Tag Archives: volkan

Şubat Ayı – Dolunay Project – Moonlight

lightsbynightŞubat ayı ne güzel ay değil mi? Kısacık, çabucak. Şubat ayı dolunayı da bu aya yaraşır şekilde geldi geçti, kısacık ve buz gibi. Yazı gecikti farkındayım. Bunun sebebi Alper ve Yağızhan’la giriştiğimiz akustik projeydi. Çok uzun zamandır Alper’le aklımızda olan Sabhankra şarkılarını akustik yorumlama fikrine Yağızhan’ı da dahil ettik. İlk düzenlemeyi yaptıktan sonra kayıt ve montaj işini bir türlü beceremedik ama.

Ben de bir son dakika fikriyle hem yazılımın bir denemesini yapmak için, hem de işin ileri aşamalarında bizi nelerin beklediğini önceden kestirebilmek adına şu aşağıdaki videoyu yaptım. Sabhankra’nın en unutulmaz parçası, Moonlight’ı akustik olarak yorumladım. Çok kısa oldu, tadımlık. Farkındayım davul tonu ve senkronunda da problemler var. Ama yapabiliyor olmanın verdiği mutlulukla yükledim Youtube’a. Evet harika değil ama idare et işte 🙂

prens02Geçen hafta sonu, yine Küçük Prens sergisi vardı Adımlar’da hem de tam dolunayın çıkacağı günde: Küçük Prens’in Dil Serüveni adıyla. Geçen seneki sergiye göre epey bir geliştirmişler. Baskıların çeşitliliği artmış. Çok ilginç baskılar gördük. Mesela İspanyolca T9 sözlük açıkken yazılmış bir baskı ya da aynadan ters olarak okunabilen baskı… Mikro boyutta resimlendirilip basılmış kitaplar, üç boyutlu kitaplar ve baskısının yılına, özelliğine göre çeşitlenmiş onlarca kitap… Neden bilmiyorum, bir edebiyat müzesi neden böylesine romantik hissettiriyor? Bu sergiyle ilgili başlı başına bir yazı yazacağım. Söz.

prens01
prens03 prens04

Küçük Prens sergisini gezmenin en büyük ödülü de aylar sonra yeniden Volkan’ın ailesiyle buluşmak oldu. Volkan’ın babasını çok severiz. Bir ilkokul öğretmeninden ziyade, bir üniversite hocasına benzer. Duruşu, konuşması ve samimiyetiyle her zaman gönlümüzde taht kurmuştur. (Gerçi çok şükür, dört arkadaş her birimizin ailesinde şahsına münhasır anne ve babalarımız var.) İşte şimdi tüm bu iltifatları alıp ikiyle çarpın. O kişi de Volkan’ın annesi oluyor (üniversite hocası kısmını saymazsak). Rızvan teyzemizin Volkan’la devam eden komik mücadelesi yıllardır anlatageldiğimiz esaslı bir mücadeledir.

Uzun süre görüşemeyince, gelişmelerin de üzerinden yeniden geçmek gerekiyordu. Biz de öyle yaptık. Sonra omzuma biri dokundu: Serkan abi! Günün güzelliğine bakar mısın! Serkan abiyi de uzun süredir görmüyordum. Yarıyıl tatili sebebiyle Trabzon’dan gelmişti ve daimi adresi olan Adımlar Kitabevi’nde takılıyordu. Sağ olsun ayak üstü görüştük biraz.

Daha sonra, hem Serkan Abi’yle hem de Volkanlarla vedalaşıp eve döndük. Uzun süre sonra ilk defa o gece uykum kaçtı. Uyuyamadım ve hatta uyuyamadık. Aklıma gelen senaryoları bir türlü kovamadım. Başladım masallar yazmaya. Ellerini tuttum ve maceradan maceraya koştum. Sana neler oldu bilmiyorum ama ben çok yaralandım. Neyse ki kötüler hak ettikleri cezayı buldular. Zira benim masallarımda kötüler hep kaybederler. İyiler ise asla iyileşemezler.

Reklamlar

Turkcell’den Yılbaşı Sürprizi

sarikutu01Her zaman şikayet edecek değilim ya, bu sefer de Turkcell‘in yeni yılda yaptığı bir güzellikten bahsedeceğim sevgili okur.

Yılbaşına birkaç gün kala, Volkan Turkcell’in Sarı Kutu programı kapsamında düzenlediği bir kampanyayı bizlere haber verdi. Turkcell, yalnızca 300 Sarı Kutu puanına, orijinal, lisanslı ve piyasa değeri 139 lira olan milli takım forması hediye ediyordu. Aksi gibi ben de bu haberi bir perşembe öğleden sonrasında, dersteyken almıştım. Ders bitip de eve nasıl geldiğimi hatırlamıyorum.

forma02Hemen bilgisayarın ve evdeki internete girebilen bilumum aletin başına çöktüm. Ancak nafile! Puan kullanarak alışverişi tamamlayacağımız TFF’nin resmi alışveriş sitesi bile çökmüştü! Uzun uğraşlar sonucu istediğim formayı seçip sepete atabildim. Attım atmasına, ancak bu seferde “Alışverişi Tamamla” butonu çalışmıyordu. Yılmadım. Sayfayı yenileye yenileye onun da çalıştığı saniyeyi denk getirdim ve bingo! Alışverişi tamamladım.

Annem ve hatta teyzemin de kullandıkları hatlar benim üzerime ve Turkcell olduğu için onların birikmiş puanlarını da kullanayım dedim. Bu sefer işte talih kem gözünü gösterdi ve Turkcell’in Sarı Kutu programında kampanya bitti. Yani tüm bu anlattıklarım birkaç saat içerisinde oldu ve bitti 😦

Birkaç gün sonra kargoyla (ki kargo da ücretsiz) şu aşağıda gördüğün gıcır, orijinal forma evime gönderildi. He, şansa bak ki izindeydim ve evdeydim. Kargoyu da ben teslim aldım.

Turkcell’e bu güzel, sürpriz hediyesi için teşekkür ediyorum. Devamını da bekliyoruz.

forma00

Murat İlkan & Metin Türkcan Akustik Konseri

mi05
İyi konserlerin yazılarını geç yazan blog, Proofhead My Resort’ten merhaba sevgili okur.

18 Kasım gecesi, çok uzun süre sonra hayranı olduğumuz bir sesi dinleme şansımız oldu yeniden. Pentagram‘ın efsane vokalisti, Cem Köksal‘la yaptığı şarkılar dillere pelesenk olmuş adam, muthiş insan Murat İlkan Eskişehir’e geldi. Pentagram’ın ezbere bildiğimiz hemen her şarkısını onun sesiyle beynimize kazıdığımızdan, “Kalbim bomboş!” çığlıklarını atarken onun sesine eşlik ettiğimizden bu konseri kaçırmamız olanaksızdı. Biz de elimizde avucumuzda ne var ne yoksa toplayıp o gece konserin yapılacağı mekana gittik. Elimizde avucumuzda ne varsa derken neyi kastettiğimi birazdan anlayacaksın.

Mekana gayet kalabalık ve organize olmuş bir kadroyla gittik. Başta Alper olmak üzere Merve, Utku, Hazal, Volkan, Murat ve Gökçe‘den oluşan ekibimize bir de yakın arkadaşımız Mustafa dahil olunca sahne önünü biz doldurmuş olduk. Mekanda oturmak için yer yoktu eyvallah da yaslanmak için masa da yoktu. Akustik konser olunca zaten fazla atraksiyona girilemeyeceğinden sabit durmak yetiyordu. Ancak özellikle mont ve çantalar sıkıntı oldu.

Neyse, biz mekana gittiğimizde saat 21.00 civarıydı. Aynı günün sabahında organizasyonu yapan dostlarımız Murat ve Özcan Brothers‘ı Pilot Bar‘da yakaladım. Konser öncesinde bir fan buluşması olup olmayacağını öğrendim böylece. Akşamki programın detaylarını kestirebildikten sonra iş mekana gidip beklemeye kaldı.

13071948_10154115780073630_5346793829956951623_o

Bir gözüm Murat abi‘nin üzerinde beklemeye başladım. 10 dakika sonra Murat abi eliyle beni işaret etti ve çağırdı. Hazırdık, Murat İlkan ve Metin Türkcan‘ın mi01yanına gidiyorduk! Alper’le birlikte mekanın üst katındaki kulise doğru çıktık. İşte, hayranı olduğumuz ses, taze metalciliğimizin en büyük kahramanı Murat İlkan karşımızdaydı. Kuliste eşi Alper İlkan, Metin Türkcan ve aslında o gecenin
de en büyük sürprizlerinden birisi olacak Melisa Uzunarslan ona eşlik diyordu. Kısa bir selamlaşma faslından sonra elimizde ve avucumuzdakileri dökmeye başladık: 2 tane plak, 1 tane DVD ve bir sürü CD. Murat İlkan ve Metin Türkcan büyük bir ilgiyle ve samimiyetle tüm bu materyallerimizi imzaladılar. Murat İlkan’ın sol anahtarı şeklindeki imzasına dikkat edin lütfen 🙂 Konsere gitmeden mi02iki tane CD kalemi hazırlamıştım. Ancak orada ne hikmetse kalemlerin ikisi de yazmadılar! Eğer organizatör Murat Abimiz bir kalem daha bulup gelmeseydi ağlayarak ayrılmak zorunda kalacaktık.

Murat İlkan’a ilk solo albümü Fanus’un plağını ve Pentagram’la birlikte yaptığı işleri imzalattım. Metin Türkcan’a ise yine ilk solo albümünün CD’sini ve yıllar önce Pentagram’la konsere geldiğinde grubun diğer üyelerinin imzalayıp onun imzalamadığı CD’yi imzalattım.

mi04

Tüm bu imza ve sohbet faslından sonra birer fotoğraf çektirip kulisten ayrıldık ve o gazla aşağıda beklemeye başladık. Herkes ayakta beklemekten şikâyetçiydi ama benim dünyayı gördüğüm duyduğum yoktu mutluluktan. Bir süre sonra sırasıyla Metin Türkcan, Alper İlkan, Melisa Uzunarslan ve Murat İlkan sahneye çıktılar.

Rahatsızlığının Murat İlkan’ı yorduğu çok belliydi. Hareketlerini de bir miktar kısıtlamıştı. Ancak sesine hiçbir şey olmamıştı! En ufak bir tereddüt yoktu hiçbir şarkıda. Çalma listeleri de harikaydı. İlk çaldıkları şarkı haricinde, listede boş şarkı yoktu. İlk şarkıyı bilmiyordum çünkü 🙂 Özellikle kendi albümünün çıkış şarkısı Yaramaz Çocuk’a tüm salon eşlik etti. Pentagram’dan da söyledi. Her şarkıyı aslında salon da onunla birlikte söyledi. Pink Floyd’lar da ise özellikle solo kısımlarında Melisa Uzunarslan’ın kemandaki ustalığı alkışlara boğuldu. Metin Türkcan da kendi albümden bir şarkı söyledi. Ancak gecenin sürprizini yine Melisa Uzunarslan yaptı ve Kaan Tangöze’nin Bekle Dedi Gitti isimli parçasını söyledi. Ne söylemek! Yaşattı resmen! Jestleri, mimikleri ve sesiyle yaptıklarını dinleyip izledikten sonra bu ismi not ettik telefonlarımıza. Ancak salaklık edip kaydetmedik bu performası.

mi03

Murat İlkan’a sahnede bir ara kim olduğunu anlamadığımız birisi eşlik etti. Gereksiz bir eşlikti bence, Murat abinin ihtiyacı yoktu zira 🙂 Konser boyunca seyirciyle en az etkileşime geçen isim Murat İlkan’ın eşi ve bass gitaristi Alper İlkan’dı. Neden bilmiyorum ama yüzünü pek az defa tebessüm ederken görebildik.

mi06

Neyse, her şey süper giderken pek çok konserde olduğu gibi bu konser de bazı aksilikler yaşadığım için erken ayrılmak zorunda kaldım. Zira ben ne zaman bir konserde eğlensem mutlaka bir şeyler bir tarafımı çekiştirir.

Velhasıl, son zamanlarda gittiğim en iyi konserdi diyebilirim Murat İlkan ve Metin Türkcan Akustik Proje için. Konserde pek çok şarkıyı 4K kalitesinde videoya çektim. Ancak bu boyuttaki videoları işlemek biraz zaman aldığından ortaya çok da istediğim gibi bir video çıkmadı.

mi07

Cuma Akşamı Güzeldir

Sonra bana diyorsun yaşa. Ulan nasıl yaşayayım? Huzuru olmayan insan nasıl yaşar? Kalbi delik insan koşabilir mi? (Koşamaz herhalde diye tahmin ediyorum.) İşte benim kalbim delik. Ben koşup da senin ellerini yakalayacak adam değilim artık. Volkan hep kızar, Alper hep üzülür buna, beden ben ama içimde bir ben kalmadı. Günler saatler geçiyor yalnızca.

anjelİzlemek, dinlemek ve uyumak. Şu sıralar hayattan beklentim de, aslında yaşadığım şey de bu. Sen de öyle değil misin? Bugün konuştuk bak daha. Böylesine yozlaşan, yalnızlaşan ve aptallaşan bir ben değilim demek ki. Sahi ne kadar uzun zaman olmuş değil mi?

Bak heyecana bak bendeki, bekliyorum. Neyi? Yeni çıkan bir albümün bilgisayara inmesini. Gerçek fanlık bu değil diyeceksin, yanılıyorsun. Çünkü daha albüm Türkiye’ye gelmedi. Eh ön sipariş verip bir albüm parası kadar da kargo ödemek istemiyorum.

Şimdi yeni sekmede seni açtım. Bir yandan buraya yazıyorum, bir gözüm sende. Aklım fikrim kim bilir nerede? Anjel‘i hatırlıyor musun? Hiç okumadın ki nereden hatırlayacaksın. İşte dün gece o aynı rüyayı ben de gördüm. Perşembe yorgunluğudur dedim. Cumartesi acısı çıkar. Sonra hatırladım. Yollara düşeceğim şafakta.

Kısa ve öz. Cuma akşamı güzeldir. Çok öpüyorum.

 

Herkes Dolunay’ın Farkında

Yalnızca gerçek dostlar farkında her dolunayda neler hissettiğimi, neler yaşadığımı. Bu dolunayda da bana verdikleri desteğe hayran kalmamak elde değil. Utku, Alper, Sercan, Volkan‘a buradan sevgiler. Bu yazıdaki fotoğrafları benim için onlar çektiler.

01mesut

Eskişehir

02volkan

Denizli

03alper

Çanakkale

04sercan

Tekirdağ

05utku

İzmir

Tatilin faydalarından biri de birikenleri ayıklayıp yenilere yer açmak oldu. Upuzun listeleri erittim birkaç gecede. Ama halen daha Getik Dergi’nin yeni sayısının basılamaması üzmüyor değil. “Her şeyimiz var. Bunları yerinde kullanabilirsek mükemmel sonuçlar elde edeceğiz.” 

Japon balıklarımdan bahsedeyim biraz da. Evde olduğum süre onlara yaradı. Akvaryumlarını temizledim geçen gün. Hava motoru akvaryumun boyutuna göre biraz fazla güçlü sanırım. Suyun içerisinde epey bir akım oluşturuyor. O yüzden hava giriş borusunun ucuna küçük bir musluk bağladım. Bu sayede vereceği hava miktarını ayarlayabiliyorum. Bir de yemlerini değiştirdim sevimlilerin. Bunlara ben daha önceden daha basit bir yem veriyordum. Arada bir de bezelye veriyordum. Bugün gidip bulabildiğim en kaliteli yemlerden aldım. Yeşil ve kırmızı renkli, bir mercimek büyüklüğünde ve yassılar bu yemler. Epey besleyicilermiş. Akvaryumun üzerine bırakmamla birlikte İmpuru çılgınca saldırdı. Hemen ardından İsimsiz Kahraman da atladı yemlerin üzerine. İlk defa yediklerinden mi yoksa gerçekten çok iyi bir yem mi ilerleyen zamanda göreceğiz bakalım. Kısacası bu ay ki dolunayın en karlı çıkanları Japon balıklarım oldu. Geriye bize ne kaldı? Hüzünlü şarkılar çok yakında My Resort’te!

Savatage – Edge Of Thorns Plağım

savat01Bu yıl ki doğum günüm, hem gerçek bir sürpriz olması, hem de aldığım iki güzel plak dolayısıyla unutulmazlar arasına girmişti. Şu yazımda anlatmıştım. Bu yazıda, o gün Utku ve Hazal‘ın hediye ettiği SavatageEdge Of Thorns plağımdan bahsedeceğim. Uzun zamandır plak yazısı yazmıyordum. Evi taşıdıktan sonra yazdığım ilk plak yazısı bu olacak. Hadi bakalım.

Edge Of Thorns, Savatage’ın 1993 yılında çıkardığı kült albümü. Tipik bir heavy metal albümü olmasının yanı sıra elimdeki plaklar içerisinde kapağı tartışmasız en iyi olanlarda birisi. Müthiş fantastik ve her detayıyla bir şeyleri simgeleyen, harika bir çizim. Küçük bir araştırma yapınca albümün kapağının, albüm yayımlandığı dönemde de epey ilgi çektiğini öğrendim.

Resmin ortasında duran muhteşem kadın, grup bu albümü yayımladıktan sonra hayatını kaybedecek olan gitaristin eşidir. En azından çizer Gary Smith de bunu onaylıyor. Bu noktada albüm kapağında çok fazla detay dikkatimizi çekmeli. Plak kapağı boyut olarak daha büyük olduğundan bu detaylar daha fark edilebilir oluyor. Yukarıdaki görsel internetten bulduğum bir dosya. Ancak aşağıda görünen bizzat plak kapağından kendi çekimim. Burada çok ufak bir farklılık var:

savatagehighEn tepede, çok uzakta bir şato gözüküyor. Ağaç dallarının oluşturduğu öfkeli suratı da fark etmişsinizdir. Bu suratın, albüm çıkmadan önce gruptan ayrılan grubun kurucusu ve vokalist Jon Olivia‘nın suratı olduğu yönünde iddialar varmış. Ortada duran kadından bahsetmiştim zaten. Solda suyun içerisindeki timsahı ve sol en altta görünen bir başka timsahın tek gözü ise yine takdire layık bir ayrıntı. Ve son olarak en sağda duran goblin suratına biraz dikkatli bakın. Çünkü albümün internette gördüğüm hiçbir versiyonunda bu goblin yok. Ancak bendeki 2014 yılı Almanya basım plakta sudan dışarıya doğru bakmakta olan goblin ilave edilmiş görsele. Bu, muhtemelen az bilinen ve çok değerli bir ayrıntı. Discogs.com’da da kontrol ettim.

Albümün iç zarflarında şarkı sözlerinin yanı sıra grupla yapılan uzun bir röportaj ve albüm hakkında çok fazla detay yer alıyor. Albümde yer alan 15 şarkının double lp olarak basılması harika bir şey. Ancak double lp olarak basılan bir albümün gatefold yani açılır kapak olmaması da apayrı bir fiyasko. Belki de albümün tek fiyaskosu.

Savatage’ı Edge Of Thorns şarkısıyla tanıyordum. Yalan söylemeye gerek yok, bu şarkı haricinde de pek bilgim yoktu grup hakkında. Ama albüm biriktirmenin en güzel yanı da bu zaten. Biraz araştırınca gerçekten güzel detaylar yakalayabiliyorsunuz.

chris

Chris Olivia

Albüme adını veren parça dışında, Miles Away çok dikkat çeken bir parça. Tam da Volkan‘ın sevdiği heavy metal parçaları ayarında. Söz konusu heavy metal olunca, Volkan’ın benden daha iyi bir dinleyici olduğu kesin. Belki de o, bu albümü çok önceden keşfetmiştir bile. Miles Away, “All That I Bleed” ile birlikte, grubun gitaristi Chris Olivia ve kardeşi Jon Olivia’nın birlikte yazdıkları son iki şarkılar. Kayıttan önce Jon’un sesinin yetersiz kaldığını fark ettikleri an Zachary Stevens’ı vokal yapması için grubun kadrosuna alırlar. Jon’un planı, bu albüm çıktıktan sonra dinlenip bir sonraki albümde çift vokalli bir grup olarak devam etmektir. Ancak, kardeşi Chris ölünce tüm planları boşa çıkar. Chris albümün çıktığı aynı yıl 1993’te, bir konser sonrası sarhoş bir sürücü tarafından öldürülmüştür. Hatta aracında yanında bulunan karısı da ağır yaralanmıştır.

Dolayısıyla Edge Of Throns, grubun fanları için her zaman hüzünle hatırlanan bir albüm olmuştur.

savat02 savat03 savat04

Albümün parça listesi şu şekilde:

A1 Edge Of Thorns 5:54
A2 He Carves His Stone 4:14
A3 Lights Out 3:10
A4 Skraggy’s Tomb 4:22
B1 Labyrinths 1:29
B2 Follow Me 5:08
B3 Exit Music 3:05
B4 Degrees Of Sanity 4:36
B5 Conversation Piece 4:10
C1 All That I Bleed 4:41
C2 Damien 3:53
C3 Miles Away 5:06
C4 Sleep 3:52
D1 All That I Bleed (Acoustic Version) 4:34
D2 If I Go Away (Acoustic Version) 3:49

savat06

Bu Seneki Dragon Maceramız

Kısa sürdü. Evet, yazının iki kelimelik özeti bu aslında. İlk defa takım kurmakta bu kadar zorlandık. İlk defa bu kadar tırmaladık ve uğraşımız çok kısa sürdü ne yazık ki. Yazının devamı sizi çok şaşırtacak.

196418_340Bu sene Dragon Yarışları için iki tarih açıklandı: İlki 19 Mayıs, ikincisi ise 4 Hazirandı. Biz daha önceki iştiraklerimizden dolayı bu yarışları büyük ilgiyle takip eder ve takım sporlarına olan ilgimizi göstermekten çekinmeyiz. Her sene ilk olarak yaptığımız üzere, takıma adam almadan önce takım kaptanını seçtik. Kaptanımız Emre olacaktı. Sonra, önceki yıllarda kullandığımız takım adını değiştirdik ve Caner’in önerisiyle The North Remembers yaptık.

Bu sene daha önceki yıllardaki ekibimizden geriye Alper, Volkan, Emre, Koray, Murat ve ben kalmıştık. Takımda en az 3 tanesi bayan olmak üzere 11 kişi olması gerekiyor. Biz de eksik olan oyuncuları birer ikişer tamamlamaya başladık. Önce Alper’in kardeşi Caner’i ve Murat’ın bir arkadaşını aldık takıma. Daha sonra bizim bölümden arkadaşımız İlayda dahil oldu. Emre’nin kız arkadaşı Göksu ve Göksu’nun bir arkadaşını daha alınca takım tamamlanmış oldu.

19 Mayıs yarışı öncesindeki cumartesi günü prova yapmak için yollara döküldük. Ancak son dakikada Murat’ın arkadaşının, Göksu’nun arkadaşının gelemeyeceğini öğrendik. Hemen yakın arkadaşımız Özlem ile Utku kardeşimizi aradık. Utku yardımımıza koştu. Üstelik sadece kendisi değil, yanın da bir de arkadaşını getirdi sağ olsun. Yapacak bir şey yok diyerek bu halde antrenmana doğru yola çıktık. Özlem işten geç çıktığı için, Volkan’da sınavı olduğu için antrenmana gelemedi. Böylece asıl yarışta olacak dört kürekçimiz antrenmana çıkmadı.

Aslında tamtamcı olarak düşündüğümüz Göksu’yu, arkadaşı ve Özlem gelmediği mecburen küreğe kaydırdık. Murat’ın gelmeyen arkadaşı ile Volkan’ın yerine de Utku ve misafiri olan kardeşimiz geçtiler. Antrenmanı müthiş rüzgarlı ve yağmurlu bir havada yaptık, bitirdik. Ceyhun sağ olsun çok yardımcı oldu bize.

19 Mayıs günü, Eskişehirli bir şehidimiz olduğu için tüm etkinlikler iptal edildi, yarış olmadı. Olsun dedik, bizim için önemli olan 4 Haziran’daki yarış. Ekibe son halini verip yarışı beklemeye başladık. Yarıştan hemen önceki cumartesi günü son antrenman için organizasyon ekibi duyuru yaptı. O hafta sonu takımdaki herkesin işi vardı ve ne yazık ki antrenmana gidemedik. Olsun,  dedim yine. Hayatlarındaki ilk küreği yarış esnasında çekecek olan takımı iyi motive edip bir de senkronize olmalarını sağlarsak yine olur bu iş dedim.

Yarıştan bir hafta önce Murat ilk bombayı patlattı: Açık öğretim sınavları olduğu için yarışa gelemiyormuş. Onun yerine Caner’in bölümden bir kardeşimiz katıldı ekibe, Tarık. Murat’a epey bir sövdükten sonra bu sefer de Göksu’nun arkadaşının takımda olamayacağını öğrendik. Böylece bu arkadaş da elini küreğe sürmeden takımdan ayrıldı. Bunun üzerine İlayda hemen devreye girip bir arkadaşını takıma dahil etti. Tamam dedik, artık giren çıkan olmaz herhalde. Ne de olsa yarış yarın olacaktı.

Oldu. Murat’ın arkadaşı cumartesi günleri çalıştığını söyleyerek takımdan ayrıldı. Eli küreğe değmeden takımdan ayrılan bir kişi daha! Yine ben, üstelik dışarıda oldum halde söve söve küçük kardeşim Mustafa’yı çağırdım. Böylece bu sorunu çözmüş olduk. Oh, dedik ve arkamıza yaslandık. Nihayet rahat bir nefes aldık, dedik.

Telefon çaldı. Tedirgin olup bir birimize baktık. WatsApp grubunda yazan Koray’dı! İşi çıkmış gelemiyormuş! Yuh dedim artık bu nedir lan? Koray’ın da Murat gibi ayrılması sebebiyle takımdaki tecrübeli sayısı bir anda 4 kişiye düşmüş oldu. Teknede yalnızca iki sıra tecrübeli adam kalmıştı artık. Geriye kalanların hepsi ilk defa yarış günü yarışacaklardı (Caner ve İlayda hariç, onlar antrenmana katıldı). Koray takımdan ayrılınca yapacak bir şey kalmadı diye düşünürken sağ olsun yine İlayda koştu yardıma ve Alper Alp kardeşimizi takıma çağırdı. Ulan dedim, artık tamam. Bu saatten sonra takımdan çıkmak yasaktır. Yarın yarışta görüşürüz. O gece Alper’de kaldım. İç huzuruyla uyandım. Aylar sonra ilk defa yüzüme çarpan güneşle uyandım. Nasıl mutlu oldum anlatamam!

Yarış sabahı içimde müthiş bir huzurla uyandım. Lan dedim, çok badireler atlattık ama oldu be, nihayet suya inebileceğiz. Hatta bir önceki gün bastırdığım takım logosunu falan düşünüp mutlu oldum. Gidip Uğurluoğlu kardeşleri uyandırdım. Airguitar’la Opeth çaldık sabah sabah. Derken telefon çaldı. Baktım Emre mesaj atmış. İlayda’nın ayarladığı kız arkadaşının ev arkadaşı hastanelik olduğundan ve kızın başında hastanede ondan başka bekleyecek kimse olmadığın yarışa gelemiyormuş. Eh, yarışa bir saat kaldığı için ve eksik kadroyla yarışamayacağımız için bu yolun sonu demekti. Tüm sürecin başından beri suskunluğunu koruyan Alper, yutkundu ve ağzından tek bir sözcük çıktı: BETÜL!

Aslında en başından beri takıma dahil etmek istediğimiz üç isim vardı: Togay, Utku ve Betül. Ancak bu arkadaşlarımız kendileri de istemelerine rağmen çeşitli sebeplerle katılamamışlardı. İşte şans ya Betül’ün o gün işi iptal olmuş. Çaresizlik anımızda Betül’ü online gören Alper hemen teklifi yaptı ve 20 dakika sonra Betül’ü de almış şekilde, iki arabayla yola çıkmıştık bile.

north

Yarışın ön elemesinin yapılacağı Sarısungur Göleti’ne vardığımızda müthiş bir kalabalık vardı. Bu zamana kadar gördüğüm en yoğun katılımdı bu. Yaklaşık 30 takım olduğu söyleniyordu. Kuralar için takım kaptanı çağrıldığında, umarım ikinci dörtlü içerisinde yer alırız diyordum. Ama olmadı. Takım kaptanımız gitti 1 numarayı çektik. Yani günün ilk yarışında biz olacaktık. Etrafta her sene olduğu gibi pek çok iddialı takım da vardı. Bunlar ayakkabısından eldivenine bir örnek kuşanıp gelmişlerdi.

Tekneye binmeden önce oradaki bir hocamızdan takım fotoğrafı çekmesini rica ettik. İşte bu yazı da sırf bu fotoyu beklediğim için böyle gecikti. Fotodan sonra tekneye bindik. Takımın yarısından çoğu, antrenman dahi yapmadan yarışacaktı. Bu müthiş bir dezavantajdı ama dragon yarışının en güzel yönü de buydu aslında. Şansın hep vardı. Önemli olan koordine olmaktı. Biz ilk sırada yarışacaktık ama şansımıza bizimle birlikte yarışacak takımlardan biri de D-Dragons isimli takımdı. Bunlar, Demir Döküm Grubu’nun özel bir takımıydı. Bizimle birlikte gölete inip başlangıç noktasına geldiklerini gören bizim çocuklar acayip tedirgin oldular ve işte bu moral bozukluğu bizim bu sene ki maceramızın sonu oldu.

north2

Yarış başladı. Beş dakika boyunca inanılmaz bir hırsla kürek çektik Alper’le. Alper’in anlık olarak ayağının kaymasına rağmen hemen toparladı. Önceki yılların aksine bu sefer en önde olduğumuz için takımı izleyemedik. Hiç olmaması gereken oldu ve önde kopup giden iki takımı görünce bizim çocuklar çekmeyi bıraktılar. Bu, daha önce hiç başımıza gelmemişti.

Ancak sonuçta ilk defa kürek çekmişlerdi. Kürek tutmayı dahi bir saat önce öğrenmişti çoğu. Yarıştan sonra herkese teşekkür ettik ve kurduğumuz gruptan çıkmamalarını tembihledik. Bir kere daha gördük ki antrenman her şey demekmiş.

Bakalım, Eylül ayında bir yarış daha olacak. O yarışa da katılacağız. Kim bilir, belki sefer şansımızı epey zorlarız 🙂

Mert’le Buluşma & Enneagram Testi

mert04En son dört yıl önce görmüştüm Mert’i. Üniversitede, hazırlık sınıfında tanıştığım ilk arkadaşım, dostumdur. Uzun süre görüşemeyip bir araya gelince bıraktığınız yerden devam eden arkadaşlıklarınız vardır ya işte bu tam da öyle bir şey.

Mert, Malzeme Mühendisliği Bölümü’ndeydi okulda. Galiba Mert’in sayesinde, Malzeme Mühendisliği’nden çok fazla arkadaşım vardı okuldayken.

Mert’ten haber aldığım günün akşamında buluştuk Peyote’de. Mert, Yalçın, Volkan ve ben. Görüşemediğimiz süre içerisinde ikimizin de hayatı o kadar çok değişmişti ki anlattıkça biz bile şaşırıyorduk bu duruma. Sonra Merve de geldi dahil oldu yanımıza. Mert’in sayesinde belki de yıllar sonra kumpir yedim hiç aklımda yokken.

Bunları daha sonra tekrar Peyote’ye bıraktım ve ayrıldım. Ben ayrıldıktan sonra Mert’in keyfi çok yerindeydi. Çünkü birkaç gün sonra çıkacağı seyahat onu heyecanlandırıyordu. Benim aklımda ise az önce bana bahsettiği Enneagram Testi dolaşıp duruyordu. Enneagram, Dünya’nın en iyi kişilik analizli testlerinden birisiymiş. O güne kadar Mert’ten başka kimseden duymamıştım bu testin adını. Mert, o kadar ciddiye alıyordu ki bu testi, çalıştığı iş yerine personel alacakları zaman bile bu testi uyguluyorlarmış.

Enneagram, kişilikleri 9 gruba-tipe- ayırıyor. Her bir tip için size onar önerme sunuyor. Siz, bu önermelere olabildiğince dürüst cevap veriyorsunuz. Hangi grubun önermelerine daha fazla sayıda cevap vermişseniz o grubun temsil ettiği kişiliğe sahip olduğunuz ortaya çıkıyor.

Testin emsallerinden farkı, bu dokuz gruptan hiç birini bir diğerine üstün tutmuyor oluşu. Her grubun çok iyi ve çok kötü yönleri var. Bu dokuz grubun her birine “Tip” deniyor. Bu tipler sırasıyla; mükemmeliyetçi (reformcu), yardımsever (yardımcı), başarı odaklı (başaran), özgün (bireyci), araştırmacı, sorgulayıcı (sadık), maceracı (hevesli), meydan okuyan ve barışçı. Tiplerin adları çevirilere göre farklılık gösterse de temsil ettiği kişilik özellikleri değişmiyor. Sıralamaya göre her tip kendinden bir önceki veya bir sonraki tipe benzer özellikler gösteriyor. Aşağıdaki şemadan da bunu anlayabiliyoruz.

mert01

Mert ve arkadaşları, bu testi çok benimsemişler ve hayatlarındaki insanları da artık Tiplere göre ayırabiliyorlar. Buluştuğumuzda Volkan merakına daha fazla dayanamadı ve hemen bir test yaptı. Volkan testi yaparken Mert, Volkan’ın çıkacak sonucunu tahmin etti. Ve Volkan testi bitirdiğinde tam da Mert’in dediği Tip olarak çıktı.

mert02

Mert ve Yalçın’dan ayrıldıktan sonra eve gidene kadar “acaba ben hangi tipim” diye düşünüp durdum. Testi açıp yapmaya başladım ve çıkan sonuç beni biraz şaşırttı. Çünkü Mert’in anlattığına  ve hatta Volkan’ın da test sonucundan anladığımız kadarıyla, çıkan sonucun belli bir tip üzerine yoğunlaşması gerekiyordu. Ya da birbirine yakın tiplerin puanlarının yüksek olması gerekiyordu. Ancak benim sonucumda;

Tip 8 – Meydan Okuyan – 10 puan
Tip 6 – Sadık – 9 puan
Tip 1 – Reformcu – 9 puan

olarak çıktı. Bu sonuca Mert çok şaşırdı. Çünkü o da ben de sonucun Tip 1 ya da Tip 2 çıkacağından emindik adeta.  Ama Tip 8 çıktım. Dokuz grubun her birinin özelliklerini yazmak yerine benim sonucumda çıkan tiplerin tanımlarına bakalım:

Tip 1 Mükemmeliyetçi (Reformcu)
Doğru olanı yapmak ve dünyayı mükemmel hale getirmek isterler. Standartları yüksektir. Yaptıkları ne olursa olsun, iç sesleri onlara “mükemmel” diyene kadar, sabırla çalışırlar. Bunu başkalarından da beklerler, aksi halde ise büyük hayal kırıklığı yaşarlar.

Tip 6 Sorgulayıcı (Sadık)
Kendilerinin ve çevresindekilerin güvenliği için, herşeye önce şüpheyle yaklaşırlar. Problemleri önceden görüp, önlem almak isterler. Altıların güvenlerini kazanmak çok zordur, ama güvendikten sonra o kişiye kendilerini adarlar.

Tip 8 Meydan Okuyan
Güçlü olmaktan, kontrolü ellerinde tutmaktan ve etki bırakmaktan hoşlanırlar. Adaleti sağlamak için mücadele ederler. Kararlıdırlar, inisiyatif alır ve işi sonuçlandırırlar. İnsanlara aldırmadan akıllarından geçeni söyler ve öfkelerini dışa yansıtırlar.

Bu tiplerin tanımların beni ne kadar temsil ettiği konusunda kararsız kalınca etrafımdaki yakın arkadaşlarıma sordum. Büyük bir kısmı Tip 8 olduğumu teyit ettiler. Ancak Tip 8 olduğum kadar Tip 1 olduğumu da eklediler.

mert03

Enneagram Testi Sonucum

Üşenmem ben, 90 önermenin hepsine cevap veririm diyorsanız buraya tıklayarak siz de testini yapabilirsiniz. Sonucunuzu da yorumlar kısmında paylaşabilirsiniz.

Evet, enneagram testi şaşırtmaya devam ediyor. Acaba siz hangi Tipsiniz?

Sercan’ın Ziyareti ve Airsoft Deneyimimiz

topluSercan‘ın Eskişehir’e bizi görmeye her gelişinde ayrı, apayrı bir atraksiyona giriyoruz sevgili okur. Bu bizde giderek psikolojik bir takım değişiklikler de yaratıyor. Zira Sercan ne zaman Eskişehir’e geleceğini söylese, ben istemsizce gülüyor ve yine çok eğleneceğiz diyorum. İçim çok eğlenecek olmamızın verdiği heyecanla doluyor. İstersen Sercan’ın daha önceki Eskişehir ziyaretlerini ara oku blogda ve ne demek istediğimi gör 🙂

Bu sefer de aynısı oldu. 18 Mayıs akşamı çıktı geldi Sercan. Ertesi gün resmi tatil olduğundan, hep birlikte oturup ertesi gün yapacaklarımızı planlamaya başladık. Ertesi sabah kahvaltıda buluştuk. Kahvaltıda Volkan’ın tavsiyesine uyup London isimli mekana gittik. Bu sıralar da böyle şehir isimleriyle açılan mekanlar pek popüler oluyor. Bir de New Castle var mesela. Ama o başka bir hikaye. Neyse, kahvaltıda buluştuk. Aynı zamanda 19 Mayıs, Volkan‘ın doğum günüdür. Kahvaltıya en son Volkan gelmesini de fırsat bilip Sercan ve Alper, doğum gününe özel nutellalı pankek hazırladılar. Üzerine bir de mum çakınca, ortaya bir doğum günü pastası çıkmış oldu! Garsonlar bile gelip gelip baktılar ve Alper’i tebrik ettiler fikrinden dolayı. Volkan geldi, şaşırdı ama mumları da üflemekten geri kalmadı. Uzun süredir yaptığımız en iyi kahvaltıdan sonra, kimin aklına geldi nasıl oldu hatırlamıyorum, ortaya bir fikir atıldı: AIRSOFT!

Eskişehir’de bir tane açılmış: W&D Airsoft. Alper aradı hemen randevu aldı. Oyunlar en az sekiz kişilik takımlar halinde, en az iki saat süreyle oynanıyor. Biz daha önce hiç oynamadığımız için açıkçası biraz da bizi neyin beklediğini bilmeden heyecanla oyun saatinin gelmesini bekledik. Üç arabayla kalktık şehrin biraz dışındaki oyun alanına geldik. Kim kim? Alper, Volkan, Özlem, Sercan, Utku, Koray, Emre ve ben.

Alan epeyce büyük, doğal bir arazi. Bir tanker, birkaç baraka, yığınaklar, birikintiler, çalılar ve ağaçlarla kaplı bir arazi. Dolayısıyla çeşitli senaryolar oynamak için elverişli. Burada giyeceğiniz kıyafeti, kullanacağınız silahı, telsizi ve mühimmatınızı veriyorlar. Oyun ücreti 50 lira. Bunun içerisinde 5 tam dolu şarjör var. Olur da şarjörleriniz erken biterse ilave her şarjör 5 lira. Gece oyunları için kullanılan fosforlu mermiler ise 6 lira 😉

topsuz

Şimdi oturup Airsoft nasıl oynanıyor ya da biz nasıl oynadık onu anlatmak istemiyorum. Biliyorum ki bizim için yeni olsa da pek çoğunuz için bu bağımlılık seviyesinde bir oyun. Kaldı ki o akşam oradan ayrılırken bizim de kendimize sürekli sorduğumuz buydu: “Lan bu zamana kadar neden oynamadık?

Ama hiç bilmeyenler için birkaç faydalı detay vermeliyim galiba. Oyunda kullanılan silahlar boncuk atıyorlar. Çocukluğumuzda bir dönem boncuklu silahlar popülerdi hani. İşte o boncukları atıyor silahlar. Kullandığınız techizatlar bire bir replikalar. Yani görünüş, boyut ve ağırlık olarak gerçek silahlarla aynı özellikteler.

Oyun, bir askeri strateji oyunu. En büyük kuralı da dürüst olmak. Yaklaşık 50 yıldır oynanıyormuş ve halen daha izli mermi yapılmamış. Yani bu ne demek? eğer biri sizi vurursa dürüstçe vurulduğunuzu söyleyip oyundan çıkıyorsunuz.

Mermiler acıtıyor mu? Evet, acıtıyor. Vurulduğunuz mesafeye bağlı olarak kızarıklıkla şişlik arasında bir etki bırakıyor. Vurulduğunuz halde dürüstçe çıkmazsanız daha çok canınız yanacağı için en güzeli dürüst olun.

Ne olursa olsun, istersen buğulansın, ister çamurlansın, oyun alanında asla ve asla gözlüğünüzü çıkarmayın. Oyunun en büyük riski bu. Gözünüze mermi çarparsa muhakkak zarar verir. Silahların etkili menzili 60 metreymiş. O yüzden sakın gözlüğünüzü çıkarmayın.

Muhakkak bot giyin. Kendinize ait kıyafetiniz (elbetteki askeri kamuflaj) varsa daha iyi olur. Ancak yoksa da bizim gittiğimiz W&D Airsoft’un en iyi yönü, size tertemiz kıyafetler veriyor olması. Oyunu sürekli oynayanlar silahlar da dahil olmak üzere tamamen kendi teçhizatlarıyla geliyorlarmış.

Oynarken en önemli şey gaza gelmemek, akıllı hareket etmek ve takımın diğer üyeleriyle sürekli iletişim halinde olmak. Bunu nasıl yapacağız? Telsizle!

Dediğim gibi oyunun nasıl oynandığına, oyun içerisindeki senaryolara falan değinirsem başlı başına bir yazı yazmak gerekecek. O gün şansımıza yanımıza bir aksiyon kamerası vardı. Bu kamerayla ilk senaryonun tamamını çektiler. Daha sonra Sercan ve Alper bu görüntülerden bir kolaj yaptılar ve karşınızda ilk Airsoft oyunumuzun videosu:

Dikkatli izleyici Sabhankra şarkılarının isimlerini fark etmiştir. Ne yapalım lan! Seviyoruz işte. Evet, özet olarak eğer hiç denemediyseniz işte size bir fırsat. Bu oyunu oynamayı deneyin. Biz bir sonraki oyun için şimdiden planlar yapmaya başladık bile 😉

03

 

Hafta Sonundan Süzülenler

Uzun süre sonra, çok uzun bir süre sonra ilk defa geçen hafta sonunda olduğu kadar dolu dolu bir hafta sonu yaşadım sevgili okur. Detayların pek çoğunu unuttum. Yeni başlayan hafta da çok yoğun devam ettiğinden ancak yazabildim. Yazmasam olmazdı.

3Kanat_CD_DigipackCuma günü süper başladı: Efendi‘nin ilk albümü Hangi Rüya nihayet yayımlandı. Bir süredir tanıtımıyla ilgili çalışıyorduk. 29 Nisan sabahı hem basılı CD olarak müzik marketlerde, hem de dijital platformlarda albüm yayına girdi. Tüm gün, bunun heyecanıyla su gibi aktı geçti. Haftanın son gününün vermiş olduğu o mutluluk adeta ikiye katlandı.

http://www.efendiband.com/

revenge

Aynı akşam Utku‘nun süper davetine icabet ettik. Bir cuma gecesinden beklenen her şey vardı. Ama çok daha fazlası için birkaç saat daha beklemek gerekti. Saat gece yarısına yaklaşmışken Sabhankra tam 9 senedir beklediğimiz yepyeni albümü REVENGE‘i yayımladı! Tam 9 sene dile kolay. Yıllardır bekliyordum. Şarkıların tamamını biliyordum ama yeni düzenlemelerin neredeyse hiç birinden haberim yoktu. Dolayısıyla 29 Nisan’ı 30 Nisan’a bağlayan gece sadece benim için değil, tüm Sabhankra fanları için unutulmaz bir gece oldu. Birkaç sene önce, şansa bak ki aynı gecede, yine güzel olaylar olmuştu. Sabhankra’nın yepyeni albümü başka bir yazının konusu olacak. Burada yazmaya başlarsam yazı bitmez.

Vakit epey geç olduktan sonra Utku sağ olsun eve bıraktı bizi. Aslında biraz daha abartıp film de izleyebilirdik şimdi düşünüyorum da. Filmden bahsetmişken hemen ekleyeyim. In the Heart of the Sea filmini izle sevgili okur. Sıkılmadan izleyeceğin, güzel bir macera filmi. Gerçi şimdilerde senin gözün Game Of Thrones‘dan başkasını görmüyordur değil mi 🙂 Aralara da Supernatural‘in bölümlerini çakıyorsundur, ohh. Ben de öyle yapıyorum, rahat ol. İkinci bölüm şu anda torrentte iniyor. İlk bölüm açıkçası çok da tatmin etmedi. Aralıksız devam edeceğini umduğum kalan dokuz bölümde utandırırlar umarım. Game Of Thrones bu şekilde başlamışken halen devam eden Supernatural’de sezon içinde verilen aralar canımı sıkıyor. Geçen yine 3 haftalık bir ara verdiler. Daha sonra geçiştirme bir bölüm geldi. Daha çok Darkness görmek istiyoruz. Dünya’nın en güzel elmacık kemiklerinden mahrum bırakmayın lan insanı!

efendistand

Cumartesi sabahı albümlerin satılacağı standı tasarlayıp deneme baskısını aldım. Albüm Eskişehir’deki satış noktalarında bu stantlarda satılacak. Daha sonra havanın iyi oluşunu fırsat bilip dolaşmaya çıktık. Hiç hesapta yokken muhteşem bir etkinliğin ortasında bulduk kendimizi. Espark’ın yanında kurulmuş olan kitap fuarına gittik. Sevdiğim sevmediğim, duyup duymadığım bir sürü yayınevi stant açmıştı. Birkaç kitap aldık. Bol bol promosyon doldurdular çantamıza. Tübitak Yayınları‘ndan iki tane güzel kitap aldık. Bunlardan “Petrol, Su ve İklim” özellikle aradığım bir kitaptı. Jules Verne‘in İthaki Koleksiyonu‘ndan bir kitap daha aldım. Ayrıca Kitab-ül Hiyel‘in yeni baskısını aldım İletişim Yayınları‘ndan. Puslu Kıtalar Atlası‘nın çizgi romanının özel ayracını bastırmışlar. Dört beş tane aldım.

kitaplar

fuar01 fuar02 fuar03 fuar04 fuar05 fuar06

Bu dolaşmadan sonra eve kafamızda efsane bir hamburger yapma fikriyle döndük. Hamburgerleri yapmamız yaklaşık bir saat sürdü. Söylemesi ayıptır, çok çok iyi oldu. Hamburgerin yanına bir de fırında mantar yaptım. Bunu ben yaptım bak! Hamburger yapımındaki bu başarımızı gördükten sonra daha da dışarıda hamburgere para vermem. Şaka lan, efsane piliç burger olursa veririm. Onu da yapmanın bir yolunu bulana kadar…

Aynı akşam saat 20.00’de Togay ve Volkan‘la buluştuk. Daha sonra sırasıyla Yağızhan ve Alper geldiler. Çok uzun süredir bu kadroyla buluşamıyorduk. Ne muhabbet ne muhabbet anlatamam! Öyle ki mekana sığamadık, başka bir yere geçtik. Burada Yağızhan’la birlikte o kadar güldük ki karnım ağrıdı. Alper ve Togay, birbirlerinden habersiz olarak kendi gruplarının yeni albümlerini masaya çıkardılar. Togay’ın grubu God Mode, İzmir’de ilk albümleri olan Hybrid Lying Machine nihayet yayımlanmıştı. Nihayet diyorum, çünkü albüm kaydedildikten sonra basım süreci biraz uzamıştı. Ama Togay, iş bitiriciliğiyle nihayet yeni albümü önümüze koyuvermişti. O anda masada iki tane gıcır gıcır albüm duruyordu. Her iki albüm de başlı başına birer yazının konuları olacak, merak etmeyin.

albumler

toplant

Gece saat 23.00 civarında ben Peyote‘ye geçtim. Neden? Çünkü burada Black Omen konseri vardı. Çok uzun süredir Black Omen’i sahnede izleyemiyordum. Türk Black Metal gruplarının en uzun süredir aktif olup en çok sayıda albüm kaydeden gruplarından birisi Black Omen. Melodik Black Metal alt türünde ise bana göre rakipleri yok. Eskişehir’de Black Metal konseri yapılabilecek Peyote’den başka bir mekan var mıdır bilmiyorum. İşte bu “tek olma” avantajını Peyote iyi kullanıyor ve dinleyiciyi kaliteli metal gruplarıyla sürekli olmasa da zaman zaman buluşturuyor. Black Omen konseri başlı başına bir yazının konusu olacak. Gece saat 01.30 civarında konser bitti. Tüm eski dostlar sarılıp kucaklaşıp ayrıldık. Başımı yastığa koyduğumda kulağımda Curtains Of Imaginary Vortex‘in giriş melodisi çalıyordu hala.

blackomen

Fotoyu kimin çektiğini bilmiyorum.

Pazar sabahı, saat 10.00 olmadan uyandım. Son bir yıldır yaptığımız en hızlı kahvaltıyı yaptık ve Alper geldi. Neden? Çünkü sezonu açıyorduk, pikniğe gidiyorduk. Ama bu sefer Utku’nun ayrıcalığından yararlanacaktık. Toplandık ve Utkular geldikten sonra “resmi piknik alanımıza” gittik. Burada pikniğe dair çok fazla detay vermeyeceğim. Bu konu, başka bir yazının da konusu olmayacak. Ancak çok uzun süredir bu kadar keyifli vakit geçirmiyorduk. Pazar günü sabah uyandığım andan itibaren beni sarıp sarmalayan o boğulmuşluk hissinden tamamen kurtuldum o gün. Akşam eve dönünce tüm bir hafta sonunun nasıl geçtiğini düşündüm. Tam 3 tane yeni albüm yayımlandı, kitap fuarı gezdik, pikniğe gittik, efsane bir hamburger yaptık, konsere gittim ve yakın arkadaşlarımla buluştum. Bu, bir hafta sonundan süzülebilecek en güzel anlardı işte.