Category Archives: Kategorisiz Öylesine

Herhangi bir kategoriye dahil edemediğim ama yazdığım yazılar bu kategoridedir.

Bir Adım Daha Yakınında…

– Nasılsın?
– Sesini duyana kadar perişan haldeydim.
– Peki şimdi?
– Daha beter oldum.

kasim_014Hayır unutmadım. Unutmak çok da mümkün değil zaten. Gözlerimi göğe diktim ve sana baktım. Belki Dünya’nın bir ucunda, belki de Anadolu’nun ayazındaydın o anda. Belki de bulutların üzerindeydin, mutlu musun bilemedim. Ahh, ne kadar çok özledim bir bilsen.

Baştan aşağıya müziğe, melodiye bulanmış, batmış haldeyim. Gerisini koyverdim. Bir şarkı duydum, yüreğim seninle doldu yine. Evden uzakta ve senin yanında olduğum zamanların aşkıyla titredi içim. Sonra bir yol ayrımı kıvrıldı önümde, karanlığın içine doğru. Saat 06.55 ve hava aydınlanmadı. Birkaç köpek havlıyor ilerde. Gökyüzünde hala sen. Hava ayaz, üşütüyor ama sen yok musun, ah yok musun sen Dolunayım…

Ayaklarının ucunda yüzüyordum.” Azıcık ötende kıvrılmış uzanmıştım. Sonra uyandım yine. Bu aşağıdaki videoyu ilk defa çektiğimizde, senin yaramazlıkların yüzünden sonunu getirememiştik. Yıllar geçti. Bir dolunay gecesi yine kaydettik. Senin için.

Ben yalnız değilim. Ay ışığını sevenler, dolunaya tapanlar Dünya’nın her yerinde. Galiba birazcık da bir birimize benziyoruz.

yalniz

Çok, çok güzel haberler var. Olgunlaşmasını bekliyorum. Yakın zamanda burada olacak. Elini üzerimden çekme.

kasim_015

Reklamlar

Delinin Yıldızı & Benim Dolunayım

ekimdolunayİşte yine bir gökyüzü şenliği! Kaldır başını ve göğe bak. Bu ayın dolunayında kendimize ve içimizde sönmeyen şu öfkemize yepyeni bir marş buldum. Kulağıma her çarptığında saçların yüzüme vurmuş gibi hissediyorum. 

vega-delinin-yildizi-ile-geri-donuyor-10014839_1788_oEvet sevgili okur, muhtemelen geçen ayın en önemli müzik gündemlerinden bir tanesi de Vega‘nın yepyeni albümü “Delinin Yıldızı“, tam 12 yıl sonra yayımlandı. En son 2005’te yayımladıkları başyapıt “Hafif Müzik“ten sonra, 2000’lerde rock yapan pek çok grup gibi sessizliğe bürünmüştü. Biz aradan geçen 12 yıla rağmen hala “Ver mendilin varsa yanında…” diye bağıra çağıra şarkılar söylerken Vega, öyle bir dönüş yaptı ki seni bilmem ama beni olduğum yere çiviledi.

Delinin Yıldızı, toplam 10 parçadan oluşan ve pek çok bakımdan bir önceki albüm Hafif Müzik’i anımsatan bir albüm olmuş. Bu yeni albümde davulları biraz tek düze bulduğumuzu söyleyebilirim. Gerçi programlanmış olmasına rağmen gayet gerçekçi geliyor onu da itiraf edeyim. Hafif Müzik’teki davul partisyonları çok daha yaratıcı ve çeşitliydi. Deniz Abla‘nın sesi bizi bizden alırken, aslında arkada davulcu inanılmaz şeyler yapıyordu.

vega1703

Albümdü yaklaşık on gündür dinliyorum. İki gün önce de iki adet elime geçti. Bu satırları yazarken albüme adını veren ve aynı zamanda açılış parçası da olan “Delinin Yıldızı” çalıyor. Albümde en sevdiğim parça çok net bir biçimde bu. Çünkü sözleri öldürdü, yüreğimi parçaladı. Youtube’da salağın biri “kurtulamadınız ergen sözlerden” diye yorum yazmış. O salak bilmiyor ki bu albüm neden yazılmış? Deniz Özbey‘in şu satırlarının ardında neler gizli? İtiraf ediyorum bu yazı aslında tam da bu parçaya dikkat çekmek için yazıldı. O güzel dizeleri şöyle alalım:

Bir rüyanın içindeyim, bileklerim sade bir suda
Yılları var şarapların sallanırken şu sofrada
Kadehin ağzımda bir ay yarısı bulutlarla firar

Yukarıyı hayal ettim bir aşk acısı koynumda
Bir sevgilim vardı kolları şimdi kimin boynunda?

Düşmüş delinin yıldızı yüzüyor ayağımın ucunda
Rüyamın en garip yerindeyim
Düşmüş aşkların en haksızı, yanıyor kalbimin ucunda
Ve ben hala onun elindeyim

vega1704

Albümün ilk klibi de bu parçaya çekilirse büyük sürpriz olmayacak. Yakın zaman da bir de plak müjdesi verdiler. Bakalım Eskişehir konserine yetişir umarım.

Albümdeki bir diğer favorim ise vasat sözlerine ve son kısımdaki gereksiz atraksiyona rağmen, yine de kendini çok sevdiren Dünyacım. Çok iyi parça. Bir diğer iyi parça ise özellikle vokalin yarattığı o gizemli havadan dolayı Sevgilim. Özellikle nakaratlarla konserlerde çok patlayacağını düşünüyorum bu parçanın da. Albümün genelinde ister istemez, bir önceki albümle bir kıyaslama yapıyorum. Üç aşağı beş yukarı diğer albümde denk düşen parçalar oluyor. Ancak bu benzerlik rahatsızlık vermek şöyle dursun bilakis bizim özlediğimiz bir durumdu. “Seni mutsuz edicem biraz” müziğinden kurtulup şöyle dokunaklı şeyler dinlemeyi özlemişim. Albümün parça listesi şu şekilde:

1. Delinin Yıldızı
2. İsim-Şehir
3. Arzuhal
4. Sevgilim
5. Dertler İri Kıyım
6. Komşu Işıklar
7. Dünyacım
8. Sonunu Söyleme Bana
9. Man-yak-lar
10. Ve Tekrar

Albümün kapağındaki güzellik, Deniz Özbey ve Tuğrul Akyüz‘ün kızları. Bu albümün belki de 12 yıl sonra çıkmasının sebebi de bu küçük güzelliğin ta kendisi. Anneciği onu büyütmekle meşgulmüş. Kartonette şöyle bir not yer alıyor: “Bu albüm kendi gücüyle ayakta durmaya çalışan kız çocuklarına, onlara bunun için yol gösterenlere ve güzeller güzeli annemiz Güler Özbey’e adanmıştır.”

vega1705

Albümü yayımlayan Gergedan Müzik Prodüksiyon, Youtube kanalında tüm şarkıları yayımladı. Dinleyin. Ama özellikle Delinin Yıldızı’nı dinleyin. İlk dinlemede sizi sarmazsa ısrarcı olun, birkaç kere daha dinleyin. Bir bakmışsınız ki sarıp sarmalanmışsınız. Unutamadığınız o sıcaklık tüm vücudunuza yayılmış.

vega1702

Tek bir öykü yazamadım sana. Ellerim gitmiyor kağıdın üzerine. Korkuyorum bir harf döner, bir nokta kayar da sen olur diye. Bu, muhtemelen seni açık seçik görebildiğim bu yılın son dolunayıydı. Umarım öyle olmaz.

Düşmüş delinin yıldızı yüzüyor ayağının ucunda.

Ağustos Dolunayı Sürprizleri

agustos02Bu yazın son ayında, Ağustos’ta nihayet güzel haberler almaya başladık sevgili okur. İşlerin giderek sarpa sardığı, sıkıntıların sağda solda fink attığı onca aydan sonra nihayet, aklımızı fikrimizi bir nebze olsun bu Dünya’dan alıp çok uzaklara götürmemizi sağlayacak sürprizler oldu.

Alper‘in olayı şüphesiz önceki gecemizin en büyük olayıydı. Şaşkınlık ve anlam verememekle karışık geçen dakikaların ardından konuşacak bu kadar çok şey bulduğumuz için biz de çok şaşkındık. Utku, sabah uyandığında bile şaşkın ve olanları sorgular haldeydi. Sevgili okur şimdi soruyorsun evet, ne oldu lan açıkça anlat, diyorsun. Yok. Bu sefer açıkça anlatmayacağım. Birazcık daha bekleyeceğim.

sabhankramountainSabhankra, dolunaylı gecelerimize soundtrack olan parçaların yaratıcısı. Moonlight isimli şaheseri adeta benim için yazmışlar. Aşıkken dinlediğim, kızgınken dinlediğim, yorgunken dinlediğim, yoldayken dinlediğim, hayatımın hemen her anına şahit tuttuğum Sabhankra, bu yıl da boş geçmedi. Yüreğimizi donduracak, kuzeyin karlı dağlarının soğuğundan, öfkesinden ve acımasızlığından beslenen yepyeni bir albümün müjdesini verdi: From The Frozen Mountains. Yalnızca kapağı bile beni heyecanlandırmaya yetti. Yalçın, ulaşılmaz dağların soğuğundan süzülen kızıl bir ejder, Savaş Sungur‘un kabuğu soğuyan ve taşlaşan yüreğinin içinde halen yanan öfkeyi sembolize etmiş adeta. Yeni albümden birkaç küçük parça dinleme imkanım oldu. Görünen o ki ağlayacağız. Çok ciddi anlamda ağlayacağız.

Geçenlerde YÖKDİL sınavına girmiştim. Sonuç iyi geldi. Bir ufak pürüzü de hallettikten sonra çok güzel bir gelişmeyi duyuracağım.

tirofficial

Tir Official – Full Moon Madness

Bir güzel gelişme de bugün yaşandı:

Muhtemelen tabakların serilip kadehlerin dolduğu şu saatlerde nihayet yitip gidişinin ilk saniyelerini kutluyorlar. Sen sanıyor musun ki çok sevildin yüreklerde? Sen sanıyor musun ki kaliten yeri göğü titretti de bir çift kelime söyleme gereği duyduk? Yanılmışsın. Olmamışsın. Bu suyu durulmayan kuyuya bir taş da, epey büyükçe bir taş, sen attın. Sayende kaybettiğimiz onca güzel dostluğun, kırılan kalplerin acısı umarım senden çıkar. Umarım.

Neyse, yaz bitiyor. Bir sonraki görüşmemiz sonbaharda olacak. Belki de o çok sevdiğim hırkanın sıcaklığına sığınırsın. Her hareketinde kokun yayılır gecenin karanlığına. Ellerim sen kokar. Evet, bu gece de başını kaldıran herkes seni görecek, belki fotoğrafını çekmeye çalışacak. Ancak kimse bilmeyecek yüreğimdeki resmini.

agustos01

Bir Yaz Dolunayı’nın İpuçları

006.jpgÇok çekilmez oluyor biliyorsun. Kulaklarını tıkayıp, gözlerini kapayıp bambaşka şeyler düşünmeye, hayal etmeye çalışıyorsun ama nafile. Olmuyor işte. Ne sen kaçabiliyorsun o o odadan, ne de peşini bırakıyorlar koskoca binada.

Her geçen gün bir küçük yalan daha çıkıyor,
Gülümseyip susmaktan başka ne gelir elden?
Yanıyor içim susuzluktan ve salaklıktan,
Meğer işin aslı Bülent abi’nin anlattığı gibiymiş…

Yaz geldi. Haziran. Dün gece ay gökyüzünde o kadar berrak ve güzeldi ki anlatamam. Normalde bu işler nasıl olur biliyorsun. Saatler süren fısıldaşmalar, sonra örtüye biraz daha sokulup gözlerini kapatarak nefes alışverişini dinlemeler. Ah, ne acayipmiş. Şimdi gökyüzüne baktıkça bunlar geliyor aklıma tebessüm ediyorum. Biraz da utanarak yalan yok 🙂

Yaz başladı evet. Ama pek sönük. İnsan bir haberin, bir fısıltının peşine düştü mü inan vakit de geçmiyor yahu. O tedircinlikle bekleyip duruyor. Bir de iş yeri var ki hiç sorma…

İpucu dedim. Pekala, Temmuz’da YÖKSİS dil sınavına giriyorum. Bakalım. Geçen hafta sonu kendimizi doğaya bıraktık elimizde bir de havalı tüfekle. Hafta içi içtiğimiz sodaların şişelerini hafta sonu parçalayarak ekonomiye kazandırıyoruz. Çok keyifli. Ancak kesin ve kati bir şartımız var: Canlı bir şeyi asla hedefe koymuyoruz. Asla. Heh işte bak, spor dediğin budur.

Dolunayım belki bilmek istersin. Bu ara epey yeni albüm aldım. O miniş kraterlerini rahatlıkla doldurabilirim CD’lerle. Merdiven altı ise tam gaz devam ediyor. Benim gözü tok distromdan yakında çok keyifli işler yayımlamayı bekliyorum. Bu ay bu kadar iki gözüm. Doğum günümde görüşürüz.

009

Bu da yeni favorimiz: Sena. İlginçtir dolunayı o da seviyor.

Akvaryumun Yeni Sakini: Faty!

faty00

Faty’e merhaba diyin! 

Taa şu yazımda seni Japon balıklarımla tanıştırmıştım sevgili okur. İmpuru ve Kahraman‘la tanışman çok olaylı olmuştu. O temmuz ayı, hayatımın en acayip temmuzu olmuştu.

Aradan geçen sürede, İmpuru ve Kahraman büyüyüp koca birer balık oldular. Bir gün hiç aklımda yokken kendimi akvaryumcuda buldum. Yahu, dedim, biz bile evi büyüttük, 3+1 eve geçtik. Canım balıklarım neden hala küçücük akvaryumda kalsınlar ki? Tuttum bunlara 30 litrelik bir akvaryum aldım. Güzelce ayarladım her bir şeylerini. Pek mutlu oldular. İmpuru’nun bir kuyruğu diğerine göre daha az gelişmişti. Bunu balık büyümeye başladıkça fark ettik. Yavrucuk geniş geniş salınmaya başladı yeni yuvasında.

Şimdi bunlar böyle güzel güzel yüzerken, akvaryum suyunun değiştirme periyodunu biraz daha azaltmaya karar verdim. Önceden iki haftada bir suyu tamamen değiştirip akvaryumu tamamen yıkıyordum. Küçük boyutlu olduğu için kolaylıkla yapabiliyordum. Ancak şimdi akvaryumda bunu yapmak biraz zor. O yüzden her hafta sonu, suyunun bir kısmını değiştiriyorum. Böyle olunca özellikle dip kısımlarda camlarda yosunlanma yapmaya başladı ufak ufak. Bu sorunu fark edince çözüm önerilerini düşünmeye başladım.

faty03

En başından beri gidip geldiğim akvaryumcum bana mıknatıslı bir cam silici ile çöpçü balığı almamı tavsiye etti. Beyaz renkli bir çöpçü balığı (albino) çok dikkatimi çekti ve bunu aldım hemen. Akvaryumdaki yosuncukları yiye yiye şişmanladığı için adını Faty koydum. Aslanım Faty, tüm gün akşama kadar o cam senin bu cam benim yapışık duruyor, nerede bir parça yosun görsün hemen yiyor.

faty02

Japon balıkları, doğaları gereğince çok az türle birlikte aynı akvaryumu paylaşabiliyor. Çöpçüler de bunlardan birisi. İmpuru ve Kahraman’ın temsil ettiği değerlere ancak ve ancak Faty gibi bir aslan eşlik edebilirdi. Siz çok yaşayın canlarım 🙂

faty01

Faty and Impuru on wheels

İrem Derici Ünlü Olmadan Önce

Ben ilk defa askerdeyken duymuştum adını. Er gazinosunda sürekli Powertürk TV açıktı ve 2014 yılı şubat ayında şu aşağıdaki klibi dönüyordu ekranlarda. Bolca florasan lamba kırılıyor, İrem Derici deri pantolon ve bluzuyla öfkeli öfkeli bakıyordu. İşte ben böyle tanıdım kendisini. Sonradan öğrendim ki bir yarışma programına katılmış, finale kalmış.

Geçenlerde koleksiyonu gözden geçirirken taa 2006 yılında çıkan ve yayın ömrü çok kısa olan Dream Dergi‘nin birkaç sayısını gördüm. Bu sayılardan bir tanesi, o yaz yapılan festivallere katılan müzikseverlerin fotoğraflarını ve mesajlarını içeren bir ek vermişti. Her kafan müziksever, kah şarkı söylemiş kah ilan-ı aşk etmiş ve bir şekilde bu sayfalarda yerini almıştı. Hatta, yayımlanan bu ekin sloganı da şuydu: “1 poşette 2 dergi: Birinde star onlar, ikincisinde sensin

Bu eki incelerken taa 11 yıl önceki İrem Derici’yi gördüm. Katıldığı bir festivalde açılan karaoke standında şarkı söylemiş. Kendisiyle ilgili birkaç cümlelik şöyle de bir not eklemişler: “Bilgi Üniversitesi’nde sosyoloji okuyor. Şebnem Ferah söyledi. Zaten kendisinden başka bir şey beklenemez, çünkü Şebnem Ferah, İrem’in idolü.”

irem02

Eh, günümüzdeki İrem Derici’nin idol olarak Şebnem Ferah’ı aldığını pek söyleyemeyiz herhalde. Neyse, koleksiyon yapmanın keyifli yanlarından bir tanesi de işte bu şekilde geçmişi kayıt altına alabiliyor olmanız sevgili olur. Kim bilir, tozlu raflarımda daha nelerin, hangi güzel şeylerin kayıtları vardır da haberim bile yoktur.

İlginç tespitlerin adresi My Resort’ten bu haftalık bu kadar sevgili okur. Dolunay’da öpüşürüz.

irem01

Getik Fanzin’in Yepyeni Sayısı Çıktı

getikGetik Fanzin olarak, birazcık uzun bir aradan sonra yeniden raflarda ve güzide mekanlardayız sevgili okur!

Getik Fanzin, yayımlanmaya başladığı günden beri dağıtıldığı tüm mekanlarda ilgiyle karşılandı, okuyucular tarafından beğenildi ve pek çok olumlu geri dönüş aldı. İşin arkasındaki çekirdek kadronun ve bu kadroya destek veren onlarca dostumuzun emeği ve ısrarı sayesinde 10. sayımız da yayımlanmış oldu.

Normalde aylık olarak yayımladığımız fanzin, geçen yaz ülkemizde meydana gelen darbe girişiminden nasibini aldı ne yazık ki. İçeriğin kalitesinin düşmesi tahammül edemeyeceğimiz bir durumken bir de baskı işlerinin aksaması sebebiyle dergi planlanan basım tarihinin gerisinde kaldı. Fanzin yönetimi de kolaya kaçmadı ve sıfırdan yeni bir sayının tasarımını yaptılar.

Bu yeni sayımızın teması “korku” olarak belirlendi. Fanzinde bizim de bir öykümüz yer alıyor: Herkez Pastanesi. Hayır, adını yanlış yazmadım. Evet, “Herkes” şeklinde değil, “Herkez” şeklinde. Öyküyü ben yazdım, Ender düzenledi ve Aysun da resimledi. Öyküyü yazarken esinlendiğim yer eski mahallem oldu. Öyküde isminin ne olduğunu öğrenemediğimiz kahramanımız, oturduğu semtte yer alan tuhaf bir pastaneye kafayı takıyor. En az bu pastane kadar tuhaf bir şekilde “Çelen” isminde bir kadınla tanışıyor ve olaylar gelişiyor.

Önceki sayılarda öykülerimiz “devamı gelecek sayıya” şeklinde bitiyordu. Ancak bu sayıdan itibaren öykülerimizin devamı için bir ay beklemeyecek, fanzinin internet sitesinden okuyabileceksiniz. Nedir o sitenin adresi? www.getik.org İnternet sayfamızda dergimizde yer alan görselleri (ve aslında Aysun’un çizdiği resimleri) orijinal renkleriyle görebilirsiniz.

Yeni sayımızı okumak için tıklayın.

Anlatacak Çok Şey Var

Bazen oluyor böyle. Geriye  dönüp baktığım birkaç fotoğraf, okuduğum birkaç satır yazı aklıma onları, yüzleri ve binleri getiriyor. Ben de açıyorum boş bir sayfa ve başlıyorum yazmaya. Blog tutmanın en güzel yanı, aklınıza anlık olarak gelen fikirleri bulabildiğiniz her yere not ettikten sonra, zaman geçip unuttuğunuz onca fikri yeniden bulduğunuz anlardır. Telefonum, not defterim, iş yerindeki çekmecem böyle notlarla ve fikirlerle dolup taşıyor. Zaman, bu fikirleri rafine ederek, bazen de birleştirerek ortaya bir şeyler çıkarmamı sağlıyor. Bazen yeni bir yazı, bazen de yeni keşifler.

Çirkinlik ve çirkeflikle mücadele ediyoruz. Bülent Abi‘yle kurduğumuz gizli bir örgütümüz bile var. Nihayet ellerini havaya kaldırdı ve teslim oldu. Görüyoruz sevgili okur, düzen değişiyor. Eticin‘in ortaya koyduğu çözüm yolu aklıma yattığından beri uğraşıyorum. Gizlice.

oylesi00Şu gün çok mutluyduk. Çok uzun zaman oldu gerçi yaşanalı. Ancak, mutluyduk. Sonra işler hepimiz için biraz kötü gitmeye başladı. Şimdi soruyorum her birine, en mutlu olduğumuz an gece yastığa başımızı koyduğumuz an.

oylesi02Türker‘le değişik işler yapıyoruz. Yıllar sonra yeni bir Adobe yazılımı öğrenmek harika oldu: Encore. Bu yazılımla, profesyonel DVD ve bluray menüleri hazırlayabiliyoruz. Henüz bluray yazıcımız olmadığından şimdilik DVD yetiyor da artıyor bile. Uzun süre planladıktan sonra, Sabhankra‘nın Live at Roxy konseri için bir DVD hazırladım. Birkaç ufak güzelleştirmeden sonra MCA Productions etiketiyle sunacağım.

oylesi01

oylesi04Geçen gün, evde kullanmadığım 12 volt 7 amperlik bir akü buldum. Uzun yıllar önce almıştım ancak neredeyse hiç kullanmamıştım bu aküyü. Önce şarj ettim. Daha sonra akü başlarına uyumlu soketlerle birkaç bağlantı kablosu yaptım. Şimdi bu aküyü kullanarak plakçalarımı çalıştırabiliyorum. Netbook’um için soğutucu fan çalıştırabiliyorum. Havalar biraz daha ısındığında da piknikte mangal yaparken işime yarayacak bir fan yapacağım 🙂

Geçen hafta Halil Abi‘nin tavsiyesiyle Varolmayanlar isminde bir kitap okudum. Doğu Yücel‘in kitabı. Fantastik bir öykü. Idefix‘ten kargo bedava denk getirip satın aldım. oylesi03Kitapla ilgili apayrı bir yazı yazmayı planlıyordum. Ancak, kitabın sonunda öyle bir hayal kırıklığına uğradığım ki böyle bir iki paragrafla geçiştirmeyi daha uygun buldum.Sanki yazar bu kitabı üç zamanda ve üç farklı ruh halinde yazmış. Kitabın ilk yarısı yani ilk ruh halinde sanırım öykünün izleyeceği yol hakkında pek bir fikri yokmuş ve upuzun bir giriş yapmış. Öyküyü kurması, kurgunun temelini atması kitabın aşağı yukarı yarısını almış. Kahramanımız, ailesi olmayan, işinde başarılı, yakışıklı, yatakta yetenekli ve biraz sosyopat bir tip. Klasik. Belki de bilerek böyle ideal, tipik bir kahraman kurguladı Yücel. Kitabın bazı bölümlerinde “spor yapmak” olarak kodlanan sevişme vurguları bir süre sonra baydı, öldürdü bitirdi beni. Ne gerek var? Eh, böylesi upuzun bir girizgahtan kopmuyorsunuz.

Kitabın yarısından itibaren aradığımızı buluyoruz. Koşuşturmaca başlıyor. Eğer bir Türk metal müziksever iseniz Doğu Yücel’in müzik yazarlığı kimliğinden de aşırdığı bir takım süslemeler le öykü daha bir keyifli hale gelecektir. Kitabın vadettiği fantastik doku işte burada başlıyor. Tutunamayanlar‘a çakılan okkalı bir selam, internet fenomenlerine satır aralarında göndermeler, “aslında sebebi buydu” tipi son dakika çözümleri derken kitabın son 15-20 sayfası gelip çatıyor. Bu anlattığım ikinci bölümde Yücel, kesinlikle ilham perisini bulmuş, öpmüş ve hatta kitabında da artık bahsetmeyi bırakıp rahat bir nefes aldırdığı gibi “spor bile yapmış” olabilir. Akış olağanüstü. İşte o son 15-20 sayfayı okuduktan sonra bendeki hayal kırıklığı ise görülmeye değerdi. Aklımda uyanan fikir oldu. Yayıncısı, Yücel’i sıkıştırdı ve kitabı yetiştirmesini söyledi. O da olabilecek en basit ve yakışmayacak şekilde bunu yaptı. Üzdü, hem de çok üzdü. Halil Abi’ye yazdım. Buraya yazdığımı ona da yazdım. Güldü ve “ben de aynen bu şekilde düşündüm” dedi. Buna rağmen yine de Varolmayanlar, okunması gereken bir kitap. Doğu Yücel’i Blue Jean ve Head Bang dergilerinden okuyanlar için söylüyorum, alıp kütüphanenize ekleyin. Bizden bahsediyor, varolmayanlardan! (Bak, ben de burada kitaptaki gibi yaptım ve finali aceleye getirdim.)

İyi geceler. Çok öptüm.

Ekstrem Metalin Yeni Blogu: ZeroSixExtreme

06ext

Evet sevgili okur, Proofhead My Resort, yayın hayatına başladığı ilk günden beri blogları ve blog yazarlarını savunmuş, blog konseptinden vazgeçmemiş ve geçen yıllar içerisinde kendisine pek çok kardeş blog, dost sayfa edinmiştir. Türker’in Blogu, Aysun’un Örgü Blogu ve ne yazık ki yayın hayatına son veren onlarca blog, Proofhead My Resort üzerinde yer alan “DOST SAYFALAR” başlığı altında sizlere göz kırptılar.

İşte My Resort’ün artık yeni bir dost daha var: ZeroSixExtreme. Bu blog, aynı zamanda Carnophage grubunun vokali de olan ve camiada Goralı Zade olarak bilinen Oral Akyol‘a ait bir ekstrem müzik blogu. Oral Abi, metal müzik dinlemeye başladığı günden itibaren Ankara‘daki hemen hemen tüm metal müzik konserlerine, ülkemizde ve yurt dışında da hatrı sayılır konserlerin pek çoğuna katılmış olan bir müziksever ve müzisyen.

Yıllardır gittiği konserlerden arda kalan eğlenceli anıları ve death metal konusundaki engin bilgisini yeni açtığı zerosixextreme.wordpress.com adresindeki blogunda bizlerle paylaşacak. Blog henüz yeni açılmış olmasına rağmen iki tane çok kapsamlı inceleme ve Suicide ile yapılmış bir röportajı yayımladı bile.

Takip edilecekler listenize eklemenizde fayda var. Benden söylemesi.

zerosixextreme.wordpress.com

Antalya Sahilleri: Büyük Bir Dolunay

ant01
Antalya’ya en son bir yıl önce İlkan Abi’yle birlikte gitmiştik. Ne güzel zamanlardı be. Bir yıl sonra, yine bir eğitim programı için, bizim Bakanlığın en kapsamlı ve en sevdiğim eğitimlerinden olan Atık Yönetimi Eğitimi için geldim, bu sefer yalnız başımaydım. Mesleğim icabı, en çok mesai harcadığım konudur atıklar ve atıkların yönetimi. Bu beş günlük eğitimde de yeni yayımlanacak birkaç yönetmelik ve uygulamalar hakkında bilgi verilecekti.

Cumartesiyi pazara bağlayan gece, dolunaya bir kala, saat 01.30’da Eskişehir’den yola çıktım. Bilecik’e gide gele, yolda uyumaya alışmak şöyle dursun, başımı yasladığım her yerde uyuyabiliyorum artık. Otobüste de yata yata giderim diyordum. Otobüse binince yanımdaki ikili sırada oturan kadının bebişi olduğunu görüp umutsuzluğa kapıldım. Ama hemen enseyi de karartmadım. Belki de sessiz sedasız, bizim İpektoş gibi bir bebiştir dedim. Değilmiş.

Bebiş ağladı. Mızıldandı, 15 dakikalık periyotlarla ses çıkarmaya devam etti. Asia Minor’ın Between Flesh And Divine albümünü belki üç kere baştan sona, In Flames’in yeni albümü Battles’ı da bir kere baştan sona dinledim. Saat 04.30’da bir mola verdik galiba. O arada otobüsteki herkes çıkınca oluşan sessizlikten yararlanıp uyudum. Saat 07.00’de uyandım. Yaklaşık bir saat daha yol gidip saat 08.00’de Antalya Otogar’a ulaştık.

Eğitimin yapılacağı hotel Belek’te olduğundan iç hatlar terminalinden Belek’e gidecek bir araç aradım. Varmış. Serik’e giderken Belek kavşağında bırakıyormuş. Serik’e doğru yola çıkınca fark ettim ki az önce otobüsle geldiğim yolu şimdi minibüsle geri dönüyorum. Bu da yaklaşık bir saat sürdü. Kendime not, bir daha Belek’e geleceksen otobüsten erken in oğlum.

Neyse, Belek kavşağında inip bir de Belek aracına bindim. Ve nihayet saat 10.30’da otele ulaştım. Bir süre bekleyip kayıt yaptırdıktan sonra yeni oda arkadaşım, İzmir’den Kenan Abi’yle odaya doğru yollandık. Bu arada Kenan Abi, bu eğitimin en büyük kazanımlarından birisiydi (#01). Tüm illerden en az ikişer kişi katıldığından hemen tüm katılımcılar kendi illerinden gelenlerle konaklıyorlardı. İzmir ekibi beş kişi gelmişti ve tek kalan Kenan Abi’yle böylece oda arkadaşı olduk. Neyse, odaya çıktıktan sonra bir süre sonra yorgunluktan uyumuşum. Taa ki Iğdır’dan adaşım, yakın dostum Mesut arayana kadar.

ant06

Günün geri kalanında hep birlikte vakit geçirdik Mesut ve onun da arkadaşlarıyla. Sahilde, bir sonraki gün gelecek muhteşem dolunayı gözledik. Dolunayın hikayesini anlattım bunlara. Çok beğendiler. Dedim ben yıllardır onu arıyorum, onu gözlüyorum; bakın şimdi herkesin dikkatini çekti. Yarın yine unutacaklar. Ama ben unutur muyum? Unutmazsın abi, dediler.

ant02

Evet, eğitimin ilk günü sabahı Şevkiye, Pınar ve Gülnur Hanım’la kahvaltıda buluştuk ve aslında eğitim boyunca birlikte olacağım arkadaş grubumu da bulmuş oldum. İlk gün eğitimleri her zaman en iyi eğitimler olmuştur. Bu sefer de o şekilde oldu. Teknik detayları bir kenara bırakırsak, en çok katılımın olduğu, en fazla fikir alışverişinin yapıldığı gün bugün idi.

ant03Akşam eğitimden sonra sahile koştuk. Ay buluta girmişti. Ülkenin yer yanından dolunay fotoğrafları instagram’da, facebook’ta, sağda solda akıyordu durmadan. Burada yeri gelmişken bir detay daha vereyim. Son yetmiş yılın en büyük dolunayı diye lanse edildi bu dolunay. Ancak standart bir dolunaya göre öyle devasa şekillerde falan da gözlemlenmedi. En azından ülkemiz de değil. Bunu çok net ifade edeyim. Evet büyük bir dolunaydı ancak bu büyüklük gözle çok az fark edilebilecek kadar farklıydı. Gökyüzüne bakarken aklıma yıllardır dinlemediğim şu efsane şarkı geldi:

Eğitimin ikinci günü sabahtan rahat bir program vardı. Diğer tüm eğitimlerde ve hatta okulda da olduğu gibi, sayfa sayfa not çıkardım sevgili okur. Öğleden sonra kişisel gelişim eğitimi vardı. Beden diliyle ilgili pek de kabul edemediğim bazı teorilerden bahsetti eğitici. Dediğim gibi, öne sürdüğü şeyler, tarif ettiği jest ve mimiklerin büyük kısmı benim için geçerli değil. Bu da beden dilimden bir şeyler anlamaya çalışanlar için büyük bir handikap demek.

ant04

ant05

Üçüncü gün eğitim programının en yoğun günüydü. Önceki günlere göre çok geç saatte çıktık. Odaya çıkıp yemeğe kadar uyudum. Biraz da otelden bahsedeyim aslında. Otel daha önce kaldığım iki otele de komşu: Maritim Pine Beach – Belek Hotel. Bir biriyle bağlantılı üç farklı binadan oluşuyor. Biz erken gitmenin avantajıyla ana binada kalabildik. Bunun dışında bağımsız odalarda  ve ayrı bir binada kalanlar da varmış. Otelin restoranı güzel, yeterli. Sezonda olmadığımız için herhangi bir sosyal aktivite yoktu. Ancak özellikle havanın güzel olduğu ilk ve ikinci günlerde epey bir turist denize giriyordu. Bu esnada Halil Abim Eskişehir’den bize “gelmeyin buraya, burası -7 derece” diye uyarı mesajları gönderiyordu.

Dördüncü gün özel atıklarla ilgili sunumlar vardı. Öğle arasında önceden tanıdığım şube müdürüm İhsan Bey ve yanında staj yaptığım Hatice Hanım’la sohbet ettik hep birlikte. Bu arada Gülnur Hanım, Şevkiye ve Pınar da Eskişehir’den arkadaşlarım, yukarıda yazmayı unuttum. Tatlı bir Antalya havasında, güzel bir sohbet oldu. Öğleden sonra ise çok kısa bir maden atıkları sunumu yapıldı. Ardından da sınav. Kırk soruluk sınavı bitirdikten sonra eğitim programı resmen bitmiş oldu. Akşam yemekten önce Balıkesir’den bir tanıdık sayesinde çok çok değerli bilgiler öğrendim ki bu da eğitimin diğer bir önemli kazanımıydı (#02).

Akşam yemeğinde Türk gecesi varmış.  Keşke olmasaymış. Abarttım, kendimi üzdüm yok yere. İşte bu üzüntü de otele dair son anım oldu.

Bu ne büyük şans aslında! Dolunayın yalnız olduğum günlere rastlaması! Bu güzel doğa olayının tam da ihtiyacım olan yalnızlığa denk gelmesi! Kendi iç hesaplaşmalarımda, daha objektif davranabiliyorum bu sayede. Hani diyor ya oturun şapkanızı önünüze koyup düşünün diye. Tam o ruh hali işte.

Özetle eğlenceli, eğitici ve sürprizlerle dolu bir programdı sevgili okur. Bu sefer Antalya daha çekilir oldu benim için. Öpüyorum.