Tag Archives: sevgi

Dertname

Karanlık

Karanlık

Not: Bu şiir 85 kilonun üzerindeki bir dostun hüznünü paylaşmak adına yazılmıştır. Bazı yerlerde anlam karışıklığı yaşanabilir. Üşenmeyip merak edenler özelden ulaşabilir.

Yeryüzünden silsem de adını,
Rüyalarımda alıyorum tadını,
Değişmiyor kokun sırlarını görüyorum,
Korkularım kaplıyor yarını.

Görmüyorum  seni; unutttum ismini,
Ah keşke, keşke saklasaydım resmini,
İhanet eder miydim  sana, sadakat!
Eğer alsaydım  dersimi?

Gururu bırakıp sevseydim,
Umudu kesip vazgeçer miydin?
Düşünür müydün aşksızlığı kendinde,
Gerçek bu kadar çıplakken zihninde?

Dokunmadın bana nasıl bilirsin,
Umrunda mı içim yanıp erisin,
Rüyalarım bitsin; ızdırap gibisin,
Dalgalanmıyor saçların, sen kimsin?

Rüzgarlarda tanırdım seni üzerime esen,
Yolumu kesen bir sen olurdun, yalnız sen,
Sana bakardım nefes almayı bilmesem,
Sen de bu kadar sever miyin gerçekten?

Reklamlar

Durum Hikayesi Denemesi: Işıklar Parlıyor

Gözlerim kamaşıyor! Seçemiyorum da ne olduğu. Birden parlamaya başlayan bir kıvılcım görüyorum. Sonra herşey yavaş yavaş aydınlanıyor. Yalnız başıma olduğum bu daracık oda genişlemeye başlıyor, önce ayağa kalkıyorum yavaşça. Her tarafım uyuşmuş. Bir el uzanıyor kaldırmak için beni. Ve bir başkası daha.  Sonra o gözlerimi kamaştıran ışık hareket ediyor, önüme gelip duruyor. Gülümsemeye başlıyorum. Dost yüzler beliriyor dört bir tarafımda. Onlar biraz kızgın ama kurtulduğum için içten içe sevinen gözlerle bakıyorlar bana. Birisi önce gözlerini çeviyor bana, sonra boynuma sarılıyor. Bir diğeri gördüğü rüyayı anlatıyor bana. Rüyalara inanma diyorum ona da. Işık yeniden hareket etmeye başlıyor. Bir parlıyor, bir sönüyor. Sonra rüzgar çıkıyor. Bu sefer sonsuz çölün ortasında buluyorum kendimi. Işık çok uzaklarda beni gözlüyor. Rüzgar aman vermiyor ama yürüyorum ışığıma. Zor olacak diyorum, ama olacağını da biliyorum içimden. Aradan yıllar geçiyor, ben o ışığın altında otururken aklıma geliveriyor bu günler. Gülümsüyorum sadece. Işığımda parlıyor biraz daha. Çok uzaklarda tarlalarda ekinler baş sallıyor, katılıyorlar sevincime.  Uzakta deniz katılıyor kahkalarıma dalgalarıyla. Işığım ve ben yükseliyoruz. Aşağıda parlıyor diğer ışıklar sevecenlikle 🙂

Bir Dokunuşundu

Alper’in ısrarı üzerine.

Bir dokunuşundu beni sana bağlayan;
Gözlerindeki derinlerden hiç çıkmak istemezdim,
Orada mutluluk vardı.
Birbirimize dokunuşlarımız da anlamlı olurdu,
Senden boşalan sandalyeye ben oturur,
Düşmemek için tuttuğun yeri tutar,
Kullanıp yere attığın biletleri toplardım.
Dokunuşlarımız birbirinden habersiz,
Ama hep birbirinin ardına.
Sen gelirdin karşıdan ve trafik durmuş olurdu;
Ben ölümden dönerdim acı bir fren sesiyle,
Beynimden geçip gitmiş olurdun sen oysa.
Benden kaçırdığın gözlerinle gördüklerine bakardım,
Farklıydı ne de olsa,
Uzun bir pişmanlık yaşamak, tarif gerekirse,
Yazacağın harfi; basacağın tuşu getirememek,
Yeniden bir dokunuşun ardına gizlemek tüm gerçeği.
Kendi gerçeğimi bilmeden yaşıyorum,
Rüzgar esiyor,
Sen sallanıyorsun gözlerimin de ötesinde,
Ve ben mutlu oluyorum anlamsızca;
Yüzümde gülücüklerle uyuyorum,
Soranlara seni nasıl anlatırım?
Rüzgarı bekleyerek,
Soğuğu içime çekerek,
Masumluğunun yarınım olmasını dileyerek,
Soranlara seni nasıl anlatırım?
Hergün yeniden iç çekerek,
Kapılmışçasına sürüklenerek,
Gülümseyerek, gülerek…

Aşk Hikayeleri Serisi – 2 Aylık İlişki

Bu öykücüğü de uzun geçen gecelerin, günlerin hatta ayların ardından aklımda kalan ilk satırlarla yazıyorum. Tatlı bir hatıra olarak.

– Bunu bulmak bana çok şey maloldu:)

– Neden yaptın ki böyle bir şeyi?

– Bilmem 🙂 Bu arada bugün seni gördüm koridorda; selam veremedim. Kusura bakma olur mu? Seni görünce dilim böyle tutuluveriyor.

– …

– Artık dayanamıyorum soracağım. Yoksa uyutmuyor bu düşünce. Bu yazdıklarım seni rahatsız ediyor mu? Eğer böyleyse bunu yapmaya hemen bir son verebilirim.

– Bak, aslında bende bunu nasıl söylesem diye düşünüyordum. Seni kırmaktan korktum. Benim iki aylık bir ilişkim var ve bu yazışmaların doğru olacağını düşünmüyorum. Lütfen kırılmanı istemiyorum.

– Anladım. Kendine iyi bak olur mu?

– Teşekkür ederim. Sende.

Sonra çocuk düşündü içinde. İşin içinden çıkmadı. Pilli Bebek‘in Açılsın Gözlerin‘i çalmaya başladı o esnada.  Dünya’da ki tüm güzellikleri çağırdı içinde. “Senin olsun tüm güzellikler ve tüm iyilikler sana gelsin, dedi. 2 ay. İki yılın ardından, gelen o iki ayın acısıyla. Yüreği hala yanıyor bir yerlerde.

Kalbim Kırık :(

Uzun süre sonra nihyet k.çımın üzerine oturabiliyorum. Böyle bir yazı ile sizlere merhaba demek istemezdim. Neyse, olan oldu. Ondan bugün, kimden diyenler profil kısmından kimden bahsettiğimi anlayabilirler, şu sözü duydum: “Senin yüzünden hasta oldum.” Evet, cidden söyledi bunu. Doğru onu ben hasta ettim. Artık sinir hastası, panik atak, kalbi sıkışıyor, nefes darlığı var; ağladığında nefes alamıyor. Bunların hepsine sebep olan bnim şüphesiz. Bu aslında benim kendim itiraf edemediğim bir şeydi. Aslında size neden söylüyorum bunu da bilmiyorum. Belki vicdanımı rahatlatmaya çalışıyorum. Lan yok be, böyle vicdan da rahatlamıyor. Zaten alt tafarımda ufak bir sızı da var. Ne var aslında biliyor musunuz, ben bunları hakediyorum galiba? Valla bak, cidden düşünüyorum bunu. Neyse yav, sizinde canınızı sıkmak istemiyorum. Siz keyfinize bakın. Hayat üzülmek için çok abidik gubidik bir yer unutmayın…
NOT: Bu yazıyı yazarken Nickelback – Someday çalıyordu.

Neden Hep Aynı Masal Anlatılır?

Seversin, deliler gibi. Geceni gündüzüne katarak seversin. Sonra o kalkar, senin güneşini çalar; ışığını söndürür. Bir başkası çıkar; o ateşini, yanmaz artık dediğin ateşi öyle bir yakar ki, sen bile inanamazsın. Artık o ateşe tapmaya başlarsın. Sonra ne olur? “Yeter artık bu kadar ısındığın” der ve kendi yaktığı ateşi söndürmeye çalışır. Şaşırırsın, bocalarsın, saçmalamaya başlarsın. Yüzüne sahte ışık vurur. Yada sen hep o sahte ışıkların altında gezersin, belki yolum aydınlanır diye. Çünkü ne sende artık yakacak odun kalmıştır; ne de o ateşi yakacak bir el. Bomboşsundur lan. Dönüp arkana bakarsın, onu görürsün. Yoluna devam edersin; onun saçları dalgalanır dört bir yanında; onun adımları gezer kaldırımlarda. En çok ta o zamanlar inkar edersin kaderi; yaradanı. Yok, dersin. Olsa, yarattığına bunları yaşatır mı, dersin. Bunlar birkaç gün sonra hatırladığında canını sıkacak şeyler olur. Telefonunu hiç elinden düşürmezsin ama çaldığında korkarsın. Etrafındakilere anlatırsın; onlar seni anlamaz, sana o kadar uzak şeylerden örnekler verirler ki sen de o anda o uzaklıkta kaybolmak istersin. Hiç kimse senin masalını yaşamamıştır. Yaşayamaz. Ama herkesin anlattığı prenses ve prens aynıdır. Size çok benziyordur. Aslında sende biliyorsun, hepsi aynı masallar. Onları aynı yapan şey sonları imiş. Ben de bunu şimdi anlayan bir öküz olarak napıyorum? Lan aslında hiç birşey yapmıyorum. Kalbim kırık sadece. Sakın yorum yapmayın olur mu? Allah göstermesin beni mutlu falan edersiniz sonra. Aman ha…