süre sonra sıkılıp bıraktılar. Ben tam notları okumayı bitirmiştim ki Ankara’ya indik.

Hijyenik olmayan el kurutucusu, çok daha hijyenik olan turnike üstü peçete sistemiyle değiştirilmiş

Sinem’in kalacağı yer, ertesi gün sınava gireceğimiz İller Bankası Sosyal Tesisleri’ndeki misafirhane idi. Burada Afyon’dan arkadaşımız Sanem ablayla kalacaktılar. Tren Garı’ndan çıkıp önce metroya bindik. Macunköy İstasyonu‘nda inip bir taksi çağırdık. Bulunduğumuz noktadan gideceğimiz yer aslında 2 km.den biraz daha uzaktı. Ancak hem saat geç olduğu hem de epey yorulduğumuz için taksi çağırdık. Taksi zırt diye geldi, bizi pırr diye aldı, zınk diye indirdi sosyal tesislerde.

Sinem’i bıraktığımızda saat 22.00’ye geliyordu. Fazla oyalanmadan Emre’nin Keçiören Etlik’teki evine gitmek üzere ıssız bir otobüs durağında beklemeye başladık. Sağolsun oradaki bir benzinlikte rastladığımız birisi bıraktı durağa bizi. Biraz geçmişti ki beklediğimiz otobüs geldi ve atladık. Eskişehir’dekinin aksine Ankara’da para ile binilen otobüsler varmış. Ne güzel dedim. Eskiden Eskişehir’de de vardı. Bu otobüsle yaklaşık 25 dakikalık bir yolculukla Kızılay’a geldik.

Image Hosted by ImageShack.usAkşam saatlerinde Kızılay gerçekten harika oluyormuş. Kimileri aksini söylese de işportada cidden apayrı bir lezzet var sevgili okur. Kayıt dışı ekonominin o dayanılmaz çekiciliğine kendimizi kaptırdık ve Şemre bir çanta aldı. Ben ise Eifel Kulesi şeklindeki bir zımbırtıyı almamak için kendimi zor ikna ettim.

Kızılay’da çok oyalanamadan bu sefer Meşrutiyet Caddesi‘ne yöneldik. Burada bir durakta otobüs beklemeye başladık. Durakta bulunan bir direğe güzel bir şekil çizdim ve adımı yazdım, derken otobüs geldi yine. Yaklaşık 10 dakika beklemiştik oysa 🙂 Otobüse bindik, şansımıza oturacak yer de vardı. Tam yarım saat sürdü yolculuğumuz Keçiören’e, Şemre’lerin mahalleye varmamız. Yol boyunca yanımda çok sert bakışlarla camdan dışarıyı seyredip, Sincanlı Mustafa dinleyen arkadaşa baktım göz ucuyla. Aşırı sert bir abiydi, tespihi de vardı.

Şemreler’in mahallede inince bu sefer Şemreler’in evi tahmin etme oyununa başladım. Saat zaten 23’ü geçmişti. Erdal Emlak’ı dönünce ikinci değil üçüncü apartman, dedim. Yanıldım. Dördüncü apartmanmış.

Sağolsun Şemre’nin annesi ve babası o geç saate rağmen bizi beklemişlerdi. Hızlıca bir yemek yedikten sonra çay içtik. Sonra biraz daha ders notlarına baktık, hiçbir şey anlamayınca uyumaya karar verdik. Gece saat 01.00 civarında uyudum. Gece de hiç rüya görmedim, midem bulanmadı.

Ancak sabah 06.30’da acayip bir karın ağrısı ve bulantı ile uyandım. Bu tedirginlik bulantısı idi. 25 yıllık tarihimin aktif olarak en az 16 senesini öğrencilikle geçirmeme rağmen şu sınav illeti bitmiyordu sevgili okur. Bu karın ağrısı da işte o karın ağrısıydı.

Sabah çok hafif bir kahvaltı yapıp saat 07.00’yi biraz geçe yola çıktık. Zira cehennemin dibine gidecektik. Gittik durağa beklemeye başladık. Ankara’da süper bir uygulama başlamış. Bulunduğunuz her durağın bir numarası var. Bu numarayı ve beklediğiniz otobüsün numarasını otobüs işletmelerinin internet uygulamasına giriyorsunuz ve beklediğiniz otobüsün bulunduğunuz durağa kaç dakika sonra geleceğini söylüyor. İki defa denedim, ikisi de bire bir tuttu lan!

Kızılay’a binen otobüse bindik. Sabah trafiğine takıldığımız için Ulus‘da inip Metro’ya binmeye karar verdik. Süper bir karar vermişiz. Zira inip Metro’ya binip Macunköy durağında indiğimizde saat tam 08.30’du. Bir önceki gün yorgunluktan göze alamadığımız yolu, bu sefer yürüyelim dedik. Zira taksiyle gitsek 3 dakikaya gidecektik ve 1.5 saat orada sınavı bekleyecektik.

Yürümeye başladık. Epey bir yürüdükten sonra tesislere geldik ve halen 1 saatimiz vardı sınav için. Tesislere girdiğimiz andan itibaren pek çok tanıdık yüz gördük. Yalova’dan Şahin usta, Afyon’dan Sanem abla, Balıkesir’den Betül, Denizli’den Orhan kardeşim

Image Hosted by ImageShack.us

Sınavın yapılacağı salona 450 kişilik bir topluluk halinde girerken herkesin ağzında tek bir kelime vardı: Çalışmadım. Şemre ile benim ağızlarımızda da iki kelime vardı: Çok çalıştık. Şaka bir yana doğru dürüst çalışamadım ben. Kardeşimin hastane vs. durumlarından dolayı. Ama çok çakal bir not çıkardım.

Sınava girdik. Sınav 100 soru. Hakikaten kolay bir sınavdı. Kopya çekmeye dahi gerek yoktu. Çıkardığım notları bire bir sordukları için Çengel Bulmaca çözer gibi işaretleyip çıktım. Çıkarken de bizimkilere hadi siz de gelin dedim.

Dışarı çıkıp Bolu’dan arkadaşım Ahmet‘le lafladık biraz. Peşimden gelin, dediğim Şemre’yle Sinem ve hatta Sanem abla, tam 40 dakika sonra çıktılar. Haliyle planımızdan epey gecikmiş olarak Kızılay’a vardık yine bir Metro yolculuğuyla.

Kızılay’da bizimkilerden bir süreliğine ayrılıp bazı başka işlerin peşine gittim.

Sonra yine bizimkilerle Kızılay Alışveriş Merkezi’nin 8. katındaki yemek bölümünde buluştum. Açlık ve yorgunluktan kendimden geçmiş bir halde yemek yedim. Sonra Sanem abla’nın fikriyle kitap almaya gittik. Aldık ta. Açlık Oyunları, Alamut, Saatleri Ayarlama Enstitüsü ve İlber Ortaylı’nın Seyahatname‘sini aldım.

Saat 15.00’deki trenimizin kalkmasına yaklaşık yarım saat kaldığı için aceleyle Metro’ya bindik ve Ulus’ta indik. Gar’a doğru yürümeye başladık.

Sağolsun Şemre bizi yolcu etti. Tren çok kısa süre içerisinde hareket etmeye başladı. Sinem’le geliş yolunca anlaştığımız için ikimizde yorgunluktan bitmiş bir halde tren koltuğunda uyumaya başladık. Kulağımda Sabhankra ile uykuya daldım. Yorgunluktan yine rüya göremedim. Sonra uyandım birden. Baktım Sinem uyuyor hala. Birkaç komik fotosunu çektim. Sonra yine uyudum. Bu sefer de Sinem’in telefonu çaldı. Yeşim Hanım aramış sağolsun.

Eskişehir’de saat 16.40’da trenden inip hiç vakit kaybetmeden Otogar’a geçtik. Saat 17.15 civarında Otogar’a gelip her seferinde binmemeye tövbe ettiğimiz ama aksi gibi en uygun saatte otobüsleri olan Buzlu Turizm‘in sözüm ona 17.45 otobüsüne bindik. Otobüs çok eskiydi ve tam bir kültür mozağiyiydi. Suriyeleriler, hemen arkamızda bir Uzakdoğulu çift, muavinin dediğine göre Iraklılar falan epey bir doluydu otobüste. Yazıhanede, 17.45’te kalkacağına yemin billah edilen otobüs, saat 18.05’te Eskişehir Otogar’dan çıktı. Rezil bir yolculuktan sonra Bilecik Otogar’ına indiğimizde Sinem’in de benim de gözümüzdeki ferler sönmüştü. Tükenmiştik.

Alt kattan Şemre’nin unuttuğu kimliğini yarın otobüsle Ankara’ya yollamak üzere alıp kendimi odama zor attım. Gücümün son kırıntıları ile bu yazıyı yazıp bir duş alacağım ve uyuyacağım sevgili okur.

2012 Yılımın Değerlendirmesi

özSabhankra – Tribute Band

Tüm yıl boyunca bir sürü yazı yazdım. Sizler de okudunuz, yorum yaptınız. Hepinize teşekkür ederim. Tıpkı bir önce yaptığım gibi bu sene de geride bıraktığımız yıla dair bir değerlendirme yazısı yazacağım. Bu yazımda kısa notlar halinde 2012’yi özetleyeceğim. Bunu aylar bazında yapacağım. Yazının sonunda bir takım istatistiksel bilgiler de vereceğim sizlere. Her ayda olan herşeyi buraya yazmayacağım elbette. Sadece bloga o zaman yazdığım başlıkları tarayıp en kayda değer olanları aktaracağım.

OCAK 2012

Bu ayda tam 27 yazı yazmışım. Bu çok iyi bir performansmış. Bu ayın şüphesiz en büyük olayı mezun olmamdı.

ŞUBAT 2012

Ocağa göre nispeten daha sakin bir ay olmuş. 20 yazı yazmışım. Yüksek lisansa başlamam bu ayın en önemli gelişmesi oldu. Ayrıca KPSS kursuna da gitmeye karar verip kayıt oldum.

MART 2012

21 yazı yazmışım bu ay da. Hayatımın sıradan bir zamanıydı. Tek eğlencem, cuma günleri gittiğim Bilim Etiği dersleri idi.

NİSAN 2012

Elbetteki yeni televizyonum bu ayın en güzel gelişmesi oldu. O kadar ay geçti, halen daha oynatamadığı bir video çıkmadı. Bloga 17 yazı yazmışım. Yazı sayısının az olmasının sebebi bu ay içerisinde özellikle iş yerinde çok fazla yapılacak şeyin olmasıydı.

MAYIS 2012

Bu ay 19 yazı yazmışım. Bu ay yılın en kötü zamanı idi. Çünkü Neşe ablam vefat etti. Bunun etkilerini üzerimizden yeni yeni atabildik. Özellikle ölümü sonrasında yaşananlar bizi en az ölümü kadar üzdü. Bu ay içerisinde yıllar sonra ilk defa Kars’a da gittim. Dedemi gördüm yıllar sonra.

HAZİRAN 2012

17 yazı yazdığım bir diğer ay daha olmuş. Okulun kapanması, tatilin başlaması derken eğlenceli bir ay olmuş. KPSS hazırlıklarına da tam gaz devam ettiğim bir aydı bu ay.

TEMMUZ 2012

Yaz sıcağının en güzel zamanlarıydı ah ulan ah. KPSS falan da geçtikten sonra bir rahatlamıştım ki sormayın gitsin. Hayatımın temmuz ayları hep böyle dolu dolu geçmişti. Bu ay da toplam 20 yazı yazmışım bloga. Gangnam Style, bu ay piyasaya çıktı.

AĞUSTOS 2012

Bu ay 14 yazı yazarak yılın en düşük ikinci ayını geçirmişim. Bu ayın en güzel iki olayı Mustafa ile barışmam ve İhsan Oktay Anar‘ın Yedinci Gün kitabı idi.

EYLÜL 2012

Yılın en düşük ayıymış bu ay, 13 yazı yazabilmişim. Bu çok kötü bir ortalama. Yıllardır bu ortalamaya düşmemiştim. Ancak bunun en büyük sebebi neredeyse ayın 10 gününü arazi çalışmasıyla geçirmemiz oldu.

EKİM 2012

Bu ay 16 yazı yazmışım. Epey de yer gezmişim. Güzel bir ay olmuş. Eğlenmişiz epey.

KASIM 2012

18 yazı ile geçtirdiğim bir ay olmuş. Çok güzel bir aydı. Midi klavye almam, Eskirock Konseri, hayatımızdaki en güzel haftasonu tatili ve tabiki yerleştirilme sonucum bu ayın en müthiş olaylarıydı.

ARALIK 2012

Yılın son ayını 15 yazı ile tamamladım. Bunun sebebi de hem atanma işleri ile uğraşmam hem de dayımların bize gelmeleriydi. Sude ile oynadım bir hafta boyunca 🙂 Ancak yılın en güzel ayı bu ay oldu. Çok fazla mutluluk yaşadım. Geçen sene olduğu gibi bu sene de en çok okunan yazım aralık ayı içerisinde okundu. En çok görüntülenme rekorumu bu ayda kırdım.

Bu yılın en popüler yazısı Hepimiz Hackerız: Windows 7 0xC004F200 Hatasını Çözdüm yazısı oldu. Bana en çok ziyaretçi Facebook üzerinden gelmiş. 96 farklı ülkeden ziyaretçi gelmiş. Türkiye haricinde en çok okur Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, Rusya, Bosna Hersek’ten gelmiş. Bu yıl bana en çok yorumu kardeşim Alper yapmış.

Geçen sene kendime bazı hedefler koymuştum Bakalım bunların hangilerinde ne durumdayım?

  • Klavye çalmayı epey ilerletmek (Evet, geçen seneye göre epey ilerledim)
  • İkinci bir yabancı dili temel düzeyde de olsa konuşabilmek (Almanca hariç) (Evet, Rusça öğrendim.)
  • Radyo yayınlarını düzenli hale getirebilmek (Hayır, bu olmadı işte.)
  • Godspel’in albümünü yayınlayabilmek (Hayır, bu da olmadı işte. Ancak yakın zamanda tamam gibi)
  • Alper’le planımızın yarısını tamamen halledebilmek (Evet, bu oldu. Planın yarısını hallettik.)
  • Doğa ve Çevre Kulübü ile Çevşen 3′ü efsane olacak şekilde organize edebilmek (Efsane olmadı belki ama hallettik)
  • Rock Kulübü ile AU Rock Konserleri Vol. II etkinliğini düzenleyebilmek. (Hayır, olmadı.)
  • Eskirock Metal Fest Vol. IV’ü yapabilmek (Evet, hem 4’ü hem de 5’i yaptık.)
  • Kendime bir şekilde bir IPod Touch alabilmek :) (Bu olmadı malesef, ancak bir noktadan sonra ben de vazgeçtim)

Ve şimdi de gelecek sene kontrol edebilmek adına yine bazı hedefler koyuyorum:

  • Yüksek lisans tezimi hazırlamak
  • Klavyede Sabhankra’nın Cursed Sword’u çalabiliyor duruma gelmek
  • Yeni bir işlemci ve anakart almak
  • Öğrenim Kredisi borcumu tamamen ödemek
  • Alper’le birlikte planın diğer yarısına dair somut adımlar atmak
  • Godspel’in albümünü yayınlamak
  • Samsung Galaxy Note II ya da benzeri bir alet alabilmek
  • Uygulamalı Matematik dersini geçmek
  • İşimle ilgili o hedefi gerçekleştirmek

Şimdi de bu yılın en güzel anlarının fotoğraflarını koyuyorum.

Image Hosted by ImageShack.us

Çanakkale Kolin Hotel

Image Hosted by ImageShack.us

İstanbul Mitsubishi Road Trip ekibi

Image Hosted by ImageShack.us

Çanakkale 57. Alay Şehitliği

Image Hosted by ImageShack.us

Dragon Yarışları

Image Hosted by ImageShack.us

Sercan Mezuniyet

Image Hosted by ImageShack.us

Sercan Merve mezuniyet

Image Hosted by ImageShack.us

Çanakkale Anzak Koyu

Image Hosted by ImageShack.us

Çanakkale Şehitleri Abidesi üzerindeyiz

Unuttuğum olaylar ve fotoğraflar olabilir, onları da güncelleme ile eklerim. Bu yeni yılın hepimize uğurlar ve başarılar getirmesi dileğiyle sevgili dostlar, okuyucular.

Betül’ün Evini Taşıdık

Mesut ve Alper Nakliye A.Ş. olarak 6. yılımızı kutladığımız şu günlerde bir mutlu taşınma haberi de Betül‘den geldi ve pazar sabahı saat 9’da kalkıp gittik yardım etmeye 🙂

Betül’ün çıktığı eve de eşyalarını biz taşıdığımız için geri indirmek için araya kimseyi sokamazdık. Betülcük de bunu iyi bildiği için bizi davet etti. Bir önceki gece Sercan’la beraber 4 saat Empire Earth oynadığımız için o gece Alper’de kalmıştım. Sabah Alper’in psikolojik bozukluklara yol açan ve düzensiz aralıklarla çalan telefonuyla uyandım. Alper’i de uyandırdım. (Bu arada Empire Earth ve uyandırma alarmları bu blogun konusu olacaktır çok yakında.)

Hazırlanıp Betül’ün evine gittik. Kapıda kardeşi Hatice ve babası karşıladı bizi. Betül’ü yıllardır tanırdım ama babası ile hiç tanışmamıştım. Tıpkı Betül gibi on numara bir insanmış o da 🙂 Hemen klasikleşmiş olan elden ele yönetmiyle evin içerisinde ne varsa aşağıya sokağa döktük. Bu esnada favori çiftimiz Şevkiye ve Mesut da bir kamyonetle çıktı geldiler.

Önce Betül’ün eve taşınırken Mervelerden aldığı eşyaları yükleyip Mervelerin eve bıraktılar. Biz de bu esnada Alper’le çamaşır makinesi ile buzdolabını indirdik aşağıya. Biz indirdikten kısa süre sonra kamyonet geri geldi. O kadar eşyayı bu kamyonete nasıl sığdıracağız diye düşünmeye başladık. Ama adaşım Mesut ve Alper, insanötesi bir gayret tıpkı lego dizer gibi dizdiler tüm eşyaları. Geride sadece üç parça koltuk takımı ve birkaç valiz kalmıştı. Arabayı böyle harika yükledikten sonra iyice sardık. Daha sonra adaşım Mesut kızları alıp kamyonetle önden giderken biz de Betüllerin arabayla arkadan gittik. Bu esnada Betüllerin arabayı da Alper sürdü. Alper’in çok gizli bir listesi var “Sürdüğüm arabalar” diye. Alper’i gizlice o listeye “Toyota Corolla” diye yazarken gördüm, o beni görmezden geldi ama.

Neyse, gittiğimiz ev süper bir muhitteydi. Çok saygın bir sitedeydi. Evin kendisi de çok iyiydi. Ama dördüncü kattaki bu eve çıkmak için asansör yoktu. Asansör yoktu! Biz adaşımla ağlaya ağlaya çamaşır makinesini çıkartırken Alper ve Hatice’nin iki arkadaşı da buzdolabını çıkardılar. Hır gür çıkardık herşeyi. Sonra bir tur daha geri gidip bu sefer kalan birkaç parça eşya ile Betül’ün annesini de alıp geldik.

Eşyalar tamamen taşındıktan sonra sıra artık gelenekselleşen bir uygulamaya geldi: Pide ve lahmacun yemek. Evet,  eğer birileri evini taşıyorsa ve taşıma için arkadaşlarını çağırıyorsa o ev güzelce taşınır. Ardından da ev sahibi arkadaşlarına artık bütçesi elverdiğince pide, lahmacun, ayran, soğan, kola ve bunların kombinasyonlarından oluşan bir teşekkür eder. Betülcüğümüz de sağolsun bu teşekkürünü en içten şekilde etti 🙂 Lan elbette ki birşey beklediğimizden değil ama artık bu bizim aramızda kural oldu. Volkan’ın evi taşıdığımızda da, biz kendi evimizi taşıdığımızda da, Selma’nın evini taşıdığımızda da bütün taşınmaların sonu pide lahmacunla bitiyor. Bu da böyle bir kural işte.

Betül’e ve kardeşine yeni evlerinin hayırlı olmasını diliyorum. Umarım o evde hep güzel zamanlar yaşarlar. Bu arada Mesut ve Alper Nakliye A.Ş., size bir telefon kadar uzağız: 155

Sercan’la Afyonkarahisar’da!

Şu yazımdan hatırlarsınız Sercan‘la gittiğimiz arazi çalışmasını sevgili okur. İşte o çalışmada topladığımız örnekleri Afyonkarahisar Kocatepe Üniversitesi‘ne götürmek üzere geçen salı günü yola çıktık yine Sercan, Alper ve ben. Arazi aracımızın yerine bu sefer hocamızın Ford Connect‘ini aldık. Bu araç çok daha konforluydu çünkü.

Neyse, gayet sakin ve eğlenceli bir yolculuktan sonra önce Afyonkarahisar girişindeki Gazlıgöl‘e gittik. Arkadaşımız Merve yaklaşık 2.5 aydır burada bir termal tesiste çalışıyordu. Buraya kadar gelmişken onu da görmemek olmazdı. Şansımıza Merve’nin de çalıştığı yer hemen şehrin girişindeydi. Gittik ve beklemeye başladık. Çıktı geldi Merve. Ayaküstü biraz lafladıktan sonra Afyon’daki işimizi halledip döndüğümüzde görüşmek üzere sözleşip ayrıldık.

Üniversiteye vardığımızda aracı Fen Edebiyat Fakültesi‘nin önüne çekip hocayı ve öğrencilerini beklemeye başladık. Önceki seferlerden farklı olarak bu sefer çok sayıda öğrenci indi aşağıya. Onların da yardımıyla tek seferde onca numuneyi yukarı çıkardık. Laboratuvarda su örneklerini ve toprak örneklerini sıraladıktan sonra bu sefer hocanın odasına bir şeyler içmek üzere indik hep birlikte. Hocanın odasında 15 dakika kadar oturduktan sonra müsade isteyip kalktık. Sonraki hedefimizde Afyonkarahisar Kalesi vardı.

Kaleye gelmemiz biraz zor oldu. Çünkü kentte ne olduğunu anlayamadığımız bir tür tören vardı. Ayrıca yolları da kapatmışlardı. Epey bir yer dolandıktan sonra kalenin aşağısındaki caminin yanına gelebildik. Arabayı parkettikten sonra Sercan’ın hayatındaki en zorlu savaşlardan birisi başlamış oldu. 100 kiloluk bir adam Afyonkarahisar Kalesi’ne nasıl çıkar?

Sercan yolda durmamız, mola vermemiz, vazgeçmemiz için yalvarsa da ne Alper ne de ben durmaya niyetliydik. Bir noktadan sonra Sercan’ı kucakladık hatta. Nihayet tepeye vardık. Alt kalede Sercan bize okkalı bir sövdükten sonra bir taşa oturdu. Biz de iç kaleye, bayrak direğinin yanına çıktık. 10 dakika sonra Sercan da gelebildi. Hep beraber şehre baktıktan ve fotoğraf çekikten sonra bu sefer de iniş yolculuğu başladı. Sercan gayet gerilerden gelirken Alper ve ben atlaya zıplaya aşağıya indik. Ancak indiğimizde bacaklarımızın artık tutmadığını farkettik. Zar zor sürünerek bindik arabaya. Sercan da geldikten sonra tekrar Gazlıgöl’e doğru hareket ettik.

Gazlıgöl’de tekrar Merve ile buluştuk. Merve’nin kaldığı süper ötesi 2+1 daireye gittik. Bu kadar harika bir yer olamazdı sevgili okur! Evin içinde sauna ve havuz vardı. Eve hayran olduktan sonra hep birlikte Gazlıgöl’ün içine gittik zira epey acıkmıştık. Gazlıgöl’ün içindeki bir pideciye gittik. Kıymalı pide sipariş ettik. Alper ve ben 1.5 söyledik. Sercan ve Merve de birer söylediler. Lan böyle bir pide olamazdı! Hamuru incecikti ve tadı çok başarılıydı! Usta iki tabak da satır salatası koydu önümüze nar ekşili, öff 🙂 Son zerresine kadar yedik, doyduk. Ve inanılmaz makul bir hesap geldi.

Ben Sercan Alper

Yemekten sonra Merve’yi tesise bırakıp bu sefer Eskişehir’e doğru yola çıktık. Süper doğa manzaraları eşliğinde nihayet evimize gelebildik. Okula gidip vereceklerimizi verdikten sonra bu sefer sözleştiğimiz üzere Betül‘e geçtik. Betül sağolsun bize pasta börek sözü vermişti. Yedik içtik, kahkaha attık, gözlerimiz doldu, kahveler içildi, fallar bakıldı ve nihayet saat 10’a doğru kalktık.

Gün boyunca 3G ile görüntülü konuşmanın tadına -daha yeni- vardım sevgili okur. Rehberimde kayıtlı onca kişiden sadece Alper’in telefonunun görüntülü aramayı ve diğer ayarları desteklediğini farketmem uzun sürmedi, Alper’den başkasını arayamadım çünkü. Deliye şeyini göstermeyeceksin derler bir söz vardır. Ben de de 3G şeysine geçtiğimden beri Alper’i arıyorum sürekli görüntülü olarak. Yazı bitince yine arayacağım hatta.

Sercan’la Arazi Çalışması Nasıl Yapılır?

Bu mevsimin arazi çalışmasını geçen hafta Alper, Sercan ve ben birlikte bitirdik dört günde sevgili okur. Şüphesiz en kayda değer olay Sercan’ın bu dört gün boyunca bizimle birlikte gelmesiydi. Sağolsun bu yakın dostumuz bizimle vakit geçirmek istemişti ve dört gün boyunca misafirimiz olmamış, bizden biri olmuştu.

Biz normalde arazi çalışmalarında çok güleriz. Bu sefer yanımızda Sercan da olunca daha çok güldük, hatta çoğu yerde gülmedik, yarıldık! Diğer arazilerden farklı olarak bu sefer aracın arka koltuğuna ben oturdum, hatta yayıldım. Çoğu yerde uyudum, içim geçti. Sercan da epey uyudu yol aralarında. Yazık Alper bir türlü gözünü kırpamadı.

Toprak numunesi almak çok kolay da kuyu sularından numune alma işi çok sıkıntılı be sevgili okur. Her kuyudan sorumlu bir adam oluyor köylerde. O adamı da vaktinde bulmak çok sıkıntı oluyor. Biz normalde kuyu arazisini ayrı yapıyorduk. Ancak bu sefer iki arazi çalışmasını birleştirdik. Ama bunun bedelini de çok ağır ödemiştik.

Baharatlanmış etler mangala koyulmak üzere

Perşembe günü hepimiz yorgunluktan tükenmiş; 2000 km‘ye yakın yol katetmiş, yaklaşık 600 liralık mazot yakmıştık. Son numunemizi de aldıktan sonra zamanında Alper ve Betül‘le birlikte keşfettiğimiz müthiş bir yere, bu sefer yanımızda Sercan’la pikniğe gittik. Aynı günün sabahında Kırka‘da hazırlattığımız tavukları mangalın üzerine dizmeye başladığımda hepimizin ağzından sular akıyordu. Ateş biraz zayıf gelmiş olacak ki bir miktar daha odun verip sağdan soldan topladığım kömürlerle ateşi iyice gazladım. Bu esnada Sercan ve Alper zımpara kağıtları ile dişlerini keskinleştiriyorlar, keskinliğini kontrol etmek için de arabanın sacını ısırıyorlardı. Alper, lan bari bi Angaranın baaları açayım da iştahımız körelsin, dedi. Açtılar. Neyse, en nihayetinde etler pişti. Yarım ekmeklerin içine girdi. Bizimkiler yanına közlenmiş biber ve yağ biberi de koydular. Yine soğan halkalarıyla kendi ekmeğimi de iyice şişirdim, öff nefis oldu valla.

Mangalı bitirdiğimizde hepimi “doymaktan” bıkmıştık artık. O denli doymuştuk 🙂 (Dikkat çok önemli bir ip ucu geliyor) Etleri Kırka’da hazırlattığımız kasap kendi karışımı olan baharatlarla eti yoğurduktan sonra üzerine maden suyu dökmüşü. Bu sayede etler pişince hafifçe şiştiler, kuruyup kalmadılar. Bu da galiba bizi biraz fazla şişirdi. Hemen Alper’le birer soda açtık ve Eskişehir’e doğru yola çıktık. Yolda da aha bu yanda gördüğünüz fotoğrafı çektim arabada.

Bu arazi çalışmamızın bir güzelliği de ehliyet sınavından sonra ilk defa araba kullanmam oldu 🙂 O açıdan da ayrı bir güzel oldu yani. Alper’in hocalığında yeniden hatırladım lan sürmeyi. Bizim Alper’le birkaç kere daha çalışsam demek ki on numara sürücü olurum. Evet.

Sercan’la arazi çalışması nasıl yapılır, sorusuna verilecek cevap aslında dört günün özeti olacak: Yemek, uyumak, sövmek, gülmek, ıslanmak, amele yanığı olmak 🙂

NOT: Fotoğrafları Alper’in telefonuyla çektik. Teşekkür ederim broya.

Bir Doğum Günüm Böyle Geçti

Malum dün doğum günümdü sevgili okur.

Yıllar geçtikçe insanın doğum günlerinden olan beklentisi giderek azalıyor, belki sen de bunun farkındasındır. Dün de aynen öyle oldu. Çok bir şey beklediğim bir gün değildi. Zaten pek bir şey de olmadı. Ama en nihayetinde güzel bir gündü, dostlarla hep birlikte olduk.

Sabahtan Alper ve Betül‘le buluşup iki haftadır devam eden arazi çalışmalarımızı bitirmek üzere Kırka tarafına gittik. Örnek alınacak kuyulardan örnekleri aldıktan sonra Ovacık Köyü‘ne bağlı İnlice Mahallesi‘nde oturan muhtar Arif amcamıza ziyarete gittik. Bahçede oturup adam başı üç bardak çay içtik. Bir ara Arif amca bahçeye dadanan gelinciği vurmak üzere tüfeğine falan davrandı, çok da dua ettik ama bir şey olmadı.

Buradan sonra iki haftadır topladığımız tüm numuneleri teslim etmek üzere Afyon‘a doğru yola çıktık. Yol, bol müzik ve bol sohbetle geçti. Afyon’da önce ortak çalıştığımız hocanın laboratuvarına gittik. Örneklerimizi bırakıp boş kapları toparlayıp arabaya yükledik ve bu sefer şehir merkezine doğru yola çıktık.

Şu yazımdan hatırlayacağınız kazığı yediğimizden dolayı bu sefer doğrudan Afium‘a gittik. Burada bir süre mağazaları gezip tişörtlere falan baktık. Ya güzel tişört bulamadık, ya da uçuk fiyatlara dudak büktük. Vay be. Sonra da ayıptır söylemesi Sbarro‘ya geçtik. Alper ve ben kendimize birer Mega Menü söyledik. Betül de 2 kişilik pizza aldı. Hepsini karıştırıp yedik. Deliler gibi doyduk.

Sonra Betül’ün TEMA‘dan bir arkadaşı olan Doktor Yusuf’la buluştuk. Daha sonra da şehir merkezine geri döndük. Burada bir mevlevihane vardı: Sultan Divanı Mevlevihane Müzesi. Burayı gezdik biraz. Sonra eski bir hamamdan dönüştürülmüş bir kültür sanat evine gittik. Burada da oyalandıktan sonra, birer meyveli soda, üç litre de soğuk su alıp Eskişehir’e doğru yola çıktık.

Eskişehir’e saat 18.30 civarında girdik. Aşağı yukarı 1 saat kadar laboratuvardaki analiz işlemleri sürdü. Sonra ben bizimkilerle vedalaşıp Hera‘ya doğru koşar adım yürümeye başladım. Hera’ya geldiğimde Yağız, Volkan ve Togay‘ın beni beklediğini gördüm. Biraz muhabbet ettik. Birer çay içtik. Sonra da kalkıp Peyote‘ye doğru hareket ettik. Peyote’yi çaldığı müziklerden hiçbir şey anlamadığım için pek sevemesem de şu an için, Mert‘le de orada buluşacağımız için kalkıp gittik. Şu yazımda anlatmıştım Mert’in diploma hikayesini. Diplomasını bu sabah gelip almış, artık mezun olmuştu.

Peyote’de çok güldük. Volkan ve Togay’ın şakaları bizi kırdı geçirdi. Zavallı Yağız’ın gülmekten karnı sızladı. Ah çocuk! Şakalar o kadar komikti yani. Saat ilerledi, Togay ve Yağız kalktı gittiler. Biz de Volkan’la Mert’i bekledik.

Yarım saat kadar sonra Mert geldi. Mert’i epey özlemiştim. Oturduk, konuştuk epey. Daha sonra Mert’in kuzeni Alper ve arkadaşı Eda da bize katıldılar. Ancak ben birkaç dakika sonra kalktım, zira artık iki haftanın yorgunluğu bitirmişti beni.

Eve geldiğimde saat 10’u geçmişti. Çok bir şey yapamadım. Canım epey sıkılıyordu. Oturdum tek tek facebook’tan doğum günümü kutlayan dostlara, değerli insanlara cevap yazdım. Her cevap yazdığım kişi de aklıma o kişiyle ilgili bir anım geldi. Pek bir mutlu oldum. Ve işte doğum günümün en mutlu anları da bunlardı. Afyon’dan dönerken bir yer görmüştüm tam da güneş batarken. Derbent Köyü‘nün girişindeki durağa konulmuş ahşap bir banktı bu. Güneş batarken son ışıkları bu banka değiyordu. Lan dedim içimden, genelde kendimle lanlı lunlu konuşurum, keşke insan her akşam gelse bu banka otursa, dedim. Yaşlanmaz valla insan, diye de ekledim kendime.

Benim kendime yaptırdığım tişört

Doğum günümde kendime bir hediye verdim. Uzun süredir arayıp da bulamadığım, en son olarak kendim yaptırdığım bir tişört bu. In Flames‘in Trigger videosunda Anders’in giydiği tişört. Yaz olduğu için siyahı tercih etmedim yalnız. Evet, doğum günüm kutlu olsun.

Anders’in klipte giydiği tişört

Bundan önceki son dört yılın doğum günü yazılarına bakmak isteyenler aşağıdaki linklere tıklayabilirler:

2011 yılı yazısı
2010 yılı yazısı
2009 yılı yazısı
2008 yılı yazısı (yayın tarihine bakmayın. Diğer blogdan aktardığım için öyle görünüyor)

Nasıl Yoruldum Lan Öyle: Mert’i Mezun Etmek

Mübarek 11 ayların sonuna gelirken sevgili okur, özellikle bu son haftanın acayip bir yoğunlukla geçtiğini ifade etmek istedim sana. Bu hafta pazartesi günü Merve‘nin ve Mert‘in diploma işleri için koşturduk. Merve’nin diplomasını aldık ama Mert’in diplomayı alamadık.

Merve diplomasının yanında lise diploması ile kalan diğer vesikalık fotoğraflarını aldı. Fen Fakültesi böyle yapıyor çünkü. Peki neden Mühendislik Mimarlık Fakültesi lise diplomamızı vermiyor? Kalan fotoğrafları vermek şöyle dursun, üstüne bir de 5-6 tane fotoğraf daha istiyor? Neden bunu yapıyor? Bu arada pazartesi günü Fen Fakültesi Öğrenci İşleri‘ni şikayet edecektim. Saat 11.47‘de koştura koştura gittiğimiz Öğrenci İşleri kapalıydı. Ve sırf bu 13 dakikalık yemeğe erken gitme iş güzarlığı yüzünden biz tam 1.5 saat bekledik!

Salı günü alerjim baş gösterdiği için araziye gidemedim. Ama sabah 10’dan akşam 8’e kadar okuldaydım. Alper ve Betül‘ün araziden gelmesini bekledikten sonra Alper’le birlikte arazi aracımızı tepeden tırnağa yıkadık, temizledik. Ayrıca gün içinde dönemlik proje raporumuz için gerekli bazı tabloları hazırladım. Bir önceki günden kısmen tamamladığım Mert’in mezuniyet kağıtlarını akşama doğru tamamladım. Gittim danışmanına, staj komisyonuna ve bölüm başkanına onaylattım. Son olarak götürüp Öğrenci İşleri’ne teslim ettim. Bu olayın aslında benim için yeri çok büyük. Salı günü Mert’in doğum günüydü. Mert benim üniversite hayatımdaki ilk arkadaşımdır sevgili okur. Okulun ilk günü tanışmıştık Mert’le. Hazırlık sınavlarına aynı sınıflarda girmiş, sonrasında Hazırlık‘ta da aynı sınıfa düşmüştük. Bu en eski arkadaşımı, dostumu bir anlamda kendi ellerimle mezun etmenin sevincini yaşıyorum yani 🙂

Bugün de yine tarla tarla gezdik sevgili okur. Alerjim geçtiği için bugün gidebildim Alperler’le. Akşam saat 5 gibi Ayvalı Köyü‘nden yakın dostumuz Süleyman abimizin evine gittik. Sağolsun bizi çok iyi ağırladı. Akşam yine saat 18.30 civarında okula geldik. Getirdiğimiz numunelerin bir takım analizlerini yaptık okulda ve saat 19.45 civarı okuldan ayrıldık çok büyük bir yorgunlukla.

Yarın Afyon‘a gideceğiz yine. Mevsimlik aldığımız bir takım numuneleri oradaki ekibimize teslim edeceğiz ve muhtemelen yine yorgun argın döneceğiz evimize.

Bu denli yorgun olmak sizi bilmem ama bana düşünme fırsatı veriyor sevgili okur. Bazen karşıma çıkan aslı astarı olmayan dertlerin, o anlık yaratılmış sıkıntıların, sonradan düşününce ossuruktan tayyare şeyler olduğunu görüyorum. Bugün arabanın arkasında uzandım biraz. Hayatımla ilgili bazı şeyleri düşündüm. Hakikaten de böyle olduğunu gördüm lan. Vay be, dedim.

IDEA Magazine‘in Ağustos sayısı için bir yazı hazırlıyorum müzikte saplantılarla alakalı olarak. Muhtemelen bu gece, bu yazıyı yayımladıktan sonra onu da bitireceğim. Hepinize iyi geceler.

Aşağıya taa 2006 yılında Hazırlık’tayken Mert için yazdığım biyografi ödevimi aynen, tüm yazım ve gramer hatalarıyla koyuyorum. Okuyup gülesiniz diye 🙂

Tıklayın büyüsün.