Tag Archives: Yunus Emre

Öğrenim Kredimi Nihayet Ödedim – Siyatik İğnesi

Öğrenim Kredimi Nihayet Ödedim

290120190951335286380_3Üniversitenin ilk yılında öğrenim kredisine başvurmadım ben sevgili okur. İlk yıl kredi almadım. İkinci yıl ise artık masrafların çeşitli şekillerde artması sebebiyle başvurdum. Geri ödemeli kredi çıktı. Üniversitenin son sınıfında Haziran ayına kadar bu krediyi aldım. 150 lirayla başlayan kredi, ben bıraktığımda galiba 240 lira civarında bir meblağ idi. Hiç unutmuyorum, 10.700 liralık bir senede imza atmıştım.

Okul bittikten sonra ilk yıl yüksek lisans sebebiyle zaten okuldaydım. İkinci yıl ise işe başlayıp kısmi zamanlı olarak Bilecik‘te yaşamaya başlamıştım. Aldığım ilk maaşlardan beş yüzer, biner lira yatırdım öğrenim borcu için. Ancak borcun vadesi gelmediğinden kafama göre yatırmamda da bir sakınca olmuyordu. Böyle böyle yaklaşık 3000 liralık borcu sildim ilk aylarda. Sonradan nasılsa vadesi gelmedi diye ödemeyi de bıraktım. 2013 yılında sıcak bir Haziran günü babam aradı ve müjdeyi verdi 🙂 Nihayet eve ödeme planını göndermişti devlet baba. Artık ilk vadenin tarihi gelmişti. Ancak benim ödediğim 3000 liralık ön ödemeyi de  devlet bu taksitlere yansıtınca, aşağı yukarı bir sene daha zaman kazanmış oldum. Nihayet ödeme günü geldiğinde ise ben evlenmiştim, eşimin de en az benimki kadar bir öğrenim borcu da hesaba eklenmişti.

Ödemedik. O ilk aylarda durumum çok sıkıştı. Bilecik’e gidip gelmek, düğün masrafları, zart zurt işler derken ödeyemedik bu parayı. Aradan zaman geçti ve devlet baba bir müjde daha verdi 01.08.2016’da. Devletin tüm alacakları, Bankalardan vergi dairelerine aktarıldı ve yıl sonuna kadar yapılandırma yaptırmayanlardan bu paraların haczen, peşin olarak alınacağı duyuruldu. Dürüst bir vatandaş olarak vergi dairesine koştuk  ve borcumuzu yapılandırdık. İnan bir kuruş kârımız olmadı. Faiz maiz silinecek dediler, biriken borcumuza yansıyan tam 160 lira (!) faiz silindi.

Neyse, bu yapılandırmadan sonra artık titizlikle ödemeye başladık borcumuzu. Neden? Çünkü bir vade dahi kaçırsak kalan borcu devlet bir defada alacaktı. Haa, bu arada o yapılandırmayı yapmayıp borcu vergi dairesinde bırakan ve hala ödemeyenlere ne oldu? Hiçbir şey. Hatta bizden bir buçuk yıl sonra yapılandırmaya gidip iki üç bin lira faiz borcu silinen oldu.

Velhasıl, kimi aylarda ikimizin birden, kimi aylarda tek tek de olsa ödedik borcumuzu paşa paşa. Ve dün son taksidimizi de ödeyerek 2019 yılı Ocak ayında, tam 11 yıl önce almaya başladığımız kredimizin defterini kapattık. Artık devlet babaya borcumuz yok. Ama devlet baba boş durmadı. Asıl müjdeyi ben son taksidi ödedikten verdi: Öğrenim kredisi borçlarının silinmesi için teklif Meclis’in gündemine gelmiş. Silinir mi? Ben ödeyip bitirdiğim için bence silinir. Ödemeyenlere selam olsun, çok şanslısınız.

Siyatik İğnesi

Geçen yılın son haftası izin alıp evde aralıksız 10 gün ders çalışmıştım. Sabah kalkıp kısa bir kahvaltıdan sonra, dersin başına oturuyordum. Akşam eşim işten gelince yemek yiyorduk. Sonra ben yatana kadar tekrar ders çalışıyordum. Salonda, bir sandalyenin üzerine tüneyip saatler geçiriyordum böyle böyle. Ocak ayının 7. ve 8. günlerinde Doktora Yeterlilik sınavını geçtikten sonra, aynı hafta sonu da Açık Öğretim Fakültesi sınavları olduğundan, haftanın kalan günlerinde de işten geldikten sonra yemek yiyip yine saatlerce dersin başına oturuyordum. Bunları bir not edelim.

Tüm bu yoğun çalışma saatlerinden sonra, Pazar günü son sınavımdan çıkıp eve geldiğimde sol kalçamda bel hizasından başlayıp bacağımın yanından devam eden ve ön bacaktan topuğa ulaşan bir sancı girdi bana. Ayağımın üstüne basamıyordum. Sağa sola dönerken sıkıntı yaşıyordum. Yatakta bile acı içinde uyuyordum. Bir iki gün sonra bu acı geçti. Birkaç gün sonra yine başladı. Sonra yine geçti. Böyle böyle haftada birkaç gün beni yoklamaya başladı bu illet.

siyatik-siniri

En sonunda geçen akşam dayanılmaz oldu. Gece sabahı zor ettim. Sabah işe sürünerek gittim. Öğlenleyin de Yunus Emre ve Caner‘den rica ettim. Sağ olsunlar beni hastaneye getirip bıraktılar. Burada danışmaya gelip belimin ağrıdığını söyleyince direkt olarak “Beyin ve Sinir Cerrahisi” polikliniğine yönlendirdiler. Ancak polikliniğe gittiğimde oradaki sekreterler bana “yalnızca MHRS’den randevu ile çalıştıklarını” söylediler. Ben rahatsızlığımı söyleyince de “Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon” polikliniğine yönlendirdiler. Şans döndü bu sefer. Öğle arasında olmasına rağmen birkaç dakika içinde sekreter geldi. Randevum olmamasına rağmen şansıma yer olduğundan hemen bir randevu da verdi. Daha ben randevuyu alırken de doktor geldi.

Doktorun odasına girince durumu anlattım. Bu tür rahatsızlıklarda önce Fizik Tedavi bölümüne gelmek gerekiyor. Eğer durum ameliyatlık ise onlar sizi zaten beyin ve sinir cerrahisine yönlendiriyorlarmış. Doktor birkaç hareket yaptırıp hemen röntgene yönlendirdi. Öğle arası bitmemişti ve röntgen de bomboştu. Gittim hemen çekildim. Yukarı çıktım. Tekrar doktorun yanına girdim. Eliyle belimde ağrıyan noktayı hemen buldu. “Siyatik” dedi. Bel fıtığı görünmüyormuş. Düzgün oturmamaktan, zorlamaktan dolayı oluşuyormuş. Vücut sinire baskı yapıyormuş. Bana “Cales” ismindeki iğneyi en yakın eczaneden alıp gelmemi söyledi. Kendisi vuracakmış. Reçeteyi alıp gittim.

cales-enjeksiyonluk-suspansiyon-iceren-ampul__cid354__original

Tabi sürüne sürüne gitmek biraz vakti aldı. Eczanede iğneyle birlikte Miyorel ve Bi-Profenid isimli hapları da yazmış olduğunu öğrendim. İğneyi alıp benimle aynı rahatsızlığı yaşayan başka bir hastayla birlikte geri polikliniğe girdik. Sırayla doktorun yanına girecektik. Önce ben girdim. Doktor iğneyi hemen vurdu. Çıktım.

Sonra sağ olsun Alper beni aldı ve tekrar iş yerine döndüm. Böylece otuz yaşımın içerisinde mide rahatsızlığından sonra bir de bel rahatsızlığını eklemiş oldum sevgili okur. Artık oturup kalkarken çok daha fazla dikkat edeceğim. Aman deyim, sen de dikkat et. Sağlıklı günler dilerim.

Anadolu’da Yaşam ve Ölüme Bakış

aktfiffels01Cumartesi günü, Hazal‘ın davetiyle, yıllardır adını duyduğum ancak bir kere bile kapısından içeri girmediğim bir dernekle, Aktif Felsefe Derneği‘yle tanışma fırsatı buldum. Burada, “Anadolu’da Yaşan ve Ölüme Bakış” isimli konferansa katılacaktık. Biraz gecikmiş olduğum halde saat 16.10’da dernek binasına gittim.

Derneğin binası Odunpazarı’nda, Vişnelik Mahallesi Gül Sokak’ta yer alan tripleks bir binadan ibaret. Bu binanın en alt katı atölye olarak, en üst katı kütüphane, orta kısımlar ise mutfak ve eğitim salonları şeklinde kullanılıyor.

Konferansa on dakika geç gitmeme rağmen, sağ olsun Hazal yer tuttuğu için kürsüye yakın bir yere oturabildim. Ve hiç konuşmadan, hemen notlar almaya başladım. Konferans Duygu ALKAN tarafından veriliyordu. Kendisi çok samimi ve sempatik bir üslupla sırasıyla önce Batı kültüründe, sonra Doğu, sonra Orta Asya ve en son da Anadolu kültüründe “ölüm” kavramını ve ölüme olan bakışa  dair saptamalarını aktardı. Okumaya devam et

Antalya Dönüşü ve Hödükler

Yazının ilk kısmı için buraya tıklayın.

business_logoEğitimin ilk günü yemekten sonra lobide oturarak ve pis yedili oynayarak geçti. Gece yarısına doğru uyudum. Ertesi gün, eğitimin ikinci gününe müthiş dinlenmiş olarak uyandım. Hatta uzun süredir böyle deliksiz uyumamıştım sevgili okur. Resmen yatağa girdiğim gibi çıktım. Saat 09.00’a doğru kahvaltıya gittik. Sonra saat 10.00’da eğitim başladı.

İkinci günün teknik eğitimi yarım gündü. Öğlen eğitim bittiğinde, eğitim sorumlusu Nesrin ÇOBANOĞLU’yla biraz muhabbett ettik. Meğer kendisiyle hemşeriymişiz! Kars Arpaçaylıymış! Ve bir efsanenin, Murat ÇOBANOĞLU’nun öz kızıymış! Biz böyle heyecanla sohbet ederken Kars İl Müdürlüğü’nden de iki kişi daha geldi. Bunlar da dahil oldular sohbetimize. Bu eğitimin en keyifli anlarından birisiydi bu dakikalar. lifekinetik

Günün diğer yarısında Life Kinetik isimli bir kişsel gelişim programının demosu vardı. Beynin her iki yarısını da etkin bir şekilde kullanımını sağlamaya yönelik egzersizler içeriyordu bu program. Akdeniz Üniversitesi’nden Doç. Dr. Selma CİVAR YAVUZ ve asistanı, Life Kinetik programının ne olduğuna dair güzel bilgiler verdiler, eğlenceli bir de sunum yaptılar. Almanya’da pek çok futbol takımı bu programı sporcularında uyguluyormuş. Hatta ülkemizde de Ankaragücü ve Antalyaspor gibi takımlarda uygulanmaya başlamış.

Bazen çalıştığınız kurumda, iş yerinde sizlerle birlikte çalışan insanların hödüklükleri, cahillikleri sizi şaşırtır ve utandırır sevgili okur. Sürekli olarak bu insanlarla bir arada olunca ya da toplantı ve eğitimlerde böyle tiplerle, ağzından çıkanı kulağı duymayan, haddini aşan boş boğazlarla karşılaşınca canınız sıkılır. İşte bu eğitimin bende çoğunlukla uyandırdığı his bu oldu. Alakalı alakasız her şeye itiraz eden, 30 yıl öncesinin mantığıyla iş görmeye çalışan, misafir olarak gelen hocaya bile haddini aşan laflar atan tiplerle aynı Bakanlık bünyesinde çalışmak çok kötü. Çok üzüldüm. İlk defa bir eğitimde, bu tiplerle aynı kurumun bünyesinde çalıştığım için çok üzüldüm.

İkinci günün sonunda yemekten sonra yine lobiye indim. Burada önceki günden bitiremediğim işler vardı. Onları bitirmeye uğraştım. Sonra yeniden pis yedili oynadık. Bu oyunun en efsane olayı, masada benim oturduğum sandalyenin arkasında biriken yancılar oldu. Birkaç el sonra oynadığım oyuna tamamen bunlar hakim olmaya başladılar. Elimdeki kartlardan alıp atmaya falan başladılar 🙂 Yancılığın bokunu çıkartmak derler ya, aynen o şekilde yani. Sonra kalktım Erdem abiyle yer değiştirdim. Oyuna yeniden dönebildim böylece. Son elde de yedi atarak bitirdim.

Oyundan sonra yine yatmaya gittik. Bir önceki gece kadar olmasa da yine iyi bir uyku çektim. Eğitimin son günü sabah uyandığımda oda arkadaşım çoktan gitmişti. Iğdır’a Antalya’dan tek sefer olduğu için erken çıkmak zorunda kaldı. Kahvaltıya yalnız indim. Kahvaltıdan sonra saat 9.30 gibi salona girdiğimde eğitimin çoktan başladığını gördüm. Eğer bugün erken başlayacakmış. Sağolsun Talat Müdürüm, ikimizin de otel faturasını almış. Sabah erkenden gitmek zorunda kalan adaşım oda arkadaşımın faturasını da ben aldım. Öğlene kadar aralıksız ders yaptık. Aradan önce de sertifikalarımız aldık. Sonra odaya çıkıp eşyalarımı aldım ve otelden çıkış yaptım.

Öğleden sonra 14.30’a kadar devam etti ders. Ders bitiminde aceleyle çıkıp Kemer’den Antalya Otogarı’na gitmek üzere yola çıktık. Şansımıza hemen bir otobüs geldi. Yaklaşık bir saat sürdü yol. Böylece saat Kamil Koç’un saat 15.30’daki Eskişehir arabasına yetişemedik. Biz de daha iyi bir alternatif bulamadığımız için saat 18.30’daki arabaya bilet aldık. Böylece Antalya Otogarı’nda öldürülecek tam 2.5 saatimiz oldu.

Bomboş geçirdik bu vakti. Epey goygoy yaptık. Sonra bir de baktım ki saat gelmiş, araba yanaşmış perona. Bindik, yerleştik. Biraz kitap okudum. Sonra otobüsün film arşivinden Troll Hunter isimli, daha önceden de izlediğim, filmi izlemeye başladım. Güzel film lan, keyifle izledim.

Filmden sonra uyudum. Off, nasıl uyumuşum. Elim ayağım şişmiş, boynum tutulmuş. Afyon Otogarı’ndan hareket etmek üzereyken bir ara uyandım. Yunus Emre ağzıma bir çikolatalı kestane şekeri tıkıştırdı, nefisti tadı. Sonra ben yine uyumuşum. Gözümü açtığımda Osmangazi Üniversitesi’nin oralardaydı otobüs. Yavaştan toparlanmaya çalıştım. Otobüs otogara girdi. Antalya’da bindiğimden beri koltuğumdan hiç kalkmadığımı fark ettim. Ayaklarımın üzerine basınca acımaya başladı.

Erdem Abi ve Yunus Emre de eşyalarını aldıktan sonra hızlıca servislerin kalkacağı yere doğru gittik. Hareket etmek üzere olan bir servise bindik. Ancak Yunus Emre binmedi bir sonraki servisi beklemek için. Servis beş dakika sonra Haller Gençlik Merkezi’ne vardı. Burada inip beş dakikada eve ulaştım. Saat gece 02:00 olmuştu. Hızlıca üzerimi değiştirip yatağa atladım. Yayıla yayıla uykuya daldım.

_MG_9201 Eğitimin ardından aklımda kalan birkaç şeyi de yazayım. Grand Haber Hotel, şimdiye kadar eğitim için gittiğim otellerden en yetersizi idi. Teknik imkanları berbattı. Projeksiyonu kötü, ses sistemi kötü, ışık sistemi çok kötüydü. Özellikle son gün iki defa elektrikler kesildi aniden. Tüm sistem kapandı. Acayip zaman kaybı yaşadık. İkinci gün mikrofonlarda çok sorun yaşandı, yine zaman kaybettik. Otelde odalarda internet parayla! Sadece lobide ücretsiz internet var. Ancak o da inanılmaz yavaş, çekilmez bir dert oluyor. Yemek, içmek konuları kişiye göre değişeceğinden yorum yapmıyorum. Eğitim süresince Talat Bey’in telefonuyla çektiğimiz birkaç fotoğraf haricinde hiç foto çekmedim. Fotosu çekilecek bir durumla da karşılaşmadım.

Proofhead Antalya’da!

Uzun bir aradan sonra yine Antalya’dayım sevgili okur. Hava Yönetimi Mevzuatı Eğitimi kapsamında, Antalya Kemer’de Grand Haber Otel’deyim. Pazar günü Eskişehir’den Kemer’e direkt olarak giden tek otobüse, Pamukkale Turizm’in saat 13.30 arabasına bindim. Eskişehir İl Müdürlüğü’nden Yunus Emre ve Erdem Abi de bu eğitime gideceklerdi. Önceden herhangi bir plan yapmadan, otogarda buluştuk. Otobüsün hareket edene kadar muhabbet ettik. Erdem Abi, Iğdır Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü’ne yeni atanan Eskişehirli bir arkadaşın da eğitime geleceğinden bahsediyordu. Yolculuk tam zamanında başladı. Son durak olan Kemer’e saat 21.00’de varacaktık. Ben, bu yolda geçecek süreyi nasıl geçireceğimi önceden planlamıştım.

Otobüs hareket ettikten kısa süre sonra henüz Seyitgazi ilçesine varmamışken, otobüste bir kadın rahatsızlandı. Ambulansı aradık hemen. Kısa sürede ambulans gelip kadını otobüsten aldı. Aklıma İlkan Abi geldi bu esnada. Okuyorsa kesin gülecektir. Rahatsızlanan kadını otobüsten ambulansa aktardıktan sonra yolculuğa devam ettik. Önce Penguen’nin son sayısını okuyup bitirdim. Daha sonra otobüsün görüntü kalitesi berbat Türkçe dublajlı film arşivine bir göz attım. Machete (Ustura – 2010) filmini hiç izlememiştim. Onu izledim. Filmin ortalarına doğru Afyon Otogarı’na girdik. Burada hiçbir özelliği, artı lezzeti olmayan sucuk dönerden yedik bizimkilerle. Çok fazla durmadık. Zaten dönerden sonra otobüs hareket etti. Filmi yeniden açıp izledim ve bitirdim. Filmden sonra havanın yavaştan karardığını fark ettim ve bir süredir okuduğum kitabı aldım elime. Şansıma kitabın süper keyifli bir kısmı gelmiş ve yaklaşık bir saatim de böylece gitmiş oldu.

Kitap okumaya ara verdim. Otobüsün içerisi çok gürültülü olduğundan kulağımda kulaklık vardı. Müzik açık değildi, sadece ses yalıtımı için kullanıyordum. Kulaklığı çıkarınca otobüsün içinin hala çok fazla gürültülü olduğunu fark ettim. Bir şeyler yazsam mı diye düşündüm. Ancak bu gürültüde yazmak çok da verimli olmayacağından yine otobüsün film arşivinden The Bank Job (2008) filmini açtım. Film cidden güzelmiş. Bittiğinde Antalya’ya girmiştik. Saat tam 20.00’de Antalya Otogarı’na girmiştik. Ancak hala Kemer’e yarım saat kadar yol vardı. Bu son yarım saatte hiçbir şey yapmadan gece karanlığına baktım durdum.

Nihayet Kemer Otogarı’na vardığımızda hiç vakit kaybetmeden bir taksiye atladık. Beş dakikada bizi otele getirdi. Kayıt işleminden önce resepsiyonun tavsiyesiyle akşam yemeğinin son kırıntılarına yetiştik. İyi ki böyle yapmışız, çünkü epey acıkmıştık. Yemekten sonra gidip otele kayıt yaptırdık. Yolda gelirken Yunus Emre ve Erdem Abi’nin aynı odada kalacaklarını öğrendim. Eğitime birlikte geldiğimiz Şube Müdürüm Talat Bey de benden daha erken saatte otele gelmiş ve single odaya rezervasyon yaptırmıştı. Ben içimden umarım oda arkadaşı olarak kafa dengi birileri denk gelir diye geçirmeye başladım. Bana rastgele bir oda verdiler. Odaya çıktım ve benden önce kimsenin gelmediğini gördüm. Acayip yorgun olduğumdan hemen duşa girdim. Duştan çıkınca odada ikinci bir çanta fark ettim. Kısa süre sonra da kapı açıldı ve içeri biri girdi.

16441_b

Hayat çok garip sevgili okur. Merhaba ben Mesut, dedim. Aaa, ben de Mesut, dedi. Erdem Abi’nin Eskişehir Otogarı’nda bahsettiği Iğdır Çevre Müdürlüğü’nden gelen arkadaştı bu kişi: Mesut Ahmet. Ailesi Eskişehir’de oturuyormuş. Kendisi de Iğdır’a yeni atanmış. Tanıştık, epey kafa dengi çıktı. Saat 23.00’e doğru uyudum. Sonrasını hatırlamıyorum.

Sabah saat 08.30’da acayip dinlenmiş olarak uyandım. Hazırlandık ve kahvaltıya indik. Burada Yunus Emre ve Erdem Abi’yle buluştuk. Mesut’la bunları da tanıştırdım. Kahvaltıdan sonra önce denizin kıyısına gittik. İlk defa bir plajın otelin dışında olduğunu gördüm. Ana kapıdan dışarı çıkıp yolun karşısına geçiyorsunuz. Karşıda plaj var. Deniz çok dalgalıydı. Bir halta yaramadı, geri döndük. Lobide beklemeye başladık. İlk defa internete burada girdim. Bir önceki gece internete girmeyi denediğimde, bu otelde odalarda internetin “ücretli” olduğunu öğrendim. İnternet yalnızca lobide ücretsiz. Ona da internet derseniz ayıp olur. Bu kadar yavaş bir internet ancak eskiden çevirmeli modemle girerdik, onlarda olurdu. Hani 100 kb.lık bir görsel indirdiğimizde indirme çubuğunun yavaşça dolmasını beklerdik. Aynı yavaşlık işte. Facebook’u açıyorsunuz, sayfanın kendine gelmesi bir buçuk dakika sürüyor.

Bu ölümüne yavaş interneti geride bırakıp saat 10.00’da eğitime girdik. Eğitimin teknik içeriklerinden bahsetmiyorum. Saat 12.30 civarı yemek arası verdiler. Restorana gittiğimizde kuyruğun kapıdan taştığını gördük. Zira o esnada otelde üç farklı kurumun tam dört farklı eğitimi vardı. Restoranda zor bela oturacak bir yer bulup beklemeye başladık. Baktık olacak gibi değil, ufak tefek doyurduk karnımızı. Bir sonraki ders saat 14.30’da başlayacağından yine lobide dönüş yolu alternatiflerini konuştuk.

Öğleden sonraki eğitim tam planlandığı saatte bitti. Erdem Abilerle ve Talat Bey’le vedalaşıp adaşımla odaya çıktık. Şortumuzu terliğimizi alıp havuza koştuk. Pek bir hevesle gittik ama apıştık kaldık. Bir grup havuzun yarısını işgal etmişti. Diğer grup da havuzun diğer yarısında kontrolsüzce eğleniyordu. Adaşımla fazla durmadık, tekrar odamıza çıktık. Bu yazıyı yazmaya başladım. Saat 19.00’da akşam yemeğini için aşağıya indik. Yemekten sonra iki saat kadar lobide takıldık. Yazıyı yazmayı bitirdim. Şimdi yayımlayacağım. Bakalım yarın neler olacak. Antalya’dan sevgilerle sevgili okur.

Parçalı Bulutlu Bir Dolunay – Balıkesir

Ah, yine  dört gözle beklediğim bir dolunay zamanı.

Dün Bülent abiyle birlikte Balıkesir‘e gittik. Hava Kalitesi İzleme İstasyonları ile ilgili bir toplantı yapılacaktı. Marmara Bölgesi’nde bulunan iller için toplantı merkezi olarak Balıkesir belirlenmişti. Pazartesi günü Bülent abiyle yola çıktık. Ama nasıl bir rüzgar vardı yolda, yağmur nasıl çıldırmış gibi yağıyordu anlatamam sevgili okur.

Bursa’dan çıktıktan sonra Balıkesir’e kadar durmaksızın yağmur yağdı, yağmur yağmadı hatta eline aldı kırbacı, arabanın camlarında şaklattı adeta. Her neyse, Balıkesir’e vardık ve şehir merkezine girdiğimizde otel aniden bitiverdi karşımızda. O kadar yorulmuştuk ki yemek yedikten sonra, odaya çıkıp doğrudan uyuduk.

Ertesi sabah toplantı günüydü. Bakanlık, hava kalitesi izleme istasyonlarının bakımı için yeni bir firma ile sözleşme yapmış. Karşılıklı olarak beklentilerin anlatıldığı bir değerlendirme toplantısı oldu. Faydalı da oldu, süreçteki yeni gelişmelerden haberdar olduk.

Toplantı bittikten sonra Eskişehir İl Müdürlüğünden Yunus Emre ki kendisi okul arkadaşım da olur, Bülent abi ve ben yola çıktık. Müthiş keyifli bir yolculuk oldu. Bursa’ya geldiğimizde Bülent abinin sektöründen bir arkadaşı olan Taner‘in dükkanına gittik. Taner, bakır kablo satıyor. Dükkanda tabela yok ama. Rüzgarda uçmuş. Her neyse, Taner’den koca bir makara kablo alıp yola devam ettik.

Tam İnegöl’e yaklaştığımızda arka koltukta oturan Yunus Emre işaret etti, Mesut dolunaya bak, dedi. Sol tarafımızda bulutların arkasında gizlenmiş, gümüşi bir dolunay vardı. Müthiş bir güzellik, gökyüzü ve evrenle kusursuz bir balans…

Bozüyük’e geldiğimizde dolunay karşımızdaydı. Ah dedim bir kurtulsa şu bulutlardan da çeksem bir fotoğrafını. Ama olmadı, bu gece gözlerime gelen şey parçalı bulutlu bir dolunay oldu.

Hayatımda hiç Balıkesir’e gitmemiştim. Bir dolunay gecesi gittim ve bir dolunay gecesinde döndüm. Belki bir dolunay gecesi de ölürüm 🙂