Tag Archives: Suicide

2016 Yılımın Özeti

Kan, şiddet, göz yaşı ve umutsuzlukla dolu, lanet olası bir yılı geride bıraktık sevgili okur. Kutuplaşan bir toplum, vahşetin hızla normalleşme sürecine girip insanların haber dinlemekten sıkılıp TV8’e hatta yetmiyormuş gibi 8,5’a koştuğu, aşşağılık yalanların hayatları mahvettiği bir yıl bitti. İyi şeyler de oldu muhakkak. Ancak kötülük o kadar fazlaydı ki geriye baktığımda bir tutam saçtan ve eğrelti birkaç nottan başka bir şey kalmadı aklımda.

My Resort‘un her yıl yeni okuyucuları olduğundan bir kere daha bahsetmekten üşenmiyorum. Şu an okumakta olduğun “Yılımın Özeti” bu blogun geleneksel yazılarından birisi ve hatta en sevilenidir. Her yıl 31 Aralık tarihi, hem yılın son günü hem de benim meslek hayatımın yıl dönümüdür. Geride bıraktığımız 31 Aralıkla birlikte çalışma hayatımın 4. yılı da bitmiş oldu.

Şimdi blogun istatistikleriyle beraber bütün bir yıl boyunca buralarda, hayatımda neler olup bitmiş şöyle bir bakalım. Okumaya devam et

Ankara Metalcileri Eskişehir’deydi!

Geçen hafta sonu Bursa’da harika bir konser organizasyonu vardı. Ancak İstanbul’da meydana gelen terör saldırısı sebebiyle tüm ülkede olduğu gibi, konser organizasyonları iptal edildiği için bir otobüs dolusu metalci Eskişehir-Bozüyük-Bursa hattında otobüsü geri döndürmek zorunda kaldı. İşte bu geri dönüşün ara durağı Eskişehir oldu. Bu yazı, bu güzel güne dair aklımda kalanlardan ibarettir.

Onur‘la birlikte otobüsteki arkadaşları Eskişehir’e uğramaya ikna edince, normalde 40 dakikadan fazla süren yol benim için 5 dakikada bitivermişti. O heyecan ve sevinçle otobüsün il sınırlarına girmesini bekleyip durmuştum. Otobüste kimler vardı? Türk Metal’inin tereddütsüz en büyük üç grubundan biri olan, iş öğreten, baş yapıtları One Of Your Neighbours‘la kalitenin sınırlarını belli eden grup Suicide vardı en başta. Daha sonra yakın arkadaşım, Türkiye’nin en iyi extreme davulcularından Onur’un da çaldığı, Carnophage grubunun elemanları ve Ankaralı metal müzik severler vardı. Yaklaşık 25 kişilik bir kafileydik.

Eskişehir’e dönünce Onur, otobüsü park edecek güvenli bir yer bulmak için şoföre eşlik etti. Ben de tüm bu ekibi toplayıp Vural Sokak‘a doğru yürümeye başladım. Burada önceden Onur’un konuştuğu bir mekanın en üst katına çıktık. İşte grup elemanıyla, dinleyicisiyle, delisiyle, fanıyla ve lideriyle Ankara’nın metal camiasının küçük bir modeli buradaydı.

ankara03

Suicide grubunun efsane isimleri Erkan Tatoğlu, Hakan Kuşçu ve Türk Metal camiasının tereddütsüz en büyük davulcusu Goremaster masanın tam ortasındaydılar. Benim de oturduğum sol kanatta ise Carnophage grubu elemanları Oral Akyol, Mert Kaya, Bengi Öztürk vardı. Her biri şahsına münhasır, müthiş insanlar bunlar. Oral Abi’nin en büyük özelliği muhtemelen Ankara’da yapılmış olan tüm metal etkinliklerine katılmış olan iki üç kişiden birisi olmasıdır. Anlatmayı çok sever. Yaşayarak anlatır ve hemen her konserle ilgili muhakkak komik bir anısı vardır. Onu dinlemek hem öğretici bir ders gibidir hem de eğlencelidir.

ankara01

Biz böyle dereden tepeden konuşurken Onur da nihayet Ece‘yle birlikte gelip muhabbete dahil oldu. Tüm masada müthiş bir yer değişimi vardı. Kim lavabo için ya da sipariş vermek için ya da herhangi bambaşka bir sebepten dolayı yerinden kalksa hemen bir başkası yerine oturuyordu. Böyle böyle en başında oturduğum masanın ortalarına kadar geldim. İşte bu yer değiştirmelerin sayesinde Nehri ismindeki arkadaşla tanıştım. Üzerinde harika bir Dissection tişörtü olan bu kişinin aslında Türkiye’nin en büyük Dissection fanlarından birisi olduğunu, en büyük Dissection arşivcisi olduğun nereden bilebilirdim! Nehri’yle birlikte hayatımın en keyifli Dissection sohbetlerinden birini yaptım. Bana Reinkaos albümünü ve Rebirth Of Dissection DVD’sini nasıl temin edebileceğim konusunda harika fikirler verdi. Birkaç gün sonra bu fikirlerin nasıl işe yaradığını şaşkınlıkla görecektim.

ankara06

ankara04Saat ilerledikçe ve sohbet koyulaştıkça, pek çoğunu hayatımda ilk defa gördüğüm bu insanlarla samimiyetim de ilerliyordu. Birkaç saat önce tek ortak noktamız dinlediğimiz müzik olan bu insanlar şimdi politika, müzik, spor konuştuğum arkadaşlarım olmuştular.

Sonra yerimde duramadım, gittim Goremaster’ın yanına sıkıştım, oturdum. Büyük hayranıydım ne de olsa. O kadar mütevazi, o kadar harika muhabbeti olan bir adamdı ki inanamadım. İnsan yıllarca sertlik skalasının en üst seviyelerinde dolaşan müziklerini dinledikten sonra böyle adamların mütevazi ve aklı başında duruşlarına akıl sır erdiremiyor. Ulan zaten kalite de kendini bu şekilde belli ediyor. Şimdi açıp Goremaster’ın davul çaldığı gruplara bakıyorum da bir tane kötü grup yok. Sadece Goremaster değil, Hakan Abi ve Erkan Abi de hem müzik hem de gündem hakkında çok kaliteli tespitler yapan adamlar. Bunu hem konuşurken hem de dinlerken anlayabiliyorsun.

ankara05

Erkan Abi’nin bazı Suicide şarkılarını sevmediğini itiraf etmesine kahkahalarla karşılık verdik. Yeni albümle ilgili çok şey konuştuk. Hatta biz oradayken albümden çıkan ilk klip “Bloodthirsty Gods” Youtube’da yayına girdi. Yeni albüm Deaf Mute‘la ilgili ayrı bir yazı yazmak çok daha yerinde olacağından albümle ilgili duyduklarımı o yazıya saklamak daha doğru olacak.

Hava karardıktan ve saat 19.00’u geçtikten sonra Ankara’ya doğru dönüş vakti gelmişti. Ancak kimsenin kalkmaya niyeti yoktu. Burada da Erkan Abi ekibe liderlik ederek kısa sürede topladı herkesi. Yavaştan Tren Garı’nın yolunu tuttuk. Zira otobüs o civardan alacaktı bunları. Burada tüm ekip toplandı, eksik kimse kalmadığından emin olduktan sonra vedalaştık ve yola çıktılar.

Tramvaya binip eve dönerken dayanamadım, Crimson River açtım. Cebimde ikisi Carnophage’ın ikisi de Suicide’ın olmak üzere toplam dört tane imzalı albüm vardı. O gazla tramvaydan inip koşasım geldi. Özetle, bir pazar gününe yakışmayacak kadar güzel bir gündü, keşke cumartesi olsaydı 🙂

Aşağıda o gün imzalattığım albümleri görebilirsiniz.

ankara07 ankara08

NOT: Fotoğrafların tamamına yakını Slim Rodrigez tarafından çekildi. Hatta yetmedi Slim bir de video hazırladı. Kendisine emeği için çok teşekkür ediyorum.

ankara02

Ankaralı Metal Müzikseverler

Başucu Albümlerim – Part 1

Öncelikle “başucu albümü” kavramını açıklamama izin ver sevgili okur. İTÜ Sözlükte tam da benim yazacağım açıklamayı verdikleri için aynen alıyorum: “Dinlemekten bıkılmayan, birey için asla eskimeyen, kabak tadı vermeyen ve çok özel olan albümlerdir.” Dolayısı ile burada bireyselliğin ön plana çıktığı görülmektedir. Yani tüm otoritelerce kabul edilmesine gerek yoktur, toplu bir beğeni kazanmasına gerek yoktur. Bir albümün başucu albümünüz olabilmesi için o albümde, o şarkılarda size dair ne bulduğunuz önemlidir. Dolayısı ile hiç kimseye neden bir Tarkan albümünü ya da Immortal albümünü başucu albümü yaptın diye eleştiremeyiz.

Benim başucu albümlerim listem de biraz karmaşık bu yüzden. Farklı tarzlardan albümler yer alıyor. Üstelik bu albümlerin birkaç tanesi başarılı bir albüm bile sayılmaz. Ancak kimisi ilk dinlediğim metal albümü olması dolayısı ile kimisi çok sevidiğim bir filmi hatırlaması dolayısı ile ve çeşitli diğer sebeplerden benim için kıymetlidir.

325714341. Sabhankra – Powercraft (2006): Hayatımın albümüdür. Sabhankra’yı tanımama vesile olan şaheserdir. İçerdiği ruh ile bende pek çok şeyin başlangıcıdır. City Of Tulips isimli mükemmel parçayı içermektedir. İstisnasız her parçası güzeldir, kusursuzdur. Geçmiş ve gelecek Sabhankra’ya dair ipuçları içermektedir. Türk metal tarihinde tarzında yapılmış en başarılı albümdür kanımca, Atlantis Müzik‘ten çıkmıştır. Galaksideki en büyük Sabhankra fanı olarak bu albümü bu listeye almaktan gurur ve onur duyuyorum. Aslında Sabhankra’nın tüm diskografisini de alabilirdim. Ancak bir nebze daha seçici olmak gerekli böyle bir başlık için.

883516192. Sabhankra – Swords Of The Night (2011): İçerdiği dört parçanın tamamı olağanüstü güzellikte olup, Sabhankra tarafından yayınlanan son EP’dir. EP’nin ilk parçası en uzun süreli Sabhankra parçasıdır. Albümün son şarkısı da aynı şekilde uzun süreli olup iki parçanın bileşiminden oluşmaktadır. Bunlardan Moonlight, Sabhankra konserlerinin kapanış parçasıdır. Eskişehir’de organize ettiğimiz konserde de bu şekilde olmuştu. Konserde tüm salon gruba eşlik etmişti. Albüm sertlik ve melodiklik bakımından tipik bir Sabhankra albümüdür. Self-release‘dir, internet ortamında dağıtımı serbesttir.

636045953. In Flames – Whoracle (1997): Melodik death metal‘in ders kitabı albümlerinden birisidir. İsveç Death Metali‘nin en zirve dört albümünden birisidir. Parçalarda yok yoktur. Jotun, Gyroscope, Episode 666, Dialogue With the Stars ilk etapta aklıma gelen parçalardır. Albüm, In Flames’in tarzındaki keskin değişimden önceki son albümdür. O yüzden çok değerlidir. Şu an ki gitarist Bjorn kardeşimizin son kez davulları çaldığı albümdür. Bu albümden sonra davulcu değişmiş, tarz değişmiştir. Melodik death metal dinliyorum diyen müzikseverlerin dinlemenin de ötesinde arşivinde bulundurması gereken bir albümdür.

672963964. In Flames – The Jester Race (1996): Her sene bir albüm çıkaran ilk dönem In Flames ekolünün baş yapıtlarından birisidir. İsveç Death Metali’nin en önemli dört albümünden birisidir bu albüm de. Bir yıl sonra çıkacak Whoracle’den bir derece alt kalitededir. Boş parça yoktur albümde. Moonshield, The Jester’s Race, Artifacts Of The Black Rain, Lord Hypnos, Dead Eternity, December Flower hiç aklımdan çıkmayan parçalarıdır. Dediğim gibi albümde boş, hit olmamış parça yoktur. Çok değerli bir albümdür. İlk dönem In Flames logosunun son kez kullandığı ve Jester‘ın bize gülümsediği bir kapağı da vardır.

inflames_comeclarity_kapak5. In Flames – Come Clarity (2006): Yeni dönem In Flames’in bana göre oturduğu albümdür. Albümdeki 13 parçanın tamamı aynı sertlik ve güzelliktedir. Dolayısı ile albümü çalmaya başladığınızda akıp gidiyor. Albümde bana göre en başarılı parçalar Crawl Through Knives, Come Clarity ve Take This Life. Ancak dediğim gibi diğer parçalar da çok başarılı. Vokal olarak nispeten daha kirli bir vokal, davul olarak da en zor albüm bu albümdür bence. Albüme iki tane de klip çektiler. Albümün Amerika’da yayınlanan versiyonunda son parça 5 dakika 25 saniye. Diğer international versiyonlarda 3 dakika civarında. Ayrıca albümle bereber bir de bonus dvd var ki içerisinde albümün tamamının stüdyoda grup tarafından çalınışının görüntüleri var.

865523126. Pentagram – Unspoken (2000): Herhalde sadece benim için değil, Alper için de bir başucu albümüdür bu. Bu albümdeki This Too Will Pass şarkısı çaldığım ilk metal parçasıdır. Alper’le birlikte çalmıştık. Lions In A Cage olsun, Pain olsun, F.T.W.D.A olsun, albüm baştan sona aynı ruhun etkisindedir. Doldurma bir albüm değil, devam eden bir albümdür. Türk metaline katkılar yapmış, elle tutulan işler ortaya koymuş bir grup olarak Pentagram’ın da en iyi albümüdür bence. Pentagram hayranı olmamakla birlikte bu albümünün hayranıyım sevgili okur.

80109334.jpg7. Suicide – One Of Your Neighbours (2004): En başarılı Türk Death Metal albümüdür. Death metalin ülkemizdeki en başarılı temsilcisi Suicide’ın tek albümüdür. Her parçası hittir, takdire şâyan’dır. (Melodik death metal albümü değildir bu albüm. Bu grup da bir melodik death metal grubu değildir. Death metal ile melodik death metal aynı şey değildir.) Albümdeki en başarılı parça Crimson River‘dır. Çıkarıldığı dönemi düşünerek rahatlıkla söylenebilir ki yol gösteren bir albümdür. İçerisinde yılların emeği ve birikimi vardır.

725975418. Immortal – Sons Of Northern Darkness (2002): Immortal fanı değilim. Ancak bu albümüne bayılırım. 8 parçada Norveç Black Metali antolojisidir bana göre. Peşinen söyleyim, “black metalci” değilim. Benim için Immortal, Dimmu Borgir gibi tanınan gruplar vardır. Birkaç tane de irili ufaklı grup. Her neyse, Immortal’ın bu albümü de otoritelerce başarılı bulunuyormuş. Antartica, Tyrants, One By One şimdi aklıma gelen parçalar. Bu albümün yayınlanmasından bir yıl sonra Immortal dağıldığını açıkladı. (Sonra yeniden toplandılar tabi.)

528737179. Immemorial – Split Demo (1997): Wintersun vokalisti Jari Mäenpää’nın 1997 yılında yaptığı 5 parçalık bir şaheserdir sevgili okur. Davulları yazma davuldur. Ancak gitarları ve vokaller, efsanedir. Çok büyük kitlelerce sevilen bir demodur. Ses kalitesi demo olmasından kelli düşüktür. Başucu albümüdür, neden? Çünkü bu demodaki melodik altyapı ve gitarlardaki üstünlük pek çok albümde dahi yoktur. Saygı duyulması gerek bence.

1697511410. Dark Tranquillity – Fiction (2007): Konu DT’den açılınca herkes The Gallery der. Ancak bence Fiction’dır albüm. Üçüncü parça Terminus’tan itibaren akıp giden bir albümdür. Grubun In Flames‘in aksine yıllardır bozmamaya dikkat ettiği çizgisini koruduğu ve her albümde biraz daha yerleştiği o Melodik Death Metal koltuğunu bence sağlamlaştırdığı, Gotenburg‘un muhtarı olduğu albümdür. Albüm tek kelime ile akışkandır. Nasıl yani? Şöyle, play tuşuna basıp hiçbir parçayı atlamadan, değiştirmeye gerek duymadan albümü bitirirsiniz. Çok sevidğim bir albümdir, başucu albümlerimden birisidir.

NOT: Bu yazının bir PART 2 kısmı olacaktır. O kısmı da merakla bekleyin. O kısımda da yine harika albümlerde bahsedeceğim. Üstelik bunların hepsi metal albümleri de değil. İkinci kısımda görüşürüz.

Chaos Extreme Death Metal Fest 4

Savaşalple

Savaşalp'le

Üzerimize düşen farzı yerine getirmek gerekiyordu ve bizde öyle yaptık 🙂 Eskişehir Rock Topluluğu adıyla daha fazla kişinin katılmasını isterdik ama olmadı. 3 kişi; Savaşalp, Volkan ve ben gittik konsere. Volkan son dakikaya kadar gelemeyeceğim dedi ama sonunda dayandı ve katıldı bize. Saat 18:00’de kapı açıldı açılmasına da, saat 19:00’da başlayacak performanslar bir türlü başlamıyordu. Biz de o esnada Hayal Kahvesi‘nin bahçesinde beklemeye başladık.

Volkanla

Volkan'la

Rotten Dogs

Rotten Dogs

Saat 20:00’ye yaklaştığında ses kontroller yapıldı ve Ispartalı grup Rotten Dogs sahneye çıktı. Özellikle epey genç gözüken davulcuları ile kanımca iyi bir performans gösterdiler. Sepultura’dan çaldılar. (Savaşalp söyledi Sepultura olduğunu, ben pek tanımam.) Ancak sahne önünündeki 18 yaş altı çocukların buram buram özentilik kokan hareketlerinden dolayı ağır dinleyici (:)) arkalarda takıldı. ( Lan bu cümleyi okuyup artistlik yapan, yorum yapan olursa gözünün yaşına bakmam 🙂 Cidden görseniz bana hak verirdiniz.)  O açıdan şanssızdı bu grup. Ayrıca bir kaç defa mikrofonun bağlantısı kesildi, vokalin haklı olarak sövmesini ağzını okumak suretiyle anladık. Grubun basçısının da gayet güzel vokal yaptığına şahit oldum. Grup bir şarkı daha söylemek istedi ancak malum zamanın kısıtlı olması, soundchecklerin gecikmesi gibi sebeplerden inmek sorunda kaldılar.

Suicide

Suicide

İkinci sırada Türk Death Metal‘inin öncü gruplarından Ankaralı Suicide vardı. Bunların davulcularını da özellikle izledim. Yalnız sonradan vokalleri Erkan Abi’nin akılları yerinden oynatan vokalleri ile tüm sahne onun etrafında dönmeye başladı. Yılların deneyimini konuşturdu Erkan abi. Yüzündeki o müthiş ifade adeta sözlerle bütünleşiyordu. Neyse yazıyı fazlaca edebiyat kompozisyonu yapmadan devam edeyim 🙂 Suicide’da sahnenin önü doldu taştı. Pogo da ilk bu grupla başladı. Organizatör Murat ile yanılmıyorsam ismi Özgür‘dü, iki kişi başlattılar pogoyu 🙂 Suicide’da cidden doyamadığımı hissettim. Bitirdiklerinde davulcunun fırlattığı bagetlerden birisini Volkan yakaladı ve bana verdi. Kardeşim benim 😀 Bu arada hayatımda ilk defa Suicide’ın bassçısında perdesiz bass gitar gördüm lan.

Human Harvest

Human Harvest

Suicide’dan sonra İzmir’den Human Harvest çıktı sahneye. Human Harvest’in cool basçısının sahneye sandaletle çıkmasını, ben ve Savaşalp süper bir mesaj olarak algıladık ve çok tuttuk. Bu grubun özellikle Nile tişörtü giyen gitaristlerini ben acayip tuttum. Davulcuları da gayet iyiydi. Gerçi tüm grup iyiydi lan. Cidden bak. Human Harvest, Slayer‘dan Death Skin Mask‘ı çalmaya başladığında ortama ayrı bir renk geldi. Performansın sonunda Nile tişörtü giyen o gitaristten gecenin anısına penasını rica ettim. Sağolsun verdi lan 🙂 Bu arada Human Harvest’in vokalini önce herhangi bir alet kullanıyor sandım. Meğer herifin kendi orjinal sesiymiş 🙂 Grup cidden iyiydi yani. Bu arada Volkan da dayanamayıp sahnenin önüne geldi.

Human Harvest’ten sonra bir süre hava almaya çıktık. Sonra üzerimizdeki tüm ağırlığı Black Omen‘dan süper insan Serkan Abi’nin masasına emanet bırakıp sahne önüne gittik. Zira UÇK Grind çıkıyordu! Açıkçası UÇK’yı bir kaç parçasıyla ve Savaşalp’in anlattıkları ile biliyordum. Sahnede en önde üç arkadaş başladık dinlemeye 🙂 Vokal Tanju Abi hayatımda daha önce izlemediğim kadar enerjik bir vokalmiş! Adam atladı zıpladı sahnede. Sahneyle adeta boğuştu. Tabii bu da seyirciyi acayip, hatta duble acayip gaza getirdi. İşte ilk tekmeyi o zaman yedim! Yerlere düşenler, kayanlar, çarpanlar, ölenler, tekrar dirilenler… UÇK, deyim yerindeyse öttürdü sistemi! Grubun bassçısı ile direkt göz temasına geçtiğimizde ise olay ayrı bir keyif vermeye başladı. Justice‘de kafamı öndeki monitöre çarptım. O kadar! (Söylemedim Volkan size, bagetten sonra bunu da söylesem heralde gülmekten ölürdünüz, ben de iki cesetle n’apardım lan? ) Son şarkı beklendiği gibi Human Race Must Be Destroyed oldu. Bu esnada Tanju Abi, başlarına gelen üzücü bir hırsızlık olayından bahsetti. Sonra da grupça savundukları “İnsan ırkının yok edilmesi gerekir” felsefesinden bahsetti. Haklılar lan 🙂 Bu şarkıda birkaç ay önce Black Tooth‘un yaparak bizi çılgına çevirdiği sahneye alma olayını yaptılar. Bassçının bizim Savaş’ı tutup çıkarması gruba karşı daha da bir sempati kazanmamızı sağladı, süper oldu. Son şarkıyı sahnede birlikte söyledik. Sonra bassçıları ile hemen küçük bir sohbete giriştik. Eskirock çıkartmalarından verdik. Karşılıklı destekleşme anlaşmaları yaptık. Volkan’la Savaşalp hatıra olarak adamın bilekliklerini aldılar. Daha sonra dışarda Savaş bir tişört, ben de kendime bir şapka, Volkan’la ikimize de birer arma aldım. Süper oldu yani. UÇK’nın performası gerçekten iyiydi. İstisnasız herkesin katıldığı headbangler oldu. Valla aklımda kalanlar bunlar.

Heretic Soul

Heretic Soul

Daha sonra aslında benim en çok merak ettiğim grup Heretic Soul sahneye çıktı. Grup tüm konserler boyunca en arkada masalarında oturmayı tercih etmişti ve neredeyse hiçbir performası izlememişti. En azından sahne önünde olduğum için ben göremedim. Ayrıca bunların Almanya’da sahneye çıktıklarını, headliner olduklarını, yaptıkları sponsorluk anlaşmalarını öğrendiğimden herhalde epey bir hevesle ve merakla performanslarını beklemeye başladım. Az önceki UÇK performansının vuruculuğundan olsa gerek salon epey boşalmıştı. Adamlar ilk şarkıyı neredeyse boş salona çaldılar. Sonradan salon dolmaya başladı ama sahne önünde nedense yine o ilk çıkan gruptakine benzer gereksiz bir kalabalık toplanmaya başladı. Bu esnada Savaşalp sahnenin önüne gidip, oradan dinlemeye başladı. Ben o esnada, o gece ilk defa yapılan wall-of-death‘e katıldığım için yaralanmıştım 🙂 Savaş grubun bassçısına performanstan sonra penanı verirmisin diye sorduğunda çocuğun cevabı “Hayır veremem” olmuş. Şaşırdım, üzüldüm. Daha sonra ne bileyim sarmadı beni bu grup. Artık ayakta duracak halimiz kalmadığından terkettik Hayal Kahvesi’ni Amoral Vuslat‘ı dinleyemeden. Ayıp oldu Ali Abi‘ye ama. İçimden keşke Amoral en son değil de, Heretic’ten önce çıksaydı diye geçirdim. Burada Heretic Soul’un performansından kendi görüntülerimden bir parça var:

http://www.metacafe.com/watch/3053720/heretic_soul_live_at_hayal_kahvesi_eskisehir/

Evimize doğrı kör topal ilerlerken Volkan, bir death metal grubu kurmaktan bahsediyordu. Savaşalp tişörtten dolayı acayip mutluydu. Ben ise şunu bir kez daha anlamanın verdiği keyfi yaşıyordum: Seviyorum lan bu death metali!

Yazıda adı geçen gruplar:

1. Rotten Dogs: http://www.myspace.com/rottendogstr

2. Suicide: http://www.myspace.com/suicidefans

3. Human Harvest: http://www.myspace.com/humanharvestband

4. UÇK Grind: http://www.myspace.com/uckgrind

5. Heretic Soul: http://www.myspace.com/hereticsoul1

Bu yazıyı istediğiniz yerde yayınlayabilirsiniz fakat yayınladığınız yerde bu
sayfanın linkini vermek zorundasınız. Vermemeniz durumunda ayıp edersiniz. Ayrıca
emek hırsızlığı da yapmış olursunuz değil mi? Bu kadar tantanaya gerek kalmadan
siz en iyisi kaynak olarak buraya link verin kurtulun, rahat rahat yayınlayın.
Aklınıza bir şey takılırsa buraya tıklayıp bana ulaşın.