Tag Archives: Savaş abi

Sabhankra – Revenge (2016)

revengeNe desem, nereden başlasam bilemiyorum. İşte, 9 yıldır merakla beklediğim Sabhankra albümü nihayet yayımlandı. Mayıs ayının ilk gecesinden beri aralıksız dönüyor kulaklarımda. Albüm Rusya’da yayımlandığı için Türkiye’ye gelmesini de beklemek durumunda kaldık. Geçtiğimiz gün iki kopya olarak elime ulaştı ve birkaç hafta önce yazıp bitirdiğim yazıda son rötuşları da yaparak yayımlıyorum artık.

Sabhankra‘yı ilk defa 2006’da, yayımladıkları ilk albüm Powercraft‘la tanıdım. City Of Tulips‘i ilk defa dinlediğimde “Tamam işte, yapmak istediğim, duymak istediğim müzik bu” demiştim. Üniversitenin hazırlık yılıydı, kampüsün her köşesinde sırf o albümdeki parçaların soundtrack olduğu anılarım saklıdır hala.

Bir yıl sonra Sabhankra, “To Die For A Lie” isimli bir EP yayımladı ve yakın zamanda çıkacak “Cursed Sword” isimli albümün duyurusunu yaptı. O dönem benim evimde internet yok henüz. Volkan’ın evine gittikçe oradan araştırıyorum grubu. Myspace çok popüler o dönemde. Facebook da açmışım nihayet. Tüm grup üyelerini isim isim araştırıp ekledim arkadaş olarak. O ana kadar hayatımda duyduğum en iyi müziği yapan adamları tanımalıydım zira.

00  To Die For A Lie, üç parçadan oluşan bir EP idi ve Powercraft’a göre çok farklı bir soundu vardı. Çok daha iyi kaydedilmişti, vokaller muhteşemdi. Buried In Dust, You Will Die ve To Die For A Lie, o ana kadar duyduğum en sert Sabhankra parçalarıydı. Bu üç parçayı da içerecek albüm “Cursed Sword” nasıl bir albüm olacak acaba diye düşünürken, aradan bir yıl daha geçti. Bu esnada “Cursed Sword” olarak duyurulan albümün adının “Revenge” olarak değiştiği açıklandı ve bir şekilde parça listesi yayımlandı internette. 2008 ve 2009 da bu şekilde geçti. Sabhankra sonrasında konsere geldi Eskişehir’e. Bu konserden sonra grupla olan samimiyetim daha da arttı. Artık herkes beni “Eskişehir Sabhankra Yetkili Bayii” olarak biliyordu. Ancak açık açık da söylüyordum, Türkiye’deki en iddialı Sabhankra fanı bendim. Hala da öyleyim gerçi. 2012’de bir fanın yapabileceği en iyi şeyi yaptım ve arkadaşlarımla birlikte Sabhankra’yı Eskişehir’de ağırladık Eskirock Metal Fest‘te. İşte, en sevdiğim grup kendi organizasyonumuzda sahne alıyordu. O gece bittiğinde yalnızca ben değil, tüm arkadaşlarım Sabhankra’yı dinlemiş olmanın verdiği heyecanı yaşıyordu. Ancak ben onlara kıyasla daha paha biçilemez bir heyecanla doluydum: Savaş Abi‘yle vedalaştıktan sonra, trene binmek üzereyken yapabileceği en büyük jesti yaptı. O ana kadar merak ve heyecanla beklediğim albüm Revenge‘in promo cd’sini elime tutuşturdu. İşte, hayatımın en mutlu anlarından birisi bu andı. Yine aynı albümle alakalı hayatımın bir başka en mutlu anı daha var ama şu an onun sırası değil.

Revenge’in bu 2007’de kaydedilmiş ilk promo cd’si, tüm dünyadan sakladığım bir materyal olarak aylarca gizli kapaklı dinlediğim bir albümdü. Sonra bir gün Alper‘e ve Sercan‘a albümden bir parçayı, Immortal Son‘ı dinlettim. Başka bir gün de Yağız ve Ender‘e de bir başka parça olan Cursed Sword‘u dinlettim. Dördü de albümü onlarla paylaşmam için yalvardılar. Ama vermedim. Aramız bozuldu. Birkaç ay konuşmadık. Sonra vermeyeceğimi kabul ettiler ve barıştık.

Powercraft’taki City Of Tulips isimli parçayı hayatımda dinlediğim en iyi parça sanıyordum. Ancak Revenge’de yer alan Cursed Sword‘u duyunca hayatın anlamı değişti. Sahip olduklarımı ve olabileceklerimi sorguladım bu dönemde hep. Ben böyle odamda gizli gizli Revenge dinlerken 2014’te Seers Memoir yayımlandı. Eh, dedim Sabhankra nasılsa Revenge’i artık yayımlamaz. Umudumu kaybettim. (Ama umut, kaybettikçe değerlenen bir şeymiş bunu anlamak için iki yıl daha beklemek gerekecekti.)

01

2016’da Savaş Sungur yine bir bomba patlattı ve yeniden kaydettikleri Revenge albümünü 30 Nisan’da yayımlayacaklarını açıkladı. Bu, özellikle haberi okuduğum gün bende müthiş bir doping etkisi yaptı. Oturup albümün yayımlanmasını beklemeye başladım. Bu arada yıllar önce yayımlanan To Die For A Lie parçasına klip geldi. Klibi açıp izlemeye başladığımızda şok geçirdik! Çünkü yıllar önce yayımlanan şarkıyı yıllar sonra bambaşka bir sound’la dinliyorduk. Albümü yeniden kaydetmek, albüme bambaşka bir ruh vermişti. Öyle ya, 2007’deki gibi yaşayan ve düşünen bir grup yoktu artık. Yaşlar büyümüş, düşünceler gelişmiş ve daha müzikal kökler daha da sağlamlaşmıştı.

To Die For A Lie’ı dinleye dinleye Nisan ayını bitirdik. Berbat bir aydı. Nisan’ın son gecesi Utkulara gittik oturmaya. Bir yandan sürekli Facebook’u takip ediyorum, gece yarısı olsun da Sabhankra albümü yayımlasın diye. Gece yarısına birkaç saat kala Savaş Sungur, muhtemelen tacizlere daha fazla dayanamadı ve albümü dinleyebileceğimiz linki paylaşıverdi!

Yazının bu paragrafa kadar olan kısmı bir albüm kritiği için yazdığım en uzun girizgah oldu. Anekdotlarla bezeli anlatımın da hastasıyım. Evet, şimdi bu hastalığımı bir kenara bırakalım ve albümden bahsetmeye başlayalım.

Albümün açılış parçası You Will Die. Bu, parçayı ilk defa 2007’de dinlemiştik. O günden beri de Sabhankra konserlerinin en gaz parçalarından biri olarak dinledik hep. Hatta şuraya tıklayıp bu parçanın Eskişehir’de kaydettiğim performans videosunu izleyebilirsiniz. You Will Die’da ve tüm albümle ilk fark edilen şey klavyelerin nispeten daha geri planda kalması ve gitarların ön plana alınması olmuş. Önceki albümlere göre düzenlemelerde davullar nispeten daha sadeleştirilmiş, vokaller daha çok agresifleşmiş.

One Shall Fall, yeni albümden ilk defa dinlediğimiz bir parça. Harika bir giriş melodisi ve ardından gelen çok daha harika bir giriş solosu var. Sonrasında scream vokal üzerinde kurulmuş kısımlar halinde ilerliyor. Yeri gelmişken söyleyeyim bu albümün, Sabhankra’nın en iyi sololarının olduğu albümü olduğunu rahatlıkla söyleyebiliyorum. One Shall Fall’ın sonundaki melodik soloyu muhakkak bir kenara not edin.

Ve geldik bana göre albümün en iyi parçasına: Cursed Sword. Albüme adını verebilecek kadar efsane bir parça bu. Tüm albümdeki en yoğun klavye kullanımı bu parçada. Muhteşem klavye melodisi biraz gitarlar tarafından ezilmiş ama olsun. Melodinin olağanüstülüğünü yine de örtememiş bu durum. Tüm Sabhankra diskografisinde en sevdiğim beş parçadan biri oldu bu parça. Yavaştan yükselen girişi, sonrasında kesilmeden devam eden twinler ve arka plandaki çok başarılı klavye partisyonuyla albümde kesinlikle ön plana çıkıyor. Savaş Sungur’un hediye ettiği promo diski aldığım günden beri de en çok dinlediğim şarkıdır. Askerdeyken bile Seval’in getirdiği mp3 çalara yükleyip dinliyordum nöbetlerde falan.

Immortal Son, albümdeki çok iyi parçalardan bir başkası. Cursed Sword’la birlikte klavyenin en çok iş yaptığı şarkı. Şarkı özellikle nakarat öncesi kısımdaki yüksek tempolu davul atakları ve peşinden gelen gitar melodisiyle akılda kalıyor. Grubun ilk basçısı Sinan Erez tarafından çalınan solo ise Sabhankra’nın en melodik ve en iyi sololarından birisi olarak parçayı zenginleştirmiş. Bu soloyu da bir kenara not edin. Immortal Son, yapısı itibariyle Sabhankra’nın müziğinin çok iyi bir özeti niteliğinde. 2007’de yazılmış olsa da, bugün dahi grubun giderek sertleşen müziğini çok iyi karşılıyor.

Albüme adını veren parça Revenge, albümdeki beşinci parça. Yaklaşık yedi buçuk dakikalık süresiyle de albümün en uzun parçası. İlk bir buçuk dakika boyunca klavye eşliğinde yürüyen parça, bu andan itibaren klasik Sabhankra tarzı melodilerle koşmaya başlıyor. Uzun bir parça yapınca aralara küçük şakalar ve küçük sürprizler koymayınca olmuyor tabi ki. Bunu da ara ara giren belli belirsiz klavye melodileriyle seziyoruz. Parçanın ortasından itibaren tam da sevdiğim şekilde klavye giriyor ve parçayı kapattığınızda dahi aklınızda kalacak olan melodileri icra ediyor. Ama asıl sürpriz parçanın sonundaki clean vokalle geliyor: Savaş Sungur’un hüznü sesine öyle güzel yansıyor ki “o kısmı bir daha açsana” diyor sağımızda solumuzdaki herkes.

Eternal Rage, albümdeki en sert şarkılardan biri. Çok fazla dur kalk trafiği olan bir şarkı olduğundan ilk etapta çok dikkati çekmiyor. Ama bu şarkıda da bir hazine gizli. Üçüncü dakikanın sonunda başlayan melodi albümdeki gizli hazinelerden biri. Bu kadar kısa ve hüzünlü olması yüzünden, ben bu melodiye “mutlu günlerimin ızdırabı” diyorum.

Hate, albümde en az sevdiğim parça oldu ne yazık ki. Kötü mü? Değil. Harika bir gitar parçası. Hatta sound olarak Powercraft albümüne yakın bir parça.

Şimdi burada derin bir nefes alıyoruz. Yazının buraya kadar olan kısmında parçaları tanıtırken “şöyle güzel”, “böyle efsane” diye yazdım. Şimdi bahsedeceğim parça, öyle bir parça ki ilk duyduğumda kulaklarıma inanamamıştım. Albümdeki en hüzünlü parça, dinleyince “bunu yazan adam ne hissetti de böyle bir melodi çıktı?” diye kendi kendime defalarca sorduğum parça: I Will Die With Your LoveAşkınla Öleceğim. Albümdeki en iyi parçalardan biri olmanın yanında, albümdeki en özel parça. Kimin için? Benim için. Alper için. Ortada bir gerçek var: Sabhankra yapmış. Ve adı da “Aşkınla Öleceğim“. Melodinin hüzünle boğuştuğu, ancak sert kalmaktan da taviz vermeyen bir parça. Her şey fazlasıyla içimizi parçalarken bir de dördüncü dakikanın ortalarına doğru başlayan “albümdeki en iyi clean performansı” sayesinde bu şarkı da unutulmaz Sabhankra şarkılarından biri olmaya aday.

The Nightmare, albümde en az sevebildiğim bir diğer parça. Albümdeki teknik parçalardan birisi bana göre. Bunun dışında pek dikkatimi çekemedi şimdilik. Hemen ardından başlayan To Die For A Lie ise aşina olduğumuz bir diğer parça. Çünkü 2007 yılında yayımlanan aynı adlı EP’de yer alan üç parçadan birisiydi. Şansa bakın ki Revenge’in de çıkış parçası olarak To Die For A Lie seçildi ve bu parçaya klip çekildi. 2007’de dinlediğimiz versiyonda parçanın başlamasıyla birlikte tüylerimizi diken diken eden iki nota vardı klavyede. Yalnızca bu parçada değil, tüm albümde birkaç istisna dışında, klavyeler arka plana çekildiğinden bu şarkıdaki o efsane çıkışlar da ne yazık ki yeni düzenlemelerde yer almıyor. Ancak altyapıdan tamamen çıkarılmamış. Şarkının ruhu kaybolmamış.

Son parça Abandoned By The Gods, albümdeki en iyi girişlerden birine sahip. Klavyedeki ton muhteşem. Parça sürekli olarak yüksek tempoda ilerliyor. Yer yer black metal dinliyor hissine kapılıyorum bu şarkı çalarken. Ben bu şarkıyı, bu albüme kapanış şarkısı olarak tercih etmezdim. Çünkü sonlara kalıp keşfedilmeme riski çok yüksek.

Evet, albümdeki son parça Abandoned By The Gods dedik. Ancak CD’de üç tane de bonus track var. Bunlar 2007’de yayımlanan To Die For A Lie isimli EP’de yer alan üç parça: You Will Die, To Die For A Lie ve Buried In Dust. You Will Die ve To Die For A Lie’ın her iki versiyonunu da dinleyerek kendinizce yorum yapabilirsiniz. Buried In Dust ise Sabhankra’nın klip çekilen ilk parçası olması bakımından önemli.

02

Albümün kayıtlarında gitar ve vokallerde Savaş Sungur, gitarda Süha Kozbey, bass gitarda Gürkan Yücel ve davulda Mehmet Engin yer alıyor. Albüm yayımlanmadan çok kısa bir süre önce grupta eleman değişikliği yaşandı. Grubun yeni davulcusu Rıdvan Başoğlu olarak duyuruldu. Bu ismi Baht grubundan hatırlıyoruz.

Albümün kapağı, bir önceki albüm olan Seers Memoir’in de çizeri olan Marta Sokolowska tarafından çizildi. Kartonet tasarımı ise Tunay Komut tarafından yapıldı. Albümün miks ve mastering işlemleri de aşina olduğumuz bir isim, Barbaros Ali Kaynak tarafından yapılmış. Albüm, tıpkı bir önceki albümde olduğu gibi Rus Haarbn Productions tarafından basıldı ve ülkemize sınırlı sayıda gönderildi. Satın almak için grubun sosyal profillerine göz atmanız yeterli.

Kısaca özetlemek gerekirse Revenge, Sabhankra’nın 2006’da yayımlandığı Powercraft’tan beri yayımlanan ve en iyi albümü. İçerdiği çok iyi parça sayısı ve albümün bağlantılı temalı şarkılarıyla bu yıl içerisinde şu ana kadar yayımlanan en iyi Türk metal albümlerinden de birisi. Bir fan olarak yazı boyunca yer yer objektifliğimi kaybetmiş olabilirim, anlayışla karşılayacağından eminim. Çünkü bu albüm dile kolay, tam 9 yıldır yayımlanmasını beklediğimiz bir albümdü. Son bir not, albümün teşekkürler kısmında bana da bir selam çakan gruba ben de sevgi ve saygılarımı buradan iletiyorum. Bundan değerli bir şey olamaz.

03

Kısa süre sonra blogda yeni bir yazıda, elimdeki tüm Sabhankra materyallerini yayımlayacağım. Böylece Türkiye’deki en büyük Sabhankra fanı olduğumu bir kere daha cümle aleme ispatlamış olacağım.

Albümü grubun Bandcamp sayfasından dinleyebilirsiniz.

Facebook sayfası: http://www.facebook.com/SabhankraBand

 

Reklamlar

Bilecik’te Kış Geliyor

Güneş parlıyor ama buraya da kış geliyor sevgili okur, hastalanayazdım. Dün maç yaptık. Sadece ilk 10 dakika forma ile oynadım, sonra üşüyüp üzerime bir polar mont geçiriverdim. Ancak o 10 dakikalık üşüme, tüm geceyi ayakta ve karın ağrıları ile geçirmeme yetti. Bir de bir haftadır ağzımda bir aft var. Geçmiyor lanet. Hastalanınca gece, bir de bunun acısı ekledi. Ulan ne güzel rüyalar göreyim diye uyuduğum uyku zehir oldu.

Sabah şiddetli bir boğaz acısı ile uyandım. Bizim çaycı Feride‘nin mentollü bir içeceği var. Nane limon diyince getiriyor. Bir büyük fincan bundan içtim ve biraz kendime geldim. Öğlen de gittik Şemre‘yle Tozman‘da sağlam bir yemek yedim. Öğleden sonra görevden dönerken bir pastil bir de ağız yaraları için merhem ve jel aldım.

Akşam, Bilecik‘teki 10 ay boyunca kurum dahilinde düzenlediğimiz en güzel yemek organizasyonu vardı. Ne kimse oturduğum yerden dolayı laf söyledi ne de kimse bir birine laf attı. Harika bir geceydi 🙂

Saat 19.30’dan beri evdeyim. Bir kilo greyfurt sıktım, içine de 3 tane limon sıktım. Birazdan bunu içeceğim. Umarım yarına bir şeyim kalmaz.

Mustafa, tabletinin ekranını çatlatmış. Dolayısı ile çatlağın olduğu yerde dokunmatik çalışmıyor. Tabletin klavyesi de ekranın o kısmında çıktığı için tablet çalışmıyor. Bu yüzden dün bir tane klavyeli tablet kılıfı aldım. Tablet, kolpa gibi görünse de mouse falan da bağlanıyor, iki tane usb yuvası var. Böylece dokunmatik sorununu mouse ile çözmüş oldum. Ha, bir de PCI-e slotundan bağlanan USB 3.0 kartı aldım. Evdeki makineye geçen gün Savaş Abi‘nin yardımıyla indirdiğim Omnisphere VST’lerini kuracağım. Bir kere kurdum çalışmadı. Hafta sonu yine deneyeceğim. Burada VST dosyaları yaklaşık 45 GB tuttuğu için bunları harici bir USB 3.0 diskte tutacağım. Böyle planlarım var işte. Logitech marka bir kablosuz klavye ve mouse setim vardı. Mouse’u bozulmuştu. Geçen salavatlar getirip içini açtım. Geri kapattım, çalışmaya başladı. Acayip sevindim. Şimdi bu klavye ve mouse’u tek bir dongle kullanarak Galaxy Note 2‘ye bağlıyorum. Akşam sohbetlerinde inanılmaz keyifli oluyor. Bu kablo, klavye, mouse işleri ile ilgili haftasonu vakit bulursam bir bilgilendirici yazı yazacağım.

Geçen hafta sonu Ahmet‘le buluştuğumdan beri şu para koleksiyonu merakım acayip bir ateşlendi yine. Bununla da ilgili bir yazı yazacağım.

Askerlik tecilim bozuldu bu arada. Bugün Erzurum Asker Alma Bölge Başkanlığı‘nı aradım. Kasımın 7’sinde bozulmuş. Şubatta askerim sevgili okur. O yüzden teze ağırlık verdim artık, tezi bitiriyorum.

Supernatural‘in son iki bölümünü izlememiştim. Harika bölümlerdi, cidden. Hafta sonu bir oturup, izlediğim dizelerin çıkan bölümlerini toparlayayım istiyorum. Hangi dizi nerede kaldı bir bakayım.

Evet, hastalığın o kırgınlığı halen üzerimde. Umarım bu gece iyileşebilirim sevgili okur.

Bu Aralar Hayatım Şu Şekilde Akıyor

Sevgili okur, nihayet şu kaza bela işlerini yavaş yavaş atlattım. Kardeşim eve çıktı ve durumu da giderek iyileşiyor.

Geçenlerde Ankara‘dan aldığım bir kitaba, Saatleri Ayarlama Enstitüsü‘ne doyuyorum bu ara. Doyuyorum, çünkü gerçekten leziz bir kitap. Kitaptan vakit buldukça işlerimi de yapıyorum. Dün Eskişehir’de epey bir işim vardı mesela, o yüzden çok koşturmacalı bir gün yaşadım.

77 parçalı bir hediye hazırlıyorum, onun için bir çerçeve yaptırdım. Daha sonra Esnaf Sarayı‘ndan alınacak bir kaç ıvır zıvır vardı onları aldım. Tüm bu işleri yaparken sağolsun Alper ve Burçin‘i de benim de sürükledim. Alper’le uzun, ciddi ve geleceğe yönelik konuşmalar yaptık kendi hayatlarımızla alakalı olarak. Geçenler de şu yazıda gösterdiğim bir batarya vardı hani, şişmişti. Dün işte gittim, “ORIGINAL” markalı orijinal olmayan bir batarya aldım 10 liraya. Uzun zamandır DVD kapağı bastırmıyordum, dün dört tane bastırdım. Bir de Mustafa‘nın sıra arkadaşı ile buluştum. Lise 1 ders notu fotokopi çektirdik 🙂 Sonra’da Orbay ile buluşup tam bir saatte eve geldik. Sonra başka bir iş için yine dışarı çıktık. Saat gece 01.00’de geldim eve.

Yazının bundan sonraki kısımlarında birer cümle ile de olsa bütün arkadaşlarımın neler yaptıklarından bahsedeceğim. Bu hafta vize haftası olduğu için hiçbiriyle görüşemedim. Volkan, bu ara iyi maşallah. Karides tava yapmıştı geçen günlerde hatta. Yanda görüyorsunuz. Alper, yeni grubu Efendi Band ile yeni bir kayıt olayına girdi. Bugün yarın, Youtube‘a yüklerler, ben de paylaşırım. Togay da aynı şekilde yepyeni bir grupla çok sert işler yapıyor. Dün, yeni çıkaracakları EP’den üç şarkı dinledim. Vay be, dedim. Cuma gecesi de bir kere vay be demiştim. Yağızhan‘ın bu hafta vizeleri var. Ender‘in kurduğu yeni grupta ikisi ve hatta Japon asıllı davulcuları Onur‘u da sayarsak üçü, acayip işler peşinden gidiyorlar. Onun da kokusu yakında çıkacak merak etmeyin, epey şaşıracağız. Savaşalp, harıl harıl ders çalışıyor, vizelere hazırlanıyor. Ders notu yolladım epeyce. Sercan, Turizm Jandarması oldu. Plajda yapıyor askerliğini. Koray ise İstanbul’da. Keyfi yerinde, tam da olmasını beklediğimiz gibi süper rahat bir askerlik yapıyor. İkisine de buradan sevgilerimi yolluyorum.

Dün Alper’le konuşurken de söyledim. Deftones‘un her şarkısı sevişme soundtrack’i olarak kullanılabilir. Change ve  Diamond Eyes’ı ne zaman dinlesem acayip bir moda giriyorum örneğin. Ey Deftones, sevmeye, sevilmeye, sevişmeye ne kadar da uygunsun!

Cuma gecesi çok iyi bir geceydi bu arada. Vay be, dedim diye yukarıya yazmıştım hani. İşte bu vay be’nin haricinde geceye Savaş Abi‘nin yaptığı iki krallık damgasını vurdu. Bunlardan biri şu: Spectrasonics Omnisphere VST’si saniyede 880 kb hızla benim olmaya başladı 🙂 6 çift katmalı disklik bu muhteşem VST’ye Savaş abi sayesinde sahip oluyorum.

Son olarak, tezgahlı daire testere alacağım sevgili okur. Fiyat araştırmalarım devam ediyor. Bizim işlerde bu alete çok ciddi ihtiyaç oluyor. Bu aleti de aldıktan sonra herhalde ihtiyacım olan tüm aletleri almış olacağım. Marka ve model önerilerinizi bekliyorum.

Yazıya fotoşopun gücü isimli şu güzide çalışma ile son veriyorum.

Proofhead İstanbul’da!

Geçtiğimiz cuma ve hemen peşinden gelen hafta sonunda İstanbul‘daydım sevgili okur. Keyifli bir gezi oldu. Üç gün içerisinde şanssızlıklarım ve şanslılıklarım çeşit çeşitti. Bu yazıda bunları anlatacağım, hadi bakalım.

Perşembe akşamı mesai bitiminde hemen 5 dakika uzaklıktaki otogara gittim. Yol arkadaşım aynı dairede çalıştığım Yasin‘di. Koltuklarımız yanyana olduğundan epey bir yolu gırgır muhabbetle tükettik. Ancak İstanbul’a yaklaştıkça tıkanan trafiğin verdiği rehavetten olacak (gerçi epey de stress yaptı bende) bir ara uyumuşum. Uyandığımda Yasin arka koltuğa geçmişti. Ben de acayip terlemiştim, gömleğim sırılsıklam olmuştu. Trafik de tamamen durmuştu. Saat 22.00’yi geçtiği için trafikte kamyon ve tırlar çok fazla sayıdaydı. Buna bir de gurbetçilerin dönüş yolculuğu eklenmişti ve İstanbul’un içinde adeta ilerleyemez olmuştuk.

Arada olanları atlıyorum, saat 23.30’da Esenler Otogar‘da arabandan indim nihayet. Saat 17.30’da Bilecik‘ten binmiştik ve yolculuk bu hesaba göre yaklaşık 6 saat sürmüştü. Bunun çok net 2 saati İstanbul’un içerisindeydi. Esenler Otogar’da Nurettin Amca ve kuzenim Alper‘le buluştum. Alper topçudur bizim, İstanbul Büyükşehir Belediyesi‘nin altyapısında oynuyor. Eve saat gece yarısını biraz geçe gittim. Halacığımla kucaklaştım. Halamlara en son 2011 yılı aralık ayında gitmiştim. O gün en son öğle yemeği yediğim için yaklaşık 12 saat süren bir açlığı bastırmam pek çabuk oldu. Çay çorba derken saat 2 gibi uyudum.

Image Hosted by ImageShack.usCuma günü 30 Ağustos Zafer Bayramı‘ydı. Saat 11 gibi uyandık Alper’le. Halamın kızı Cansu da uyanmıştı. Bu şekerlerle biraz muhabbet ettikten sonra kahvaltıya geçtik. Diğer yandan teyzemin oğlu, Cihan‘dan haber geldi. İstanbul’a gitme sebeplerimden biri de Cihan’la beraber yapacağımız bir işti. Her neyse, saat 15.00’te çıkıp şansımıza bir biri ardına gelen otobüslere binip Sefaköy Metrobüs Durağı‘nda Cihan’la buluştuk. Çok ısrar ettim ama siyah renkli bir metrobüse binmedik. Oradan Edirnekapı mıydı nereydi hatırlamıyorum, mezarlık falan olan bir yerin yakınında indik. Bu arada yazı boyunca farkedeceğiniz üzere İstanbul’u hiç bilmiyorum. Neyse, bekledik Alibeyköy‘e giden bir otobüs geldi. Buna binip halamlardan çıkarayak aldığım bilgisayar kasası kucağımızda olduğu halde Cihanlar’ın mahalleye geldik. Kasayı ve çantamı koyup Taksim‘e doğru yöneldik.

Image Hosted by ImageShack.us

O etkileyici fotolardan biri

Yolda giderken telefonla çeşitli konuşmalar yaptım. Gizem‘in Ankara’ya gittiğini öğrendim. Savaş Abi‘nin halen Batman‘da olduğunu unutup onu aradım buluşalım diye. Adam Batman’daymış 🙂 Sonra Alper‘le Sercan‘a Cihan’la çekildiğimiz birbirinden etkileyici fotoları yolladım.

Taksim gene Taksim sevgili okur. Şansıma epey bir sokak müzisyeni dinleme fırsatı buldum. Santur olunca bu iş oluyor arkadaş. Onu gördüm. Ha bir de kontrbas, o  olunca da oluyor. Bu da epey dikkat çekiyor. Tünel denilen yere gittik. Birkaç mağazaya girip çıktık. Biraz daha gidip Galata Kulesi‘ne vardık. Burada en büyüğünden beşer tane midye yedik. O anda bilmiyordum ama bu yediklerim İstanbul’da yediğim son midyeler olacaktı. Galata Kulesi’nin havasına çok kaptırdık kendimizi ve ertesi gün yapacağımız İhsan Oktay Anar‘ın İzinde gezisi için pek bir heyecanlandık. Taksim’deki önemli işlerimizi de hallettik bu arada.

Image Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usImage Hosted by ImageShack.usDünya çok küçük sevgili okur. Taksim’de gittim Eskişehir’den arkadaşım Harun‘a rastladım 🙂 Tabi bonus saçları kestirmiş iş güç olunca, ama gördüğü yüzü unutmayan bu kardeşin, Harun’u da bir kilometreden tanıdı 🙂 Epey bir kucaklaştık, hasret giderdik.

Galata Kulesi’nden sonra artık yapacak pek bir şey kalmamıştı. Haa, dur bir saniye çok önemli bir kısmı unutmuşum: Sahaflar. Cihan beni Taksim’de bir aralığa soktu. Bir kapıdan geçtik ve dar bir pasaja girdik. Ulan her yer sahaftı! Burada çok fazla toz yuttum dersem ne demek istediğimi anlarsınız herhalde.

Image Hosted by ImageShack.us

Galata Kulesi

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Flashbacks Of A Fool filminden…

Akşam eve dönerken ıvır zıvır bir sürü şey aldık. Yine kıyıda köşede kalmış sahaflardan bulabildiklerimizi topladık. Sonra yine şansımıza zırt diye gelen otobüse atlayıp nihayet teyzemlere gidebildik. Gece epey şamatalı geçti. Cihan’la biz kuzen olmanın ötesinde iki kardeş gibiyiz. Hem yaşıt hem de kafadar olmamız, hem de annelerimizin aynı modeller olması sebebiyle bir birimize epey düşkünüzdür. Günün hasılatını tutup ertesi günün planlarını yapıp uykuya daldık.

Cumartesi sabahı erkenden kalktık. Ancak erkenden kalkmamız pek bir anlamsız oldu. Zira Cihan’ın saat 14.30’de bir iş görüşmesi çıktı. Neyse, planlarda uyarlamaları yapıp saatin gelmesini bekledik. Bulunduğumuz yere epey yakında olan bir alışveriş merkezine gittik. Cihan iş görüşmesindeyken ben de ilginç tasarımlı ürünlerin satıldığı bir mağazaya takıldım. Tasarımlar cidden ilginçti de fiyatlar çok daha ilginçti. Bu kadar kazık fiyatlar hayatımda görmedim lan! Oradan hemen D&R‘a geçtim. İçimden ufak bir hediye almak geldi. Görür görmez de aldım.

Image Hosted by ImageShack.us

İşte bu o torba

Ben tam çıkıyordum ki Cihan da geldi. Beraberce Kadıköy’e geçmek için vapura binmek üzere gidiyorduk ki yolda büyükçe bir torba gördük. Şöyle göz ucuyla baktığımızda içerisinin tepeleme kitap dolu olduğunu gördük. Cihan hiç tereddüt etmedi sırtladı! Nöbetleşe taşıyarak zaten yakın olan eve geri döndük hemen bu torba, hatta çuvalla.

Sonra yine bir hışımla yola çıktık. Bu sefer pek vakit kaybetmeyelim diye ümit ediyorduk ki Fener civarında trafik dondu. Biz de mecburen otobüsten indik oralarda bir yerde. Vapura bineceğimiz yere kadar yürüdük. İyi ki de yürüdük. Zira bu yürüyüş esnasında Cihan bana İhsan Oktay kitaplarında geçen pek çok yeri tarif etti. Uzun İhsan‘ın izini yol üstündeki evlerde aradık.

Image Hosted by ImageShack.usİleride bir yerde güzel bir balık ekmek yedim. Hakkaten güzeldi lan. Sonra birden bire etrafımızı onlarca Güney Koreli sarıp Gangnam Style dansı yapmaya başladı. Meğer Günye Kore günü müymüş neymiş, bir şeyler varmış. Etrafta bir sürü Gizem’e, İlker‘e, Taner‘e ve Ramazan‘a benzeyen adam ve kadın vardı. Ha, bir de çok fazla Suriyeli ve Mısırlı turist vardı sevgili okur. İnanamadım. 25 senedir İstanbul’da yaşayan Cihan da inanamıyormuş bu kadar fazla olduklarına.

Telefonumun kılıfının mıknatısı kırıldığı için yeni bir cepli flip kılıf aldım 10 liraya. Çok iyi lan 🙂 Oradan da koştuk koştuk yakaladık vapuru. Karşıya geçerken iki tane küçük ve salak kız çocuğunun boğuşmalarına katladık. Vapur yanaşınca hemen atladık indik.

Image Hosted by ImageShack.usBurada hedefimiz Hammer Müzik‘ti. Çünkü almak istediğim iki parça ürün Türkiye’de sadece burada vardı. Hammer’ı ararken farkettik ki Fenerbahçe‘nin maçı varmış, her yerde bir sürü fener formalı vatandaş vardı. Akmar Pasajı‘na geldik. Birazcık dolandık falan ama nihayet bulduk mekanı. Ne alacağımı bildiğim için doğrudan istedim oradaki ismi Enes olan arkadaştan: In Flames – Subterranean (özel basım) cd’si ve Ghost B.C. – Infestissumam özel baskı plağı. Hammer Müzik’in internette yazan fiyatlarıyla dükkandaki fiyatlar Image Hosted by ImageShack.usarasında çok fark var. Dükkandan alırken mutlaka fiyat sorun, epey indirimli oluyor. Sağolsun Enes, çok güzel bir fiyat verdi. Ben de aldım iki parça ürünü. Bir de güzel paket yaptı. Bu iki albüm için de ayrı birer yazı yazacağım. Pasajdan çıkarken yine çok orijinal bir sahaf bulduk. Cihan’la oradan da epey bir şey aldık.  Yükümüz iyice arttı. Ancak gün daha bitmemişti. Hemen vapura atlayıp bu sefer daha güzel bir yerde oturarak gün batımını izledik. Karşı kıyıya indiğimizde yine her yer Koreli, Suriyeli ve Mısırlı turistlerle doluydu.

Image Hosted by ImageShack.us

Cihan çekti bu fotoğrafı

Yükümüze aldırış etmeden ara sokaklara daldık. Cihan bana bulabildiği her adresi ve konumu gösterdi. Puslu Kıtalar Atlası‘dan, Kitab-ül Hiyel‘den falan. Tarihi Mısır Çarşısı‘na girdik. Oradan çıktık yine acayip bir sokağa girdik. İhsan Oktay Anar’ın izinde gezimiz çok eğlenceli ve biraz yorucu geçti. Bunu özel bir yazı olarak yazmak istedim. Ancak sonra vazgeçtim. Sadece bu yazıda anlattıklarımla sınırlı kalsın istedim. Gerisi sadece Cihan’ın ve benim hafızamda…

Image Hosted by ImageShack.usCumartesi günü böylece bitti. Pek bir olay olmadı. Pazar sabahı saat 10 gibi kalktım. Kahvaltıya yeni başlamıştık ki Utku aradı. Utku çok yakın zamanda evlenip balayına Prag‘a gitmişti. Nikahına gidememiştim, ama evlendikten sonra göreyim diye aramıştım bir önceki gün. Neyse, Utku’yla da bir önceki gün Cihan’la gittiğimiz alışveriş merkezinde buluşmaya karar verdik. Cihan’la beraber gittik biraz da gecikerek. Utku ve eşi Hazal bizi bekliyorlardı. Epey bir muhabbet ettik. Starbucks‘a gittik. Cihan özellikle çay istedi, ben de özellikle Ice Tea içtim. Kadın pek bir şaşırdı kasada duran.

Utku’yla evlilik, doların durumu, emlak piyasası, mühendislik, Gaziosman Paşa, eğitim sistemi, Eskişehir’deki anılarımız ve bilimum konu hakkında bol kahkahalı bir sohbete karıştık. Bu esnada yine cuma günü aradığım ancak ulaşamadığım Funda aradı. Funda’yla biraz konuştuk. Sonra hep beraber kalktık. Kayatürk ailesini uğurlayıp Cihan’la eve geçtik.

Üç günde elimde bir bilgisayar kasası da olmak üzere epey bir kitap cd falan biriktiğinden, bir de teyzem bir poşet kıyafet doldurduğundan eşyalarım dağlar kadar oldu. Bunun üzerine Cihan’la en ucuzundan bir valiz aldık asker boy. Metro‘nun servisine binip otogar’a gittik. Burada servisten inerken Cihan yeni aldığımız valizi parçaladı sağolsun 🙂 Hemen oradan tedarik ettiğimiz imkanlarla bu sorunu da hallettik ve nihayet otobüsüm geldi. Ben yine 5-6 saatlik bir yolculuğa kendimi hazırladım.

Ne mi oldu? 4 saat 15 dakikaya geldik Bilecik’e 🙂 Şansıma otobüs aktı geldi. Hiç trafiğe falan takılmadı. Böylece İstanbul seyahatim de bitmiş oldu. Aldığım kitaplardan bahsetmedim hiç, evet haklısınız. Bunlarla da ilgili bir yazı yazacağım sevgili okur. O yazıyı bekle. Yazıyı İstanbul temalı çok güzel bir parça ile bitiriyorum: Laleler Şehri.

Antalya Günlükleri 1. Gün – Papillon Ayscha Hotel

31718891Önümüzdeki hafta Pazartesi gününe kadar Antalya‘da olacağım sevgili okur. Bu bir haftalık sürecin tamamını da seninle paylaşacağım. Burada bulunma sebebim biri Orman ve Su İşleri Bakanlığı, diğeri de Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından düzenlenen iki eğitim. Bu eğitimler atıksu mevzuatı ve su kalitesi izleme ile ilgili durumlar. Burada kaldığım süre içerisinde çok fazla teknik detaya girmeyeceğim. Onun yerine değerlendirmelerde bulunacağım.

İlk eğitimi Belek‘te Papilion Ayscha Hotel‘de Orman ve Su İşleri Bakanlığı 29-31 Ocak 2013 tarihleri arasında düzenliyor. Bu yazımda yolculuğumun ilk gününü ve otelde neler yaptığımı anlatacağım. 28 Ocak gecesi Sercan, Volkan ve Koray‘la birlikte Anadolu Üniversitesi Yunus Emre Kampüsü önüne çıktık. Saat gece 01.00 idi. Sağolsunlar üçü de beni uğurlamaya gelmişlerdi. Saat 01.00’de otogardan kalkan Kamil Koç Antalya arabasına almıştım biletimi. Kampüsün önünde beklerken ufak bir tedirginlik yaşadım, acaba beni almadan gitti mi diye. Sonradan otobüs çıktı geldi. O sırada köpeklerin saldırısından kaçınan bizler de rahat bir nefes aldık ve bizimkiler beni uğurlayıp gittiler. (Bu buluşmamız Sercan’ı hayatımda uzun yıllar boyunca son görüşüm olacaktı. Sercan’la bir sonraki karşılaşmamız kabuğunu kırmaya çalışan bir Anadolu şehrinin yeni açılmış bir süpermarketinde, yıllar sonra olacaktı. Önce bir birimizi tanımayacak, sonra benim kucağımdaki tosun oğlanı Sercan bana benzeteceği için beni de zincirleme olarak tanıyacaktı. Bu da onunla son defa görüşmemiz olacaktı.)

Otobüse saat 01.20 civarında bindim. Zaten uyumayı dört gözle beklediğim için herhalde bir yarım saat içinde uyudum. Gözümü açtığımda Afyon’da Kolaylı Tesisleri‘nde yarım saat mola vermiştik. Yine uyurum diyordum ki bir teyze epey yüksek sesle şikayetlerde bulundu. Uyutmadı beni. Neyse ki mola bittiğinde ben de yine uyumaya başladım. Sonrası da yok zaten. Gözümü açtığımda saat sabah 8 olmuştu. Ben sabah 7 civarında inerim diye planlarken saat 8 olmuştu ve halen yarım saatlik yolumuz vardı. Saat tam 08.35’de Antalya Otogarı‘na indim. Buraya en son şu yazımı yazdığım gün gelmiştik konsere. Hiç bir şey yapmadan bir 10 dakika bekledim. Yavaş yavaş kendime geldikten, elimin ayağımın uyuşukluğu geçtikten sonra ilçeler terminaline girdim. Gideceğim otel Belek’te olduğu için, önce Serik ilçesine, oradan da Belek beldesine geçmem gerekiyordu. Ben de öyle yaptım. Serik’e giden otobüse tam hareket edecekken saat 09.00’da bindim. Yolculuğun ne kadar süreceğini bilmiyordum. O yolculuk tam 1 saat sürdü ve saat 10.05’te bir yol kenarında indik iki kişi. Belek’e giden arabalar buradan geçiyormuş zira. Bu adamla tanıştık. Kendisinin de benimle aynı otele aynı sebepten gittiğini öğrendim. Daha sonra aynı otele farklı bir toplantı için giden iki kişiyle daha tanıştım ve dört kişilik bir grup olarak bindik Belek arabasına. 10.45 diye not almışım, işte o saatte indik minibüsten. Burada epey yağmur yağmış olacak ki yerlerde göletler vardı. Nihayet otele saat tam 11.00’de girdik.

Papillion Ayscha Hotel, müthiş bir otel sevgili okur. Görüntü, iç tasarım, tasarımdaki detaylar, hizmetleri ve personeli on numara, beş yıldız! Odamı tek kişilik istemiştim. Şansıma gayet güzel bir oda denk geldi. Odaya yerleşmeden önce tek tek tüm detaylarını fotoğrafladım. Bu işi neden yaptığımı Alper, Volkan ve Sercan biliyorlar. Daha sonra odaya yerleştim.

Saat 12.30’da yemek vakti geldi. Hemen koşarak gittim. Koştum yani. Yemekten sonra bir ağırlık çökmedi. Şaşırdım nasıl çökmedi diye. Bilakis uykum açıldı, kendime geldim. Biraz odada uyurum belki diye çıktım. Fakat tam o anda bir şey oldu. Sabahtan beri kapkara olan gökyüzü bir güneş açtı ki aklım almadı! Önce bir duş alayım dedim, sonra canım sıkıldı. Oturdum klip izlemeye başladım bilgisayardan. Saat biraz ilerledikten sonra Facebook’ta Ergin, Gamze ve Savaş Abi ile sohbete başladık. Savaş Abi bana inanılması güç bir jest yaptı.
Gözlerim doldu. Ağlamaklı oldum ve o ruh haliyle akşam yemeği için aşağıya indim.

Hayatımda yediğim en güzel çoban kavurmayı yedim yemekte. Gerisi önemli değil. Bu arada tüm restorant personeline 10 puan verdim, özellikle de adı Hüseyin olan personele samimiyeti için ayrıca 5 puan daha verdim. Yemekten sonra lobiye geçtim. Sabahtan beri içimi kemiren şeyi nihayet dile getirip rahatladım: Bu koskoca otelde yapayalnızdım. Bu duyguyla yukarı çıktım. İnternete girmeye çalıştım, sıkıntı yaratınca aşağıya geri indim.

Şu anda lobideyim ve bu satırları yazıyorum. Lobi, tahmini 40 metre uzunluğunda ve 15 metre genişliğinde ferah bir yer. Parlak ışıkları söndürdüler. Loş bir aydınlık var. Malarda mumlar yanıyor. Piyano çalan hoş bir hanım var. Gayet neşeli şeyler çalıyor. Ama kaç kişi dinliyor bilmiyorum. Otelde 3 tane futbol takımı var, kamp yapıyorlarmış. Bunlar Hırvat, Kazak ve Azeri futbol takımları. Her bir sporcu da takımlarına ait renklerde eşofmanları ile dolaşıyor ortalıkta. Bizimkinden farklı olarak iki bakanlığın daha eğitim ve toplantısı varmış otelde. Her yer küçük çocukla dolu. Dolayısı ile arada bir tamamen uyumsuzca çocuk çığlıkları yükseliyor. Ardından bir anne ya da baba “aaa çok ayıp” diyerek çocuğuna bakıyor, sonra dönüp muhabbetine devam ediyor. Oturma gruplarının dizilişleri biraz alakasız olsa da muhtemelen önceki etkinliklerden birbirlerini tanıdıkları için olacak, genel anlamda lobide bir kaynaşma var. Şu ana kadar kulağıma 5 farklı dil geldi: Türkçe, Angaralı Türhçesi, Azerice, Hırvatça ve Rusça. Kazaklar belki Kazakça da konuşuyorlardır. Ama Rusça bazı sözcükleri yakaladığım için Rusça yazdım. Azeriler ile Kazaklar anlaşabiliyorlar Rusça sayesinde. Otelde de genel olarak Türkçe dışında üç dil kullanılmış: İngilizce, Almanca ve Rusça.

Futbolcu gençlerin istisnasız hepsi ya “ayfonlarıyla” takılıyor ya da tabletleriyle. Arka masada Hırvatlar bir tür kağıt oyunu oynuyorlar. Duvarlarda garip seramik süslemeler var. Geldiğimden beri National Geographic WILD kanalı açık. Yalnızlığım aslında büyük bir avantaja dönüştü. İnanılmaz gözlem yapmaya başladım. Herkese eşit uzaklıkta sayılabilecek bir yerde, Kazak futbolcuların yanında oturuyorum. Buradan lobinin dörtte üçünü görebiliyorum.

Muhtemelen birazdan çıkıp uyurum. Yarın sabah eğitim başlıyor. sevgili okur. Yarından itibaren fotoğraf da ekleyeceğim. Bu seferlik idare et. Şimdilik bu kadar.

Kaldığık otelin web sayfası: http://www.papillon.com.tr/hotels.asp?hotelID=2&hotel=PAPILLON-AYSCHA—Belek

Jägermeister Türkiye Reklamı’nda Bir Dost!

Yılbaşı günü pek çoğumuzun farkına vardığı, Jägermeister Türkiye tarafından hazırlanan şöyle bir video vardı hani:

01 40

Birbirinden güzel kızların varlığı bir yana, çok sert metalci abilerin de dikkatimizi çektiği bu reklamda oynayanlar da hiç yabancı kişiler değilmiş. Klipte pek yüzü görünmese de davuldaki insan, Sabhankra‘mızın da davullarını çalan Mehmet Engin kardeşimiz!

03 30

04 25

02 37

05 18Savaş Abi‘ye ve Mehmet’in kendisine sorup gitaristin de (ex-Undertakers) Razor gitaristi Yetkin Taşkın olduğunu öğrendim. Bass gitardaki arkadaşın da adının Mehmet Ülkü olduğunu yine aynı kaynaklardan öğrendim.

Tanıdığı, bildiği, sevdiği insanların çalışmalarını destekleyen blog, Proofhead My Resort‘tan bu yazılık da bu kadar sevgili okur. Bir başka reklam klibinde yine bir başka dostumuzla görüşmek üzere. Görüşürüz Mehmet.

Kıvılcımlar

Pazartesiden itibaren yepyeni bir viraja daha giriyorum. İçimde bir aydan beri taşıdığım tedirginlik belki de bu yüzden sevgili okur. Bakalım, pazartesi günü yani yarın olaylar nasıl gelişecek.

Bilecik‘e gidince ne yapacağıma henüz karar vermedim. Git gel yapmak epey sıkıntı olacağa benziyor, hele ki mesainin saat 8’de başlayacağını düşünürsek. Ancak yine de uygun bir çözüm bulursam pekala gidip gelinmeyecek bir mesafe değil. Aslında bunları burada konuşmayı da sevmiyorum da, sırf not düşmek istediğim için yazıyorum. Bakalım aradan geçecek zaman bu düşüncelerimi ne denli değiştirecek görmek istiyorum.

Erkin can sıkıntısından danbo yapmış kendine. Bunu da buradan kendisine bir sevgi gösterisi olarak sunuyorum. Aynı benim gibi bir adamsın, seviyorum seni. Ben bir zamanlar canım çok sıkılırken bu yukarıdakini yapmıştım. Ah be! Ne güzel zamanlardı onlar…

Serdar Hoca‘nın Deney Laboratuvarlarının Akreditasyon Süreci dersinden acayip zahmetli bir ödevim var. Onu ne zaman yaparım hiç bilmiyorum. Yarın sabah erkenden Bilecik’e gidip akşam yine eve döneceğim. Eğer bir plan olursa birkaç saatliğine çok uzun zamandan beri görüşemediğimiz için bizimkilerle buluşurum. Yılbaşına da nasıl girerim bilmiyorum. Birazdan oturup 2012’nin özeti yazısını hazırlayacağım. Yazmayı en sevdiğim yazılardan birisi bu özet yazıları. Koskoca bir yılın özetini yapmak da kolay olmuyor elbette. O yüzden bu gece biraz uğraşacağım.

Bir haftadır dayımlar bizdeydi. Dayımın torunu Sude ile bütün ev meşgul olduğumuzdan zaman gayet hızlı geçiyordu. Şimdi evde acayip bir sessizlik var. Şu iki günde Sude’den kalan zamanlarımda The Mentalist‘e geri döndüm. İkinci sezonu yarıda bırakmıştım. O sezonu bitirdim. Lan ne yalan söyleyeyim özlemişim be 🙂 Şu an 5. sezonu devam ediyor ve bir iki ya da üç hafta içinde normal akışına yetişmeyi planlıyorum. İkinci sezonun son bölümlerine doğru şöyle bir kadın gördüm. bana eski bir arkadaşımı hatırlattı. Ama ne yalan söyleyeyim adından başka bir şeyini de hatırlamıyorum. Kimbilir, belki bir gün karşılaşırız ben de söylerim sen bu dizinin şu bölümünde oynayan figürana acayip benziyorsun diye.

Bu yıl başı çok sıradan geçecek gibi görünüyor. Alper Ankara’da, Sercan çalışıyor, Volkan çalışıyor, Merve Ankara’da, Seval burada ama ne yapacağı belli değil. Belki Seval bize gelir yılbaşında. O da bir ihtimal tabiki.

Bugün Plamen dostum bana müthiş bir kıyak yaptı. Türkiye’de aylardır aradığım ama bir türlü bulamadığım bir plağı, Demonaz‘ın March Of The Norse albümünün plağını Bulgaristan’da bulabileceğini ve alabileceğini söyledi. Şimdi heyecanla bekliyorum o anın gelmesini. Bu muhabbetin açılmasında emeği geçen Savaş Abi‘ye de teşekkür etmezsem ayıp olur. Madem Demonaz dedim, yazımı da bir Demonaz parçası ile bitireyim ve bu hiçbir şey hakkında hiçbir şey anlatan yazım da son bulsun. (Bu arada dikkat ettiniz değil mi, “hiçbir şey” şekilde yazılır.)

Raff – Self Control EP Plak

Hatırlayacaksınız geçen gün şu yazımda bahsetmiştim Laura Branigan‘ın Self Control plağını aldığımdan. Aynı akşam Savaş Abi‘nin tavsiyesi üzerine, Self Control’un gerçek sahibi Raff‘ın plağını da bulmaya karar verdim. Büyük bir şans eseri olarak da buldum.

Self Control, 1984 yılında İtalyan şarkıcı Raffaele Riefoli ya da sahne adıyla Raff tarafından yapılmış. Aynı yıl Raff şarkıyı kaydedip yayınlamış. Raff’la neredeyse aynı denilebilecek zamanda Laura Branigan da şarkıyı kendi versiyonuyla kaydetmiş. Esas olarak iki versiyon arasındaki fark çok az olmakla beraber, Raff’ın versiyonunda şarkının nispeten daha yavaş olduğu görülmektedir.

Her neyse, aynı yıl ve aynı ay piyasaya çıkan bu iki versiyondan tahmin edebileceğiniz üzere Laura Abla’nın Self Control’u bir anda patlamış, daha popüler olmuş. Raff’ın yayınladığı orijinal versiyon ise sadece kendi ülkesinde, İtalya’da bir numara olabilmiş. İsviçre’de bir süreliğine Laura’nın versiyonunu geçmiş olsa da nihayetinde Laura Abla’nın Self Control’u burada da bir numara olmuş ve Raff’ı sollamış. Bugün Raff’ı çok az kişi biliyor. Ama onun yarattığı bir parça ile 80’lere damgasını vuran Laura Branigan’ı herkes tanıyor.

Raff’ın Self Control isimli EP’sinde aynı parçanın biri Extended olmak üzere iki versiyonu bulunuyor. Plak ve kabı çok temiz. Kabın üzerindeki 4.95 mark etiketi bile yepyeni duruyor. İyi muhafaza etmişler hakikaten. Bu da böyle bir genel kültür yazısı olsun sevgili dostlar 🙂

Midi Klavye Aldım

Aylar önce Kerem‘de görüp de almak istediğim o şahane midi-klavyeyi nihayet alabildim sevgili okurlar. Aslında alalı iki haftadan uzun bir süre oldu ama malum işten güçten yazmaya fırsat bulamamıştım. Her neyse, bu yazıyla bunu gecikmeyi telafi edeceğim.

Uzun süredir evde eksikliğini hissettiğimiz, Alper‘le beraber dört gözle beklediğimiz bir aletti bu. Ancak önümüde şöyle bir sorun vardı: Alacağım midi klavye kaç oktav olacaktı? Kerem’de ilk gördüğüm klavye 88 tuşlu bir klavye idi. Kerem ağırlıklı olarak piyano çaldığı için tam da onun ihtiyacı olan şeydi. Kerem bana önce midi klavye ile ne yapmak istediğimi sordu. Ben de derdimi anlattım. Tavsiyesi daha az oktavlı yani 61 ya da 49 tuşlu bir klavye almak oldu. Zira daha büyüğünü almak boşuna para vermek olacaktı ve ekipmanın taşınabilirliğini azaltacaktı. Alışveriş sitelerinde M-Audio markasının midi klavyelerini düzenli olarak araştırmaya başladım. Ancak ya bulduğum klavyeler kondüsyon olarak çok kötü oluyorlardı ya da fiyatları çok yüksek oluyordu.

Bir süre sonra bu derdimi Savaş Abi‘ye de anlatınca o da Kerem’in tavsiyesinin aynısını verdi: M Audio Keyrig 49 al. Kendisi de Sabhankra‘nın parçalarını yaparken aynı klavyeyi kullanıyormuş ve işini fazlasıyla görüyormuş.

İzmir’de oturan dayım aracılığıyla internette gördüğüm birkaç ilanı sorgulattım ama hepsi yalan oldu. Birkaç gün sonra internette gittigidiyor.com‘da bu klavyenin sıfırını 250 liraya satan bir satıcı buldum. Üstelik kargo bedavaydı. Ben de bunun üzerine bir dakika bile kaybetmeden satın aldım. İki gün içinde kargo evime geldi. Aletin kutusunu açtım kontrol ettim, hiçbir sıkıntısı yoktu.

Paket içeriği

Dört oktavlı bu midi klavyeden ilk gece ses çıkaramadım 🙂 Driver sıkıntısı yaşamadım, Windows otomatik olarak tanıyıp yüklüyor. Guitar Pro’yla da harika çalışıyor, bastığınız tuşlar nota olarak yazılıyor. Ama seste ufak bir gecikme yaşanıyordu. Yani istediğim şeyi bir türlü yapamadım. Bunun ilacı da Kerem’deydi.

Kerem önce Cubase 5‘i kurdu. Daha sonrabu gecikme problemini çözen bir driver yükledi. Epey bir sanal ses kütüphanesini de entegre etti Cubase programının içine ve Keyrig 49’um tam da istediğim hale dönüştü 🙂

Paketten iki adet yazılım CD’si, USB kablosu ve aletin kendisi çıkıyor. Ön panelde dört oktavdan toplam 49 tuş yer alıyor. Ayrıca oktav + – tuşları ve bir de Edit Mode tuşu yer alıyor. Bir ses kontrolü ve hemen altında Pitch Bend ve Modulation tekerleri var. Arka panelde ise açma kapama düğmesi, USB çıkışı ve Sustain Pedal girişi yer alıyor.

Şimdilerde büyük bir merakla yıllardır dinlediğim şarkılardaki klavye tonlarını arıyorum. Bu yazıyı okuyanlar arasında M-Audio kullanıcıları varsa tavsiyelerini bekliyorum. Tüm bu satın alma ve kurulum sürecinde çok büyük emekleri geçen Kerem’e ve Savaş abiye ve de sevgili dayıma çok teşekkür ediyorum 😀

Sabhankra’dan Bir Barış Manço Coverı

Önceki bayramlarda olduğu gibi geçtiğimiz bayramda da kemik Sabhankra fanlarının gözü kulağı Sabhankra Fan Sayfası ile Zerginhell Youtube profilindeydi. (Zerginhell, Savaş Abi‘nin Youtube’daki profilidir.) Her bayramı kana bulayan, ürettikleriyle bize eski bayramları yaşatan Sabhankra’mız; bu bayram da bizleri mutlu etti ve diskografisinin ilk resmi cover’ını yayınladı: Ne Ol Yar Ola.

İlk resmi coverı diyorum zira grubun bu güne kadar yaptığı ve yayınlanan iki tane coverı var. Bunlardan ilki olan Duydum ki Unutmuşsun (evet evet o bildiğimiz duydum ki unutmuşsun) grup tarafından resmi olarak yayınlanıp duyurulmadı, öğrendiğim kadarıyla sızdırıldı. Dolayısı ile grubun arkasında durduğu bir iş olmadı. Ama tabiki sayısı milyonları bulan biz Sabhankra hayranları bu parçayı hemen elde edip arşivlerimize koyduk.

Yeni Bir Gün

Ne Ola Yar Ola, Barış Manço‘nun 1978 yılında çıkardığı başyapıtı Yeni Bir Gün albümünün saklı incilerinden olan bir parçadır. Aynı albümde yer alan Sarı Çizmeli Mehmet Ağa, Anlıyorsun Değil mi ve Aynalı Kemer şarkılarının çok sevilmesinden, popüler olmasından dolayı Ne Ola Yar Ola, biraz bunların gölgesinde kalmıştır. Açıkçası ben de bu cover’dan önce bu parçayı belki bir kere ancak dinlemişimdir.

Sabhankra’nın neden böyle bir şarkı seçtiğini şüphesiz ki net olarak onların dışında kimse bilmiyor. Ancak şarkının coverlana coverlana dul kalmış popüler Barış Manço parçalarından bir farkı olması çok iyi. Zaten parçanın orjinalinin de gayet karanlık bir şarkı olduğunu farkediyoruz dinledikçe. Belki de bu iki durumdan dolayı seçimleri bu olmuştur.

Wikipedia’da bu parçayla ilgili olarak, albüm çıktığında TRT’de göstermek üzere bir klip çekildiğinden bahsediliyor. Bu klibi aşağıda izleyebilir, dolayısı ile parçanın orjinali hakkında fikir sahibi olabilirsiniz.

Evet, şimdi gelelim Sabhankra’nın bu cover’ı nasıl yaptığına. Peşin peşin şunu söyleyeyim, gelmiş geçmiş en sert Sabhankra parçası bu cover olmuş. Grubun en sert parçasının bir cover olması da ayrıca güzel. Vokaller albüm ve EP’lerdeki vokallerden çok daha yırtıcı. Melodiklik yoğun olarak klavye ile sağlanmış. Bir de parçanın sonunda yer alan akustik kısım parçanın orjinal havasına bir selam göndermiş.

Eski parçaların extreme gruplar tarafından coverlanması durumunda verilen tepkiler genelde olumsuz olur bilirsiniz. Genelde tepkiler “parçanın içine etmişsiniz” şeklinde olur. Ancak şu da bir gerçektir ki çoğu zaman bu tepkiyi verenler, orjinal parçayı hemen üstteki arama kutusuna yazıp bularak dinleyip öğrenirler. Ayrıca bu extreme coverlar parçaların daha çok tanınıp, gerçek sahiplerinin hakettiği onuru bir nebze olsun alabilmesinin de yolunu açmıştır çoğu zaman.

Hiç bilmeyenler için Sabhankra, bir melodik death metal grubudur ve coverları da o sertlikte ve havadadır. Lafı fazla uzatmıyorum ve sizleri Sabhankra’nın Barış Manço cover’ı Ne Ola Yar Ola ile baş başa bırakıyorum:

Sözler anlaşılmıyor diyenler:

Göklerden daha mavi denizlerden
Daha derin topraktan güzel kokan ne ola
Rüzgardan daha serin başaklardan
Daha nazlı ay ışığından ılık ne ola
Ahu gibi gözleri baktıkça yürek yakan yar ola
Cennet bahçesi kokan göğsünde çiçek açan yar ola

Damla damla yağmurdan boynu bükük
Çiçeklerden daha hüzün verici ne ola
Sonbahar yaprağından hele
Akşam güneşinden daha içimi burkan ne ola
Buğulu gözleriyle yollarımı bekleyen yar ola
Islak dudaklarından bir garip türküsüyle yar ola

Göç eden kuşlar gibi gidip gelir
Umutlarım umudun ötesinde ne ola
Göç eden kuşlar gibi gidip gelir
Umutlarım umudun ötesinde ne ola
Nefesimde yaşayan sıcaklığı paylaşan yar ola
Yaşam denen uykudan uyanmasını bilen yar ola